Aynı şeyleri yaşayan var mı?
 

Arkadaşlar,

Ben 1-1.5 yıldır bbir Deistim, Dinden nasıl çıktığım buranın konusu olmadığı için atlıyorum.

Üniversiteden mezun olalı 4 ay oluyor, Ailemin yanına geldiğimde Ramazanın son günü yani arefe için sahuıra kalkılmıştı.

Annem Sahura kalkmam için yanıma gelip beni uyandırdığında, Sahura kalkmak istemediğimi, Çünkü oruç tutmayacağımı söyledim.

Sonrta, gönlü olsun diye kalktım sofraya gittim, ama pek birşey yemek istemedim.

Bahsi geçti ve sofgrada konuyu açmak istedim artık herhangibir dine inanmadığıma dair, çok büyük olay oldu, büyük tartışmalar oldu.

Karşılaştığım kötü muamele açıkçası beni çok üzdü, Halbuki ben onlardan sadece inancıma saygı göstermelerini beklemiştim.

En çok şaşırdığım nokta da, Ben hoş karşılayacaklarını, hatta oturup konuşabileceğimizi düşünmüştüm.

Hem Annemin hem Babamın, Son birkaç yıldır dini yönlerinin arttığını gözlemliyorum, ama onlar benim ailemdi, bana güvendiklerini bilirdim.

Tüm sülalede en çok sevdiğim insanlardan biri dayımdır, Hani herkesin bir sevgili dayısı vardırya, işte o da benim için öyledir, hiç olmazsa onun beni anlayacağını düşünmüştüm, tam tersini düşündüğüm insan bile bunu onaylamadı, Ben onun beni destekleyeceğini düşünüyordum.

Oturduk konuştuk falan, Herkesin kıramayacağı birileri vardır, onu kırmak içimden gelmedi, Sonuçta bunu gizli tutacağımı söyledim.

Şimdiki durumu söyliyim arkadaşlar, artık o konuları belki konuşmuyoruz, ama böyle birşeyi saklamak zorunda kalmak Benim için gerçekten çok üzücü.

Hadi bugün bir şekilde idare edeceğim, peki ya yarın? yarın birgün bir erkek çocuk sahibi olsam onu sünnet ettirmek istemeyeceğim, Onların benden beklediği alışıla gelmiş, dinî veya geleneksel şeyleri yapmak istemeyeceğim ve gene sorun olacak.

Uzun lafın kısası, diğer arkadaşların tecrübelerini de duymak isterim.

Saygılar.

Ben hiç müslüman olmadım ama annem hala beni müslüman görür hatta arada tartışmamızda söyler arkadaşlarımın yanında söyleme diye saçma sepet işler başka bir şey değil...

TurkceRap, onlara anlattığın şeyler onları üzmüş olmana değdi mi bari? Bence değmedi, değmez. Doğru bildiği şeyleri insan bazen kendine saklamalı. Seninkiler gibi annem babam olsaydı ve onlara içten bir sevgi besleseydim içimde döndürdüğüm dolapları bilmeleri pek de gerekmezdi. Üzerimde tahakküm kurmaya çalışmadıkları sürece, üzüleceklerine bilmesinler daha iyi.

Burada temel sorunun, ebeveynlerine göre senin toplumsal saplantıların dışında hareket ediyor gözükmen. Onlar kendilerini senle doğrudan bağlantılı hissediyorlar (bizim evladımız) ve bu yüzden kendilerini senden mesul görüyorlar. Sen ise kendini bağıntısız hissediyorsun ve özgürce dilediğini yapmak istiyorsun. Fakat bunun için evvela özgür bir birey gibi hareket edebilecek alana sahip olmalısın. Kendi paranı kazanmalı, kendi evinde oturmalısın. Ondan sonra "hayırsız evlat" statüsünden en fazla olsa olsa "sonradan şaşıran evlat" statüsüne yükselirsin.

