Biraz da oradan buradan
 

İstanbul güzelliğiyle kaç yürek yaktı bilinmez. Ama, yıllar önce bir evde başlayan yangın koca mahallelerin kül olmasıyla sona ererdi.

1509 yılındaki büyük depremden sonra halkın taş yapılar yerine ahşap evlere rağbet etmesi, en az deprem kadar yıkıcı olan yangın felaketinin doğmasına neden olur. İstanbul'un yürek hoplatan yangınları sokakların çok dar olduğu Haliç kıyılarında boy gösterirdi. Hava bir de poyraz ise yangın canavara dönüşür, ateşten diliyle bir kaç saat içinde mahalleleri yutarak aç karnını doyururdu.

İstanbul yangınları mimarimizin en güzel örneklerinden olan yüzlerce konağın günümüze ulaşmasını engellediği gibi, matbaanın kullanılmadığı dönemlerde, raflarında elyazması kitapların dizildiği nice kütüphanedeki paha biçilmez eserleri küle dönüştürerek rüzgarın elinde oyuncak yapmıştır.

İstanbul kadısı, yangınlara önlem olarak her evde çatıya kadar uzanan bir merdivenin bulundurulmasını şart koşar. Ayrıca, her evde su dolu bir büyük fıçının hazır bekletilmesi ve yangın çıktığında kimsenin kaçmayıp yardım etmesi de zorunlu kılınır. Ama, ne alınan bu önlemler ne de, ahşap evlerin çatılarına koruyucu olduğuna inanılan "Ya Hafız", "İsmi Celal" yazılı levhaların konulması yangınların büyümesini engelleyemez.

Yangınlara karşı ilk koruyucu teşkilat, 1714 yılında, Nevşehirli Damat İbrahim Paşa tarafından "Yangın Tulumbacıları Ocağı" adıyla kurulur. Bu ocağın kurulmasına Fransız asıllı Gerçek Davud Efendi'nin yaptığı ilk tulumbanın Tophane yangınında kullanılarak başarılı olması neden olur. Gerçek Davud Efendi'nin 130 kiloluk tulumbası İtfaiye Müzesi'nde sergilenmektedir.
Yangın Tulumbacıları Ocağı'nın İstanbul sokaklarında 111 yıl süren koşuşturması, bünyesinde kurulduğu Yeniçeri Ocağı'nın 1825 yılında kaldırılmasıyla sona erer. Ocağın kapatılmasından iki gün sonra çıkan bir yangın İstanbul'a yeni bir yangın ocağının gerekli olduğu gerçeğini aydınlatır. Böylelikle, dillere destan, adlarına şiirler yazılan mahalle tulumbacılarının altın çağı başlamış olur.

Mahallelerdeki tulumba sandıkları birinci reis, ikinci reis, borucu, fenerci, hortumcu, kökenci ve 22 tulumbacıdan oluşurdu. Her sandığın kendine özgü birer üniforması vardı. Yalnızca birinci reis ata biner, diğerleri ise koşarak ulaşırlardı yangına. Bu koşuş sırasında nice genç kız kafesli pencerelerin ardına üşüşürken, tulumbacılar, karşılarına bir türbe çıkarsa durur "El Fatiha" suresini okurlardı. Ayrıca, uğur getirdiğine inanılan 13-14 yaşlarında birde çocuk bulundurulurdu tulumba takımlarında. Bu maskotun da yangına takım ile birlikte koşmasına izin verilirdi. Tulumbacılar yangın öncesi kahvelerde bekler, sonrasında ise hamamlara giderek alem yaparlardı. Tulumbacı olup, yangına koşarken sokaklarda nara atmak yevmiyesi çok az olsa da, herkesin ulaşabileceği bir mertebe değildi.

Ne var ki, 1874 yılında İstanbul'a gelen yazar Edmondo de Amicis, Galata Köprüsü'nde karşılaştığı tulumbacıları "İstanbul" adlı kitabında son derece kötü anlatır: "Köprü muhafızları Tulumbacılar!' diye bağırdı. Bir kenara çekildik. Yarı çıplak, başı açık, göğsü kıllı, kan ter içinde bir vahşiler, dördünün omuzunun üstünde çocuk tabutuna benzeyen ufak bir tulumba olan uzun saçlı, katil, hırsız suratlı ihtiyarlar, gençler, cüceler ve devler güruhu, çengelli uzun sırıklar, urganlar, baltalar ve kazmalarla gözleri yuvalarından uğramış, saçları dağılmış, yamalı yırtık urbaları uçuşarak, uluyarak, soluyarak yanımızdan geçtiler. Yüzümüze bir vahşi hayvan kokusu yayarak Galata sokağında kayboldular, uzaktan gelen son 'Allah!' feryatlarını duyduk ve herşey yine derin bir sessizliğe gömüldü. Uykuya dalmış koca şehrin sessizliği içinde bu gürültü ve yıldırım çarpmışa döndüren manzaranın bende uyandırdığı intibaı ifade edemem. Bir anda, o zamana kadar hayalimde boşu boşuna canlandırmaya çalıştığım uzak memleketlere ve zamanlara ait bir sürü barbar istilası, katliam ve dehşet sahnesi görüp anladım ve kendi kendime bunun sahiden İstanbul, gündüz üzerinden Avrupa sefirlerinin, Paris modasına göre giyinmiş hanımların ve Fransız gazetelerini satan müvezzilerin geçtiği köprü olup olmadığını sordum. Bir dakika sonra, Altınboynuz'un ihtişamlı sükuneti uzaktan gelen seslerle yeniden bozuldu, vahşi ve yarı beline kadar çıplak başka bir güruh önümüzden, dalgalanan ve gacırdayan köprünün üzerinden, uluma, soluma, boğuk ve meşum gülmelerle bir kasırga gibi geçti ve bir defa daha uzun ve hazin 'Allah!' feryatları Galata sokaklarında kaybolarak yerini bir ölüm sükunetine bıraktı."