Hepimiz aynıyız her hal...
Benim valide de tutturmuş işyerine karınca duası asacam diye...:hail:

Yahu, anne, git işine, arkadaşlar beni tefe koyar...Akşama kadar adamlara "kara mıstık oturmuş, yazmış" diye nutuk atıyorum...:D

Neyse ki ikna ettim de yırttık.
Şimdi kanıtlara girsem kalbi kırılacak...
Değmez, ne gerek var...

Benim ailem inançsız olduğu için böyle bir şey yaşamadım.. O yüzden bu konuda her hangi bir tecrübem yok.

Ama konu hakkında fikrimi sorarsanız, Shibumi'ye katıldığımı söyleyebilirim. Sırf düşündüklerini söylemek, onların bilmesini istemek adına aileni kırmaya, onları üzmeye hiç gerek yok.. Söylediklerine değmeyeceğini ileride daha iyi görürsün hatta.

Aynısı olmasa bile, benim ailem de Kemalist ideolojiye benzer derecede bağlı.. Evde siyaset tartışmaya başlayınca ortalık birbirine giriyor.. Seçimlerde CHP'ye oy vermeyeceğimi, hatta Anayasa oylamasında 'Evet' oyu kullanacağımı söylediğimde babamı zor zaptetmişlerdi.

Bu yüzden, ben de artık evde siyaset tartışmama kararı aldım.. Çünkü benim söylediklerimi anlamak için uğraşmak bir yana, sanki kutsal değerlerine laf söylüyorum gibi tepkilerle karşılaşıyordum.. Bundan dolayı artık konu siyaset olduğu zaman fikrimi söylemiyorum.. Hatta bazen de, 'Öyle değil ama yine de öyle olsun' diye geçiştiriyorum.. Bazen fikrimi sorduklarında, sizin gibi düşünmüyorum ama tartışmak da istemiyorum diyorum.. O zaman bu tartışmalardan, kalp kırmalardan vs. eser kalmamıştı.. Ve bu yeni durumun eskiye göre çok daha iyi olduğunu anladım.

Benzer davranışları sana da tavsiye ederim dostum.

Zaten dediğim gibi o günden beri artık bu konu konuşulmuyor dostum, sadece Sizlerin, başka arkadaşların da fikirlerini almak istedim bu konuda, Yoksa tabiki Ben de senin gibi düşünüyorum, 4 ay oldu ve 4 aydır bu konuyu aaçılmamış olması bir yana, din ile ilgili bir konu geçse bile, o konu hakkında ya birşey söylemiyorum ya da geçiştiriyorum.

Tabiki dostum, Zaten dedimya ilk öğrendikleri günden sonra bu konu artık açılmıyor ama, yine de kendimi rahatsız hissediyorum, Bu yüzden buradaki diğer arkadaşların da benzer bir durum yaşayıp yaşamadıklarını öğrenmek istedim.

Şu konularla ilgili bir iki şey söylemem gerekirse;

Bir erkek çocuğuna sahip olursan, onu sünnet ettirmeni tavsiye ederim.. Sen bu durumun boş inançlardan kaynakladığını haklı olarak düşünsen de, bu çocuğun okul ortamında, arkadaşlarıyla birlikte geçireceği zamanda düştüğü psikolojik durum, çocuk üzerinde daha zararlı bir etkiye yol açabilecektir.

Dini ve geleneksel konulara ilgisiz kalmak, elbette senin hakkın.. Ama mesela bayram günlerinde çocuklarınla birlikte aileni ziyarete gitmek konusu vs. çocuklarını yetiştirirken de sana yardımcı olacaktır.

Bu yüzden, bu tür konuları sadece 'inanç' ekseninde değerlendirmek yerine, bir çok konuyla birlikte düşünmek sana yardımcı olacaktır, diye düşünüyorum.