Alman ressam Hubert ise İtalyan yazar ile aynı görüşü paylaşmaz ve "Kahveci güzeli" lakabıyla anılan tulumbacı Bülbül Bilal'ın yağlı boya iki portresini yapar. Bu resimler yıllar sonra Ahmet Reşit Bey tarafından satın alınır.

Padişah nerede olursa olsun yangın haberi anında ulaştırılırdı kendisine. Hatta, haremde bile olsa!.. Haremdeki padişaha yangın haberini vermek için özel bir odacı görevlendirilmişti. Yangın çıktığında, odacı, tepeden tırnağa kırmızı olan elbiselerini giyerek eşikte görünürdü. Ve padişah, İstanbul'un bir köşesinde yangın çıktığını anlayıp, koşuma hazır atını gecenin karanlığına doğru dört nala sürerdi. Halk, padişah gelirse yangının büyümeden söneceğine inanmıştı bir kere!..

İstanbul'a ise yangın haberi kulelerden verilirdi. Beyazıt ve Galata Kuleleri'nin yanısıra Vaniköy'deki İcadiye Kulesi bu amaç için kullanılırdı. Yangının nerede olduğu asılan sepetler, bayraklar ve fenerlerden anlaşılırdı. Beyazıt Kulesi'nde uygulanan yangın bildirme yöntemi de, son derece ilginçtir: Kuledeki bekçi yangını görünce ağayı uyandırır ve "Kalk ağa, bir çocuğun oldu" der... Uyanan ağa da "Kız mı, oğlan mı?" diye sorar. Nöbetçi "Kız" derse yangın Beyoğlu, Üsküdar ve Boğaziçi tarafında, "Oğlan" derse İstanbul'da, yani sur içinde demektir.

Tulumbacılar arasında Hasköy sandığında ikinci reislik yapmış olan Kahveci Gürcü Nusret'in apayrı bir önemi vardır. Adam öldürme suçundan Rodos ve İstanbul zindanlarında yatan Gürcü Nusret'in, otuz yıl süren mahkum hayatı Sinop cezaevinde ölmesiyle son bulur. Edebiyatımızdaki bir çok eserin cezaevlerinde yazıldığı bilinir. Düşünce suçlusu olarak dört duvar arasına konan nice şair, buralarda birbirinden güzel nice şiir yazmıştır. Kitapçı raflarında bir çok "Cezaevi Şiirleri Antolojisine rastlanılır. İşte, bu antolojilerin ilki, bir tulumbacı olan Gürcü Nusret tarafından hazırlanmıştır!

Değişik nedenlerle cezaevine düşen şair ya da, kendine göre şiir yazan mahkumlarla mektuplaşan Gürcü Nusret, aralarından 23 kişinin şiirlerini bir kitapta toplar. "Zindan Şiirleri" adlı antolojide ayrıca cezaevindeki yaşam üzerine notlar ve Gürcü Nusret tarafından yapılan resimler de yer alır. İlk cezaevi şiirleri antolojisinde şiirleri bulunan şairler ise şunlardır: Bahti, Giryani, Zindani, Zenciri, Maşuki, Uryani, Temenna Baba, Kutub Baba, Hamamcı Baba, Baba Mansur, Köçek Aşık, Çıplak Aşık, Mastor Aşık, Mestane Derviş, Çulsuz Oğlu, İspiroğlu ve Kahveci Gürcü Nusret.

Ve ben, ne zaman sirenleriyle tüyler ürperten bir itfaiye arabası görsem ya da gazetede bir yangın haberi okusam, ilk cezaevi şiirleri antolojisini hazırlayan Hasköy tulumbasından Gürcü Nusret'i anımsarım:

Zindanı zan etme şahım taştan dört duvar
Dalga duman tekkesidir piri vardır kutbu var
Mihrabımız güzeldir ayinimiz muhabbet
Kardeş olmuş kuzuyla kurt,gazalanla canavar.

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili psiko , Burhan Felek tadında yazdığın bu yazı ,kafamdaki bir sürü karmaşıklığı uçurup, bir gönül dinginliği verdi.
* * * * *Teşekkür, öpüldün. Sevgiyle kal.

Re: Birazda oradan buradan
 

Yeni şeylar öğrendikçe insan. hiçte bir şey bilmediğinin farkına varıyor. Teşekkürler dostum

Re: Birazda oradan buradan
 

Psiko kardaşım güzel bir yazı.. İnsan öğrendikçe gelişiyor tabi.. Tarihin insanlığa verdiği şeyler var elbette, o nedenle tarihi iyi bilmek lazım.. Tarihi anlamak tarihten sonraki tarihlere de ışık tutacaktır..

Emeğine sağlık..

Re: Birazda oradan buradan
 

Sn. Psikokemoterapi,

Ağzı açıldığı her an; çıkan tüm kelime ve harflerinden, bilgilendiğim ve keyif aldığım bir kişi var Sunay AKIN.

Yanılmışım!!!

İki kişi varmış.

Diğerini söylememe gerek yok sanırım.

Hatalarımızı, cehaletimize bağışlayın

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili güzel fıkracım özgür_beyin senin gibi birine gönül dinçliği verebilmek şahsen onurdur.

Sevgili kalabalıklar içinde yalnız olmasına rağmen güçlü dostum kuvvacı;Daha çoookk öğreneceğimiz var can umarım hep birlikte birbirimizden öğrenebiliriz.

Sevgili EZ_TuDu ;Kardaşım diyerek gösterdiğin içtenliğine teşekkürler kardaşım.Haklısın bana göre de Tarih eğer ders alınabilirse insanoğlunun vazgeçilmezi.

Sevgili Mhmmd;
Sen yinede Sevgili Sunay Akın'ı sevmeye,bilgilenmeye ve keyif almaya devam et. Çünkü aynısını bende yapıyorum :)
Ayrıca o ikinci kişi kimse imrendirme beni buralarda.Senin gibi bir değer o ikinci kişiye de aynı sevgiyi duyuyorsa bu ben olmak isterdim :)

İstanbul'dan Uludağ Görünür mü?

Bu sorunun yanıtını vermek için oturduğu apartman dairesinin yüksekliğine güvenenler pencereye koşmakta acele etmesinler. Bilsinler ki, Bostancı'da bulunan Şükür Apartmanı'nm altıncı katında oturan Salâh Birsel "Tanrının Yeni" diye adlandırılan Uludağ'ı görebilmek için 1978 yılında pusuya yatmıştır.

1979 yılına girmeye hazırlanan komşuları, ellerinde hindilerle evlerine dönerlerken, 365 gün boyunca Yalova'nın Samanlı Dağı'ndan başka bir şey göremeyen Salâh Birsel, arada bir gözünü alan beyazlıkların Uludağı mı, yoksa Yalova Gemlik tepelerini saran sis mi olduğuna karar veremez.

Salâh Birsel, Uludağ'ı İstanbul'dan görebilme umuduyla girer 1979 yılına... Ve dileği de gerçekleşir! Yazarın "Boğaziçi Şıngır Mıngır" kitabına tırmananlar ilk metrelerde şunu okurlar: "Yalnız 10 Ocak 1979 Çarşamba günü, ikindi üstü, bir kez, Uludağ'ın beyaz kireç taşından başını karşısında buluvermiş, ama ertesi gün o denli yağmur yağmıştır ki, Bursa, Yalova dağları değil, bütün adalar ortadan silinmiştir."

İşin aslını ararsanız, Salâh Birsel'in, o gün, Uludağ'ı falan gördüğü yoktur. Bütün amacı "zibidi" bir Frenki tepelemektir. Gördüğünün Uludağ olmadığını, Samanlı Dağı'nın boy gösterdiği günün ardından yağmur yağacağını bilecek kadar iyi bir gözlemcidir Salâh Birsel. Yazarımızın tepesini attıran zibidi Frenk, Feld Mareşal Helmuth von Moltke'dir. Osmanlı ordusunda öğretmen olarak görev yapan Moltke, 1837 yılının Eylül ayının başlarında üç arkadaşını Triyeste'den İstanbul'a getirecek buharlı vapuru gözlemek amacıyla Galata Kulesi'nin fırdöndü balkonuna tünemiş ve Mudanya'nın arkasında Uludağ'ı gördüğünü iddia etmiştir. Salâh Birsel'e göre Moltke, Hezarfen Ahmet Çelebi'nin uçtuğu kuleden uçuşun bir başka türlüsünü gerçekleştirmiştir!

Oysa, İstanbul'a gelen yabancı yazarlar arasında Uludağ'ı gördüğünü söyleyen biri daha vardır. İtalyan yazar Edmondo De Amicis, 1874 yılında, kendisini İstanbul'a getiren vapurun güvertesinden Ayasofya, Sultanahmet, Süleymaniye camileri ve tekfur sarayını gördüğünü söyleyerek, "hepsinden yükseği de, Çanakkale'den Karadeniz'e kadar iki kıtanın kıyılarına hâkim Serasker Kapısı'ndaki beyaz kule" olarak tanımladığı Beyazıt Kulesi'ni "Costantinopoli" adlı kitabın sayfalarına kondurur.

Amicis, Beyazıt Kulesi'ni Senekerim Balyan Usta'nm bir Osmanlı topunun dikine oturtulmuş görünümünden ilham alarak yaptığını biliyor olacak ki Uludağ'a doğru olan atışını bu kuleden gerçekleştirir. Hem de, ne atış!.. Uludağ'dan çok daha uzak yerleri gören kartal bakışlı İtalyan'ın kitabına bir göz atalım: "Boğaz'ın ilerisinde, masmavi Karadeniz gökyüzüyle karışıyor: arkada, Marmara Denizi, İzmit Körfezi, Prens Adaları, köylerle beyazlaşmış Rumeli ve Anadolu sahilleri; daha ileride, ince gümüş bir kurdele gibi parlayan Çanakkale Boğazı: Çanakkale'nin ötesinde, hayal meyal bir parlaklık Ege Denizi ve loş bir kavis, Truva sahili: Üsküdar'ın öbür tarafında Bursa ve Uludağ..."

Ege Denizi'ni gördüğünü yazan Amicis biraz daha uçsa neredeyse İtalya'da oturduğu evi de görecekmişL Seyahatnamesinde İstanbul'dan Uludağ'ın görülmesi gibi pek çok konuyu abartarak yazan Evliya Çelebi bile İtalyan yazara yetişemez. Bu arada, İtalyan yazar, İstanbul sokaklarında Uludağ'ın karıyla yapılmış şerbetler satıldığını da okura bildirmekten geri kalmaz. Amicis'in susuzluktan yandığı bir anda böyle bir abartıya kaçtığı söylenebilir. Uludağ'dan, İstanbul'a buz gelirdi gelmesine ama yalnızca Saray'da kullanılırdı. Bu iş için Özel olarak görevli kayıklar bulunurdu.

İhsan Oktay Anar'ın "Puslu Kıtalar Atlası" kitabında istanbul'un kulelerinden Uludağ'ın görüldüğü masalının nasıl ortaya çıktığını öğreniriz: "Ulema, cühela ve ehli dubara, ehli namus, ehli izzet ve erbab-ı livata rivayet ye ilan, hikâyet ve beyan etmişlerdir ki, kun-ı kainattan 7079 yıl, İsa meslhten 1081 ve hicretten dahi 1092 yıl sonra adına Konstantiniye derler tarrakası meşhur bir kent vardı. Ceneviz taifesinin buraya ilk gelen gemilerine karanlıkta uçan ak bir martının yol gösterdiği, ancak salimen karaya vasıl olduktan sonra dümencileri olacak Pavdus nam kâfirin bu martıyı bir mesih addederek yuvasını arayıp bulduğu ve itikatlarınca İsa'nın etini yemek sünnet olduğundan kuşu kızartıp yediği rivayet olundu. Eskiler bu martının yuvasının bulunduğu yere Ceneviz kavminin yüksek bir kule diktiğini rivayet etmişlerdir ki, sonraları Galata Kulesi diye nam salmış bu heybetli yapının tepesinde yalı adamlarının dürbünle, yiğitlerin ise çıplak gözle Bursa kentinin Uludağ'ını seçtikleri söylene gelmiştir. Ne var ki, bu şaiyanın ziyaretçilerden bahşiş koparmak hevesiyle kuledeki yangın gözcüleri tarafından okunan bir kurt masalı olduğu da ağızdan dolanmıştı bir zamanlar..."