Saygideger turkcerap;

Icinde yasadigin toplumu goz onune alirsak, yasadiklarin aslinda gayet normal seyler. Cunku toplumumuzda birey algisi olmadigi icin, her ebeveyn ve "buyuk" evladi ve kucukten, kendi istedigi gibi, dusunmesini ve davranmasini ister. Bu onun icin hem dogaldir, hem sevgidir, hem de "evladini/kucugunu v.s. dusunmektir"

Bence burada yapilmasi gereken, onlara saygisizlik etmeden ve onlarin dusuncelerini karsiya almadan, bir birey olarak seninde kendine ait,dusunce ve davranislarin olabilecegini, onlara kendi dusunce ve davranislarini ortaya koyarak gostermeye calismak. Eger senin varligini, algiulamaya baslarlarsa "oglum adam olmus" zihniyetini yerlestirebilirsen; o zaman onlarin dasenin dusunce ve davranislarina yavas yavas saygi gosterdigini fark edersin.

Ayrica onlar sana tanidiklari bu ozgurluk alaninin farkina da varmayabilirler.

Bence tartismak, atismak ve onlarin otomatiklesmis degerlerinin ustune gitmek yerine, gereken bahanelerle bu uygulamalara katilmamak, dusuncesi uygun olabilir.

Onlara birey oldugunu ispat ettikce, senin varligini hissetmeleri ve senin de kendine ait dusunce ve davranisin olabilecegini algilamalari zor olmayacaktir.

Maksat karsi cikmak, atismak, tartismak degil; kendi varligini, dusunce ve davranisini kabul ettirebilmektir.

Bu da karsi koymakla degil; kendini onlara ispat etmekle mumkundur.

Saygilarimla;
evrensel-insan

Sünnet konusu sadece bir örnek tabiki, onun için özel günlerde bir araya gelmek vs konusunda söylediklerinize katılıyorum, Ama birşeyleri yatsımak zorunda kalmak, Bu kopnuda nasıl bir tutum izlemenizin daha doğru olacağını kestirememek, pek kolay birşey değil kanaatimce.

Belki bazı inançlı insanlar dinden ya da din değiştiren kişilerin kolay olanı seçtiğini düşünüyor olabilirler, fakat gerçekten de hiç de göründüğü gibi değil.

Dedimya Üstad, o günden sonra artık bu konu açılmıyor, ama birşeyleri yatsımak, saklamaya çalışmak, bahane uydurmak takdir edersiniz ki rahatsız edici oluyor.

Tabiki onları asla üzmek istemem ve tavrım da bvu yönde sürecek, Ben sadece diğer arkadaşların da fikirlerini almak istedim, Birçoğumuzun yaşadığı benzer durumlar olabilir düşüncesiyle bu başlığı açtım.

Saygılar.

Ben, "Bu tür şeyleri ailene açıp boşu boşuna kalp kırma, ortalığı karıştırma" söylemlerine katılmıyorum.

Kişisel olarak dinle mücadele gibi bir duruşumuz varsa, buna yakın çevreden başlamaktan doğal ne olabilir? Hatta bunun şeklini, dozunu nasıl ayarlayabileceğimizi ilk etapta aile içi tepkilerle belirlemek de iyi olabilir.

Babamı bildim bileli ateisttir. Fakat ben çocukluğumda onun bu yapısından hiç etkilenmedim. Hatta itici buldum. İkimizin de dinden çıkma yollarımız farklıdır. O hâlâ "çok saçma" der ve dini reddeder, sadece saçma olması yeterlidir. Bense babamdan bu konuda hiç etkilenmedim; zamanında veri toplama yoluna giderek dinden çıkmıştım. Yoksa saçmalık konusunda hemfikirim.

Kardeşlerim de benim elde ettiğim verilerden yola çıkarak, yani beni örnek olarak dinden çıktılar. Fakat annem üzerinde hâlâ bir etki kurabilmiş değilim, kurabilecek gibi de görünmüyorum. :) Kadının ikinci sınıf vatandaş olması, kadına dayak vs gibi vurucu ayetlerle yaklaşmaya çalışıyorum ama onların uyduruk ayetler olduğunu düşünüp son derece ılımlı ve laik çizgideki inancına devam ediyor.

Ancak çok çetrefilli zamanlarımda beni arayıp "Dün senin için Allah'a çok dua ettim" deyişine ve mesela son arabamı aldığımda arabaya girip okuyup üflemesine falan gıcık olmayayım da ne yapayım? :D

Şaka bir yana, elbette kimseyi bunaltmaya, sert sürtüşmelere girmeye gerek yok. Ama inceden de anlatmak, emek vermek gerekiyor bence.