Uludağ'ı gördüğünü söyleyen ve bunun şiirini yazan biri daha vardır! Kim olduğunu yazmadan önce şiirinden birkaç dize okuyoruz:

Yedi yıldır Uludağ'la göz göze bakışıp dururuz.
Ne o kımıldar yerinden,
Ne de ben.
Lakin birbirimizi yakından tanırız.

Nâzım Hikmet, İstanbul'un kulelerinden değil, Bursa Cezaevi'nden bakar Uludağ'a. Tutsaklığını yerinden kımıldayamayan Uludağ'a benzetir. Dağın gülmesini ve kızmasını bildiğine inanır. Duvarları aşıp Uludağ'a gidemez, ama şalvarı sarı kırpıt bezden, kara kaşlı dağlılardan biri komşusunu kesip misafir gelir, 71'inci koğuşta on beş yıl yatmaya... Ve bakın, kimi gün Uludağ'ı neye benzetir Nâzım:

Sonra bazan, gün olur,
Gazoz şişelerindeki resimlerine benzer.

Re: Birazda oradan buradan
 

İstanbul İstanbul Olalı
Söz/Müzik: Sezen Aksu

Uzanıp Kanlıca’nın orta yerinde bi taşa
Gözümün yaşını yüzdürdüm Hisar’a doğru
Yapacak hiçbir şey yok gitmek istedi gitti
Hem anlıyorum hem çok acı tek taraflı bitti

Bi lodos lazım şimdi bana, bi kürek, bi kayık
Zulada birkaç şişe yakut yer gök kırmızı
Söverim gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp
Düşer üstüme akşamdan kalma sabah yıldızı

Ah İstanbul İstanbul olalı
Hiç görmedi böyle keder
Geberiyorum aşkından
Kalmadı bende gururdan eser

İstanbul İstanbul olalı
Hiç görmedi böyle keder
Geberiyorum aşkından
Kalmadı bende gururdan eser

Ne acı ne acı insan kendine ne kadar yenik
Bulunmadı ihanetin ilacı yürek koca bir karadelik
Yapacak hiçbir şey yok gönül bu sevdi
Yeni bir ten yeni bir heyecan bilirim üstelik

Bi lodos lazım şimdi bana, bi kürek, bi kayık
Zulada birkaç şişe yakut yer gök kırmızı
Söverim gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp
Düşer üstüme akşamdan kalma sabah yıldızı

Ah İstanbul İstanbul olalı
Hiç görmedi böyle keder
Geberiyorum aşkından
Kalmadı bende gururdan eser

İstanbul İstanbul olalı
Hiç görmedi böyle keder
Geberiyorum aşkından
Kalmadı bende gururdan eser

Bize şarkılardan misal vermek düşer:)

Re: Birazda oradan buradan
 

Necip Fazıl'ın gözünden bir de bak o tepeden, O manayı bul da bul ille İstanbul'da bul İstanbul İstanbul... dostum, sence bu kalabalığın bu duyarsızlıkların bu kudsi manaları bozmaya gücü yetecek mi? bu mümkün mü? CANIM İSTANBUL Canım İstanbul ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar. İçimde tüten bir şey, hava, renk, eda, iklim o benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim. Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur. Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur. Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale. İstanbul benim canım vatanım da vatanım İstanbul İstanbul... Tarihin gözleri var, surlarda delik delik servi, endamlı servi, ahirete perdelik. Bulutta şaha kalkmış Fatih'ten kalma kır at pırlantadan kubbeler, belki bir milyar kırat. Şahadet parmağıdır göğe doğru minare her nakışta o mana: Öleceğiz ne çare? Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet Beyoğlu tepinirken ağlar Karacaahmet. O manayı bul da bul İlle İstanbul'da bul İstanbul İstanbul... Boğaz gümüş bir mangal, kaynatır serinliği Çamlıca'da, yerdedir göklerin derinliği. Oynak sular yalının alt katına misafir Yeni dünyadan mahzun, resimde eski sefir. Her akşam camlarında yangın çıkan Üsküdar perili ahşap konak, koca bir şehir kadar. Bir ses, bilemem tanbur gibi mi, ud gibi mi? Cumbalı odalarda inletir "Katibim"i Kadını keskin bıçak Taze kan gibi sıcak İstanbul İstanbul... Yedi tepe üstünde zaman bir gergef işler Yedi renk, yedi sesten sayısız belirişler. Eyüp öksüz, Kadıkoy süslü, Moda kurumlu Adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu. Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından Hâlâ çığlıklar gelir Topkapı sarayından. Ana gibi yâr olmaz, İstanbul gibi diyar Güleni şoyle dursun, ağlayanı bahtiyar. Gecesi sümbül kokan Türkçesi bülbül kokan İstanbul İstanbul...

diyor bir Istanbul aşığı..

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili Psiko, iltifatlarına teşekkür,ama esas teşekkür yazdıklarına. *Umarım *Salah Birsel, * sonsuzluk okyanusunun bir yerinden
kalkar arzın semasına gelir.kendine gönderilmek istenen anı dolu *seslen-
meleri duyar. *Ve umarım hala kendini hatırlayanlar, sevenler olduğunu bilir,dilşad olur.

Re: Birazda oradan buradan
 

Değerli arkadaşlar;Cafe forumumuzun ana teması;Din,tanrı ve ateizm konularından yorulduysak ara vermek,arkadaşlarımızla farklı konuda muhabbet etmek için kullandığımız bir forum olmasıdır.
Siz değerli arkadaşlarım buradaki paylaşımlarımdan sıkıldı iseniz lütfen belirtin asla arkadaşlarımı üzmek ve sıkmak istemem.


1912 yılının 15 Ocak günü, İstanbul'daki bir evin kapısından içeri giriyoruz. Eşikte bir yığın ayakkabı göze çarpıyor. İçerisi kalabalık olsa gerek... Yanılmamışız, evin tek erkek çocuğu on yaşına basıyor. Kadınlar, ikram edilen yiyecekleri mideye indirip sohbeti koyulaştırırken, çocuklar yan odada oynuyorlar. Doğum gününü kutlayan Nâzım Hikmet, arkadaşlarının getirdiği hediyelerin sarılı olduğu kağıtları herkese dağıtıyor. Rengarenk kağıtlar küçük parçalar haline getirildikten sonra hep birlikte atılıyor havaya !..

Aynı gün, Tripoli'ye gökyüzünden kağıtlar yağar. İnsanlar, uçağın ilk kez psikolojik amaçla kullanılışının tanığı olduklarından habersiz, kendilerine doğru süzülerek gelen kağıt parçalarına bakarlar. Bir İtalyan pilot tarafından atılan bildirilerde şunlar yazılıdır: "Tripo'lili Arapların dikkatine: Bizimle birlikte olmak için daha ne bekliyorsunuz? Camilerinizde dua etmek istemiyor musunuz? Ailenizle birlikte barış içinde yaşamak istemiyor musunuz? Bizim de kutsal kitabımız var. Biz, aynı zamanda dürüst ve dindar insanlarız. İtalya sizin babanızdır. Çünkü, ülkemiz, sizin anneniz olan Tripoli'yle evlenmiştir."

Uçaktan ilk kez bildiri atılması Tripoli savaşında gerçekleşir. Bu savaşta İtalyanlar, 28 uçak, 4 balon ile tarihe ilk savaş uçağını kullananlar olarak geçer. Havacılıkta ilklerin savaşıdır Tripoli... İlk gece uçuşu 11 Haziran 1911'de Marenki adlı pilot ile bu savaşta yapılır. Havadan ilk top atışı da, yine bu savaşın tutanağına yazılır. 1912 yılının 31 Ocak gününe gelindiğinde Carlo Muntu havada yaralanan ilk pilot unvanını ele geçirir. Bir pilotun ölümüne de, ilk kez Tripoli savaşında tanık olunur: 25 Ağustos'da, Manzini'nin uçağı isabet alarak denize çakılır. 10 Eylül 1912'de ise tüm dünya uçağıyla birlikte canlı olarak ele geçirilen ilk pilotun adını öğrenir: Moinzo... Şu işe bakın ki, Moinzo aynı zamanda ilk kez yara alan uçağın da pilotudur !..

İtalyanların hava saldırılarına karşı koymak için aşağıdan ateş edenler de, doğal olarak bir savaşta uçaksavarı ilk kez kullanmış olma unvanını hak kazanırlar. Kimler midir onlar? Yanıtı uzaklarda aramayın: Türkler !..

Dr. John Wilkins, 1628'de yayımladığı "Yeni Bir Dünyanın Keşfi Ay" adlı kitabında "eğer bana dünyanın manyetik gücünden daha yükseklere çıkabilmek için ne gibi araçlara ihtiyaç olunduğu sorulursa yanıtım şu olurdu" diyerek üç yöntem sıralar. Son önerisi şudur: "Bu iki yöntem işe yaramazsa o zaman, büyük bir kesinlikle şunu iddia ederim ki, içinde bir insanın oturacağı ve belli hareketler yaparak havada yükselebilecek bir araç yapılabilir... Ve belki de, bu araç o kadar büyük olabilir ki, birkaç insan ve hatta bu insanların yanındaki eşyalarını da taşıyabilecek durumda olabilir."

Uçağı yazılı olarak tarif eden Wİlkins'in "işe yaramazsa" dediği iki yöntemden biri Marco Polo'nun Madagaskar'da gördüğünü söylediği, kanatlarının uzunluğu 12 feet olan Ruck kuşunun eğitilip, hava taşımacılığında kullanılabileceğidir. İlk yöntem ise tanıdık birini çıkarır karşımıza: "Bushepius'un anlattığı, İstanbul'da uçan Türk gibi vücudumuza kanat takıp uçmak o kadar da olanaksız değildir."

Hezarfen Ahmet Çelebi'nin uçuşu Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde yazılıdır yalnızca...Ama, Busheqius tarafından da, anlatıldığını öğreniyoruz. Hezarfen'in uçuşu İstanbul'da yapılan ilk motorsuz denemedir. İlk motorlu uçuş, Baron da Catters tarafından, 500 kg ağırlığındaki "Voisin" tipi uçakla, Hürriyet-i Ebediye tepesinden Bulgar Hastanesi'nin önüne yapılır. Takvim yaprakları 1909 yılının 2 Aralık gününü göstermektedir.

Hezarfen Ahmet Çelebi'yi herkes tanır ama Hezarpâre Ahmet Paşa o kadar ünlü değildir. Kösem Sultan'ın kafes arkasından hazırladığı ayaklanma 8 Ağustos 1648'de, oğlu Sultan İbrahim'in sonu olurken, Sadrazam Ahmet Paşa da saklandığı yerde yakalanır. Cellatbaşı Kara Ali'nin kendi elleriyle öldürdüğü Ahmet Paşa'nın cesedi çırılçıplak olarak At Meydanı'ndaki çınarların altına atılır. Bir yeniçeri, "cehil gizleti içindeki ayak takımına, mafsal ağrılarına yağı iyi gelir" diyerek paşanın ölüsünü bıçakla doğrayıp satar. Bu olayın ardından Sadrazam Ahmet Paşa halk arasında "Hezarpâre Ahmet Paşa" diye anılır.

Hezarpâre "bin parça" demektir !..