Bence bayramları tatil olarak düşünmelisin.Tatillerde de anne baba iyareti çok normaldir.Çocuğunu sünnet ettirmek sana kalmış.Ben olsam sünnet yaptırmam.Tıbbi olarak sakıncalı ve kabus gibi bir cinsel hayata neden olabilir.
Orjinal kalsın, allahın yarattığı gibi:D

Özellikle şu son cümlenize birebir katılıyorum, fakat Seneye Ömrümüz varsa yine Ramazan geliyor ve o zamana kadar ayrı bir eve çıksam, işimi-gücümü kolaylasam hiç de fena olmayacak sanırım ;)

Valla:D beni anlatıyor gibisin ahbap.
Bizim peder de inanmaz.Kardeş desen benden beter lakin valide kurşun geçirmez.Biz çocukken, ramazanlarda oruç tutardı.Ama bir gün bile kahvaltısız okula göndermedi bizi...Kadının ikinci sınıf olması ile ilgili ayetleri hiç sallamıyor zaten.
Resmen bildiğini okuyor.Çok sıkışırsa sana ne filan deyip konuyu kapatıyor ki haklı!
E birde çok yaşlı, bu saatten sonra kalp kırmak gereksiz...Zaten zararsız müslüman.

Merhaba arkadaşlar, benim fikrimde ailelerımızle bır catısma ortamına gırmemektır. Anlatabılıyorsak ne ala.

Mesela ben hala ramazanda oruc tutarmıs gıbı yapıyorum. Izınlı oldugum zamanlarbabam zorla cumaya goturuyor mesela. Napalım babamız ıste :)

Sevgilimin annesi oğluyla telefonda konuşurken (O'nun ateist olduğunu bilmesine rağmen her zaman olduğu gibi buna hiç aldırmadan) bir ara dualar etmeye başlamış ''şöyle esisgesin mevla, böyle korusun, böyle güç kuvvet versin...'' filan gibi hızını almış gidiyor, adamım bakmış anne uzatıyor hani saygısızlık olmasın diye kapat anne artık demek yerine
''amin ya da amen'' gibi bir espriyle cevap vermiş. Ertesi gün annesi beni aradı öyle güzel güzel muhabbet ediyoruz ''kızım biliyor musun, artık ölsem de gözüm açık gitmez oğlum hayatında ilk kez amin dedi çok şükür allaam çok şükkürr darısı da sana işallahh..'' diyerek mutlu mutlu kapattı telefonu.:tea:

Çocuğunun durumunu bir yandan benimserken öte yandan yıllarca içten içe imana gelmesi için acaip bir ümit içinde olma hali :)

Ben dini terkedeli uzun zaman oldu ama kardeşlerim ve yakın arkadaşlarım biliyor sadece, annem ve babam bilmiyor hala, yaşlı ve hasta insanlar ve din onlar için çok önemli, birkaç kere niyetlendim söylemeye fakat üzülüp daha da hasta olmalarından ya da kalp hastası babamın kalp krizi geçirip ölmesinden korktuğum için söyleyemedim.

Sn.türkçerap, herkesin sevgili bir dayısı vardır demişsiniz, benimde var tabi ve bu konuları konuşursam artık benim sevgili dayım olmayacaktır, muhtemelen beni vurdurur :)

Saygılarımla

nasıl yaklaşıyorsunuz ebevenylerinize?

-anne baba, ben ateist oldum yani kafir, buda kafirleri öldürmeniz gerektiğini söyleyen ayet '(..) Onları yakaladığınız yerde öldürün(..) Bakara/191', yaa körsünüz siz..

- zaten peygamberiniz pedofili sübyancı tecavüzcü Coşkun un 1400 sene önceki hali, bir gün canı sıkıldı ve bir kitap yazdı, Allah desen zaten yok, hani varsa çarpsın? sadistin teki O..

(1 dakika sonra)

- baba niye getirdin o tabureyle ipi ne yapacaksın?