Re: Birazda oradan buradan
 

İngiltere'nin Yorkshire kentinde yaşayanlar, 1738 yılında, gösterişli bir heykellerinin olmasını düşünerek aralarında para toplarlar. Heykeli sipariş ettikleri sanatçının elinde, Polonyalıların paraları çıkışmadığı gerekçesiyle almadıkları bir heykel vardır. Bu heykelde Polonya kralı atının ayakları altında bir Osmanlı askerini çiğnerken görülmektedir. Heykeltraş, Yorkshirelıların parasını alarak atın üstündekini Kral II. Charles'a, yerde yatmakta olanı ise tarihlerindeki kötü adam Cromwell'e dönüştürür. Kentin meydanına dikilen heykeli görenler bir unutkanlığa tanık olurlar: Cromwell'in başında bir Osmanlı sarığı vardır !..

Sarayburnu'nda bir heykel dikilidir. Bu heykelde, ayakta duran ve her sabah güneşin doğuşunu seyreden adam Mustafa Kemal Atatürk'tür. Ama, heykele baktığımızda diğer örneklerinden oldukça farklı bir duruş ile karşı karşıya geliriz. Krippel tarafından yapılan bu eser ülkemizdeki ilk Atatürk heykelidir. Şair Ahmet Haşim'in konuyla ilgili yazısı ister istemez İstanbulluların da Yorkshire'lılar gibi aldatıldıkları şüphesini uyandırır: "Yapıtın tartışmaya konu olabilecek tek aksaklığı duruşudur. Krippel tunçta yoğunlaştıracağı olağandışı yaşamın anlam ve niteliğini bilmezmiş gibi yontuya, İsveç beden eğitimi yöntemini bulan Müller'e yakışır bir jimnastik duruşu vermiş bulunuyor. Yontucu eleştirilere yanıt olarak, gazetelere dolaylı yoldan verdiği çeşitli demeçlerde, Gazi hazretlerini 'devinim ve etkinlik içinde' gördüğü için yontuya bu duruşu vermeyi uygun bulduğunu söylüyor. Bu neden gerçekten çocukçadır."

Şair, 1942 yılında bir uçak bombardımanında ölen Krippel'in yanıtını hiç de inandırıcı bulmaz. Ahmet Haşim, heykeltraşın gövdeye verdiği keskin devinimle ilginin yüzde toplanmasına engel olduğu inancındadır. Sarayburnu'na gidilip, atletik yapılı heykele bu bilgilerin ışığı altında bakıldığında Haşim'e hak vermemek elde değildir.

Ahmet Haşim'in 1927 yılında bir büstünün yapıldığını ve "Galatasaray sergisi"nde yer aldığını da, aynı yılın Eylül ayında yayınlanan Resimli Ay Dergisi'nden öğreniyoruz. Büstü yapan ülkemizdeki ilk kadın heykeltraş olan Sabiha Ziya'dır. Eyüp Sultan Numune Mektebi'nde okula başlayan Sabiha Hanım, dört yıl okuduktan sonra ailesiyle birlikte Şam'a gider. Fransız Katolik Mektebi'nde de, bir yıl okuduktan sonra İstanbul'a döner ve Büyükada'da Köprülü Fuat Paşa Mektebini bitirir. Sanayi-i Nefise Mektebi'ne kaydolan Sabiha Ziya'ya, bir derste antik bir büstü kopya ettiğini gören hocası Hasan Bey şunları söyler: "Sen, çocuğum, en temeli yapmadan çatıya çıkmışsın."

Hocasının sözleri "izzet-i nefisine" dokunan Sabiha Hanım, canlı modellerin ve atölyelerin bile olmadığı bir ortamda heykel sanatında kalmaya karar verir. İki yıl hastalanıp okuldan uzaklaşsa da, kendisini kabul ettirmeyi başarır. Ahmet Haşim'in büstü ülkemizde yapılan ilk şair heykeli midir? Bu sorunun yanıtını heykel sanatçıları versinler. Biz, sözkonusu büstün bir kadın heykeltraş tarafından yapılan ilk şair heykeli olduğunu söyleyebiliriz.

Bedri Rahmi Eyuboğlu, 1948 yılında yaptığı bir tabloya Kız Kulesi'ni oturtur. Kulenin yanından bir vapur geçmekteyken iki deniz kızı da öpüşmektedir. İlk bakışta öpüşen balık kuyruklu insanlar kız gibi görünse de, sonradan bir tanesinin erkek olabileceği konusunda beyinlerde şüphe uyanır. Bu tartışmalı öpüşme figürünün yanında ise kubbeli bir yapıya sarılmış bir durumda oturan, şişko ve çıplak bir adam görülür. Kim olduğunu tablonun adından öğreniriz: "Yahya Kemal ve İstanbul"

Boğaziçi'ni seyretmek için bir tepeye tırmanan Yahya Kemal yarı yolda tıkanır... Ve şair, ağır bedenini bir bakkalın önündeki sandalyeye bırakır. Dışarıya fırlayan bakkal sorar: "Bir şey mi alacaktınız beyefendi?"... (Makyevelist,kurnaz bakkal senii :) )Yahya Kemal istifini hiç bozmaz: "Evet, biraz nefes alacaktım." :lol:

Yahya Kemal'in Barbaros Bulvarı'nda bulunan heykeli de, yokuşun sonu olan Yıldız'da değil, ortalarda bir yerlerdedir. Şairin adını taşıyan parkın içinde bulunan heykel "Aziz İstanbul" yerine önündeki trafiğe bakmakta ve kara kara düşünmektedir! İstanbul'da, Boğaz'dan geçen gemileri seyreden şair heykeli Orhan Veli'ninkidir. Şairin, Rumelihisarı'nda bulunan heykelinin başına "İstanbul Türküsü" adlı şiirine uysun diye bir de martı kondurulur. Kravatlı takım elbisesiyle daha çok Ankara'da, memuriyet yıllarındaki Orhan Veli'yi andıran heykelin sağ elinde bir kitap vardır. Ama şairin gözü elindeki kitabı okumak yerine Boğaz'dan geçen gemilere takılmaktadır. Garip akımı şairlerinden Melih Cevdet Anday'ın heykeli ise Beşiktaş'taki bir parkın kuytu bir köşesinde unutulmaya terk edilir.

Şüphesiz ki, 1875-1916 yılları arasında yaşamış olan İse Behzat imzasını taşıyan ve de, Resim ve Heykel Müzesi'nde sergilenen "Kitap okuyan Yahudi" adlı heykeldeki adamın şair olduğu hakkında bir yargıya varamayız. Ama, İstanbul'da, elinde kitap tutan ikinci bir şair heykelinin daha olduğunu söyleyebiliriz. Kalamış'ta bulunan Fazıl Hüsnü Dağlarca'nın heykelinde, şairi kitap okurken görürüz. Daha doğrusu şair, bakışlarını kitabın sayfalarından bir anlık denize kaçırır gibi durmaktadır.

Orhan Veli'nin elinde tuttuğu kitabın kapağı incelendiğinde, üstünde bir şey yazılı olmadığı anlaşılır. Fazıl Hüsnü Dağlarca, kendi şiirlerinden başkasını beğenmeyen biri olarak tanınır. Şairin heykelindeki kitabın kapağına bir göz atacak olursak şu yazıyı okuruz: "Dağlarca"... İstanbul, heykel yüzünden bir şairin öldürüldüğü kenttir !..

Kanuni Sultan Süleyman'ın, Macaristan'ı işgal etmesinin ardından, Vezir İbrahim Paşa bir kral heykelini İstanbul'a getirir ve At Meydanı'na koyar. Çok geçmeden, bu olayı alaya alan bir şiir halk arasında yayılır. Putları yıkan Hz. İbrahim ile Vezir İbrahim Paşa'nın karşılaştırıldığı dizeler şöyledir:

Yeryüzüne iki İbrahim geldi,
Biri putları kırdı, öbürü dikti.

Şiirin sahibinin Figani olduğu söylenir. Hiçbir şeyden haberi olmayan şair yakalanır ve idam edilir. O tarihten itibaren de, Figani için dikilecek bir heykeli bekler durur İstanbul.

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Sn. Psikokemoterapi,

Çok değerli hocam.
Köprülerin altından çok sular aktı. Akan sulardan balıklar, sürü sürü geçti.

Kimilerince kızıl diye adlandırılanlar kimilerince büyük han oldu.

Paris'in ortasındaki icat, o dönemde İstanbul halkı ile buluşmak için ancak 12 yıl beklemişken!!!.
Günümüzde batıda halka sunulan bir yenilik 70-80 hatta 100 yıl bekler Türk toplumunun istifadesi için.
Rahmi Koç müzesinde 1940 model bir araba tanıtılıyordu dikkat ettim. O dönemde o arabanın tüm üretimi otomatik vites üzerine kurulmuş!
Altımdaki Çek-Alman karması 2005 model oto dahi düz hala.
Ülkemin cengaver üreticileri; kuş serisinden kurtarsa da düz serisinden kurtaramadı bizleri. Müze sahibinin kulakları çınlarmı acep...

Tarih içinden çıkılamaz derecede cezbeder insanı.
Cazibenin yarısı bilinmezliğe açılan kapı olsa da diğer yarısı, ulu köklerin üzerine düşmüş mevsimlik yaprak misali; geçmişi kavrama eksikliğidir.

Aldığım eğitimin okulu; ABD de ilk olarak kurulmuş, yıl 1870. Gerçi 9 yıl sonra kapatılmış. Ama yine de başlangıcı bu kabul ediliyor.
Osmanlıda ise 1883 yılında kurulmuş bu okul. Aradaki fark 13 yıl.
Günümüzde ABD ve Avrupada okutulan ihtisas okullarının esamesi okunmaz Türkiyemizde. Kimsede ses yok.

Verdiğiniz bilgilerin her biri yerine ulaşmasa da ulaşanlarla ben idare etmekteyim bu tarafta. Ve dahi takipte ısrarcıyım bu tip aktarımlarınızın.
Beğeni derseniz, her zaman söylemeye gerek dahi duymam. Ellerinize sağlık derim.

Ha, bi de; babaları sormuşsunuz. Yazıya başlarken esas bunları yazacaktım, çenem düştü.

İskele babaları çok lirik kalır, isim babalarından başlayalım mafya babasından çıkalım, içine de siyasi babaları da katalım. Lakin tüm bu babaları toplasak; çocuklarına ekmek götürebilmek için günün 10 saatini zabıtalarla fink atarak, bağırarak, soğuklarda ve yağmurun altında satış yapan bir tane babanın kıymeti etmez bence. O babalara selam olsun. Adları da HARBİ BABA olsun.

Hatalarımızı, cehaletimize bağışlayın

Re: Birazda oradan buradan
 

Eskiden sabahları ilk yaptıgım iş bu başlıga göz atıp güne tatlı bir gülümseme ile başlamaktı.

* * *Sevgili Psiko ne oldu da bu güzel yazılarına ara verdin.

* * *Niyetim bu başlıgı güncelleyip Psiko'yu cuş'u huruşa getirmek.


* * *saygılarımla

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili dilaver;Benim değerli arkadaşım eğer bu yazılar seni güne gülümsemekle başlatıyorsa,sana haksızlık etmişiz.Kusurumuza bakma lütfen.


COLLA

Güney İtalya'daki Sicilya bölgesini 1282'de işgal eden Fransızlara karşı adanın özgürlüğe kavuşmasını isteyen halk bir yeraltı örgütü kurar. Bağımsızlık için savaşan insanların sloganı şöyleydi: "İtalya Fransa'ya Ölüm Diye Bağırıyor"... Ama, sloganın İtalyancasıdır bizi asıl ilgilendiren: "Morte Alla Francia, İtalia Aneta"... Topraklarını işgalden kurtarmak uğruna yaşamlarını veren Sicilyalıların kurmuş oldukları örgüt, slogandaki sözcüklerin başharflerinden alır adını: MAFIA!

O ki, Sicilya'dan söz açarak başladık yazımıza, Orhan Veli'nin "Sicilyalı Balıkçı" şiirinden birkaç dize okuyalım:

Yüz sene sonra bugünkü dünyadan
Bir tek insan kalmadığı gün,
Sicilya sahillerinde yaşayan balıkçı
Bir yaz sabahı ağlarını atarken denize
Her zamankinden daha geniş gökyüzüne bakıp
Benden bir mısra mırıldanacak şarkı halinde.

Orhan Veli, şiirin sonunda bu güzel düşüncenin olmayacağını, fakat, nedense bu işin pek tuhafına gittiğini söyler. Şiir 1937'de yazılmıştır. Yüz sene sonrası ise 2037'dir. O yılda, Sicilyalı balıkçının şairimizden bir "mısra" okuyup okumayacağını bilemem ama Orhan Veli'nin şu dizesinin gerçekleşeceğinden eminim: "Her zamankinden daha geniş gökyüzüne bakıp"...

2037 yılındaki gökyüzü, uzayın tanınmasıyla daha da genişleyecektir. Orhan Veli'nin dizesi belki de, insanoğlunun uzayda yürüyeceğine, aya adım atacağına, güneş sistemindeki diğer gezegenlere uydu göndereceğine göz kırpan, şiirimizdeki ilk örnektir.

Gazetede bir haber: "Uzayda Cola Savaşı"... Haberin devamı şöyle: "Cola firmaları arasındaki rekabet uzaya taştı. Uzay yürüyüşü yapacak Amerikalı astronotlar Coca-Cola, Rus kozmonotlar ise Pepsi içecekler."

Uzaya kadar taşan bu rekabet Atlanta'da, 1886 yılının Mayıs'ında başlar. Eczacı John Styth Pemberton "Beyin için ideal tonik" sloganıyla kendi buluşu olan "Fransız Coca Şarabı" satmaktadır. Dincilerin baskısı sonucunda alkol yerine, onun yerini tutabilecek başka bir madde arar. Afrikalı kölelerin yanlarında kocakarı ilacı olarak getirdikleri kola tohumunu bu iş için kullanır... Ve böylelikle Coca-Cola doğar !

Coca-Cola yaygınlaşmasını ise yine bir baskıya, alkol yasağına borçludur. Atlanta'da içki karşıtı ilk yasaların çıkmasıyla 25 galon olan yıllık satış 1049 galona çıkacaktır. Babası iflas edince tıp fakültesinden ayrılmak zorunda kalan Caleb B. Brabham 1893'de eczacılığa başlayarak ülser ve mide hastalıklarına iyi geldiği iddiasıyla "Brad's Drink" adında bir meşrubat üretir. Şişelerin etiketine 1902'de, Pepsi-Cola yazmasıyla da, Coca-Cola'nın karşısına dikilir.

Eczanelerde başlayan rekabet seçim sandıklarına kadar uzanır. Amerika'da Cumhuriyetçi Partiyi Pepsi, Demokrat Partiyi ise Coca-Cola desteklemektedir. İkinci Dünya Savaşı sırasında Coca-Cola "Savaşta öncelikli mal" ilan edilir ve askerlere dağıtılır. Amerikan askerleri bir şişenin kırılmaması uğruna ölürlerken bilmedikleri çok önemli bir şey vardır: Coca-Cola'nın şişelenmesi ticari bir anlaşmayla Naziler tarafından yapılıyordu !

Cola savaşlarının sonucunda dünyanın her köşesi iki firmanın reklam panolarıyla dolar. Şiirde bile rastlarız bunlara! İşte Oktay Rifat'ın "Çobanıl Şiirler" kitabında yer alan çardaklı kahve:

Tentesi fırdolayı kırmızı-beyaz:
Coca-Cola için.
Oysa dutun orda otlar diz boyu
Otlar serilmek için.

Julien Green, 25 Mart 1942'de, Salvador Dali ile karşılaştığını yazar günlüğüne. Amerika'da peyzaj denen bir şeyin olmadığından yakınan ünlü ressam, otomobilinin camlarını değişik renklerle boyayacağını söyler kendisine. Bunun nedenini ise şöyle açıklar: "Böylece Coca-Cola reklamlarını görmekten kurtulurum"...

Coca-Cola şişesinin tasarımı, 1914'teki "dolgun etek" modasından doğmuştur. Şişenin kadın bedenini anımsatan görüntüsünden insanların hoşlanacağı düşünülür. Karakola düşenlere uygulanan işkence yöntemlerinden biri de, herkes tarafından çok iyi bilindiği gibi, şişeye oturtmadır. Bunun olmaması için ülkemizde kutu kolaların satılmasını önerebiliriz. Ama, o da bir işe yaramaz. İşkenceciler, milliyetçi duyguları gereği yerli gazozların şişelerini kullanabilirler!.. Kutu kolaların doğayı kirlettiği gerçeğine Akgün Akova'da rastlıyoruz:

Toros Dağları'nın
Akdeniz'in dalgalarından
dans dersi alan yollarında
teneke Pepsi kutuları
ve ezilmiş kaplumbağalar.

Kola şişelerinin kapaklarıyla çocukluğumuzda hangimiz oynamadık ki! Mahallenin ya da kasabanın delisi ise madalya niyetine göğsüne takar kapakları !.. Coca-Cola'nın bir reklamında "Her zaman çocukluğunu yaşa" diye seslenişine bir dizesiyle karşılık verir Sennur Sezer: "Coca-Cola ile vuruluyor Vietnam bebekleri"

Gazete haberine bakıp da, savaşın gökyüzüne çıkışının yeni olduğunu sanmayın. Uzaya doğru uzanan yolun ilk adımı 1930'lu yıllarda atılmıştır. O yıllarda, yeni bir buluş olan gökyüzüne yazı yazma haklarını satın alan Pepsi, Amerika'daki tüm kentlerin üstünü "Pepsi" yazısı ile donatır. Coca-Cola ise mehtaba göz koyar ve aya dünyadan bakıldığında görülebilecek bir reklam panosu koymanın hesaplarını yapar !

Nâzım Hikmet'in şiirinde her iki kola firmasının adına rastlarız. Tanzanya'ya yaptığı yolculuk sırasında izlenimlerini yazdığı şiirlerdeki şu