:D

el aksa dostum....

umarım senin de başına gelmez böyle şeyler... gülme komşuna demişler...

el aksa şehitleri;
Bizim peder de ateist...Yani ben peygamber pedofili(çocuklara karşı cinsel istek duyan sapıklık türü) deyince, peder bana;
"Afferin aslan oolum" diyor...:D

hadi seninkiler ateist, ya ana babası müslüman olanlar? bu sitede bir müslümana her türlü insanlık dışı ithamı yapıp, kendi ana babasınıda buna dahil edenler? gerçek yüzlerini gizleyip aynı sofraya oturanlar?

gençliğinde kafir asıp kesen, pedofili savunan biriydide mi yaşlanınca zararsız oldu? yada 'zararsız müslüman' diye bir tabir mi var sizin için? Ben-i Mustalık tı şuydu buydu ve ben terorist ilan edildim, gerçek İslam buysa annen babanda terörist sayılmaz mı? yok onlar başka diyorsan, sen neyin mücadelesini veriyorsun burda?

ben olsam utanırım onların arkasından iş çevirmeye, kendi annemin babamında dahil olduğu bir kesime her türlü pisliği yakıştırdıktan sonra onların yüzüne bakabilmeye..

Benim ailem seninkinden ziyade Sangre'ninkine yakın, o açıdan aynı tecrübeleri yaşadım diyemem. Ama yine de kendimce birkaç tavsiye verebilirim.

İnsanın ailesi ile şu ya da bu sebeple sürtüşmeleri, fikir ayrılıkları falan olabiliyor; bunu minimize etmenin de bildiğim tek yolu var. Etkileşimi azaltacaksın.

Ben üniversiteye başladığımda özellikle başka bir şehirdeki bir okulu tercih ettim mesela, lise biter bitmez de evden taşındım. O gün bugündür kendi başıma yaşıyorum, ailemi de tatilden tatile, 2 ayda bir falan görüyorum. Yaz tatillerimi dahi ya başka bir şehirde, ya da başka bir ülkede çalışarak falan geçiriyorum. Ekonomik olarak bağımlılığımı da minimumda tutmaya çalışıyorum, kendi çapımda part-time çalışıyorum falan, o da iyi oluyor. Sonuç olarak arayı açında herkes birbirini özlemiş oluyor, görüştüğünde çok iyi geçiniyorsun, din-siyaset konularına mümkün mertebe girmiyoruz; herkes açısında huzurlu ve mutlu oluyor. Avrupa'da falan hep böyle zaten, evlenene kadar aile ile oturmak tarzı olaylar yok pek.

Başkası olaya başka şekilde yaklaşıyor olabilir ama ben birkaç senedir böyle yaşıyorum, gayet de memnunum.

Başınıza gelmesini istemem ama;

İnsan her an bir şekilde ölebilir.Böyle birşey başınıza geldiğinde yukarıda anlatılanlar çerçevesinde bazı durumlar olacak.

İlki Ateistsiniz,fakat ailenizin bundan haberi yok.Dindar olan aileniz hemen acı içerisinde bazı işlere girişecek.Ölü bedeniniz önce imam tarafından yıkanıcak,sonrada pamuk tıkanacak.Ardından başlıyacak islami ritüeller.Yedisiydi,kırkıydı,elliikisiydi.Mevlütle r,kuran okumalar.İmama para,mezar işçilerine para,fakirlere para.

İkinci durum,Ateist olduğunuzu anne,baba gibi en yakınlarınıza açtınız.Tepkiler aldınız.Şimdi ölüm halinde dinsiz olduğunuz bilinse bile etrafa ayıp olacak diye yine ritüeller uygulanacak.Ama bu sefer ölüm acısının yanında inançlı olan aile fertleri ayrıca bir yandan cehennemlik olmanıza üzülecek,bir yandan ritüelleri yapmakla allaha ve çevre insanlara sahtecilik yaptıklarına utanacak,bir yandanda kendilerince bağışlanmanız gibi yakarmalarda bulunup,sizin aklıbaşında olmadığınıza,cahil olduğunuza v.s hem kendilerini inandırıp,hemde allahı ikna etmeye çalışacaklar.

Eğer bu ülkede,orta halli bir çevrede yaşıyorsanız üçüncü bir alternatif yok gibi.Sizce hangi durum tercihiniz olur.Yada ben gittikten sonra umurumda olmaz diyemi düşünürsünüz?

Ben mesela ölmüş olsamda,bedenim üzerinde antipati duyduğum bir inancın uygulanacak olmasından çok rahatsızım.Ama ailemi düşünerek bir öneride bulunamıyorum.

Yani kaçış yok..İllaki imam veya yıkayıcı her bi tarafa elleyecek,pamuğuda tıkayacak ;=(((

Ailem müslüman. Aslında oldukça aydın kişiler ancak babam sadece ılımlı yönünden islama yaklaşıyor. Kılıç ayetleri sanki yok gibi onun için. Ayrıca bu tipte ayetleri yorumlaması da "o dönemin şartlarına göre insanları yönlendirmiş kuran veya " o dönem insanları bundan anlardı" demekten öte gitmiyor.

Özellikle islamın "Ahmet Hulusi" ya da "Taşkın Tuna - Ol Dedi Oldu" tarzı kitaplarına ve islama bilimsellik kazandırmaya çalışan yazarlarına meraklı.

Bir iki kere konuyu kılıç ayetlerine ya da kurandaki çelişkilere getirmeye çalıştım. Bir miktar gerilim oldu ama dinledi. Aslında üzerine gitsem beni dinleyecek ama sanırım belirli bir yaştan sonra onun tüm değer yargılarını yıkmayı göze alamıyorum...

Bizimki, o pis ayetlerin sonradan eklendiğini düşünüyor kurana...

Ya siz ne biçim insanlarsınız?

Müslüman bir toplumda doğmayı biz seçmedik, Annesi-Babası bir insanın en sevdikleridir, Evlenince buna Eşin-çocukların eklenir, Bir insanın en sevdiklerini üzmek istememesinden daha doğal ne olabilir?


Evet İslam dünyasının gelişen Dünyanın ortalama 400-500 yıl gerisinde olduğundan şüphem yok, Organize dinlerin insanlık için bir felaket olduğuna da, Dinlerin ayrıştırıcı etkisi olduğuna da.

Fakat, gizlememizin sebebi dürüst olmamamız değil, Kendimizi bunu yapmak zorunda hissetmemiz, kaldıki bu başlık okuma-yazman varsa bu durumdan olan rahatsızlığı dile getirmek için açılmış.

inançlı toplum seni etkileseydi şu an ateist olmazdın, Papa nın oğlu bile olsan bir zaman sonra kafana eseni yapıyorsun, bütün müslümanlar şöyledir böyledir pisliktir kakadır ama annem babam hariç çünkü onları seviyorum onları ayrı tutuyorum diğerlerinin canı cehenneme.. böyle birşey var mı?



o halde neyin mücadelesini veriyorsun burda? gizlemek mi dürüstlük oluyor? gizleseydi Turan Dursun gizlerdi, %100 doğru olduğuna inandığın şeyleri burda ateşli bir şekilde savunupta evde sus pus oluyorsan hangi dediğine inanayım ben senin..

el aksa nedir derdin senin anlamıyorum??

burada samimice yaşadıklarını anlatan arkadaşları neyle itham ediyorsun anlamış değilim..
tabii ki dindar bir toplumda yaşamanın zorluklarını anlatıyoruz..
hani sizde laik toplumda yaşamanın zorluklarından bahsediyorsunuz ya...

aslında anlıyorsun ama .....

inançlı toplum seni etkileseydi ateist olmazdın ne demek!!! inançlı toplumda doğmayı ve büyümeyi o seçmedi.ben seçmedim. sen de seçmedin...

insanın kendi tanıdıkları ve akrabalarına farklı yaklaşmaya çalışmasını nasıl anlayamıyorsun?? aslında anlıyorsun da.....

biraz insaf.... bu kadarda sırf ters gitmek için uğraşılmaz ki !!! biraz empati be kardeşim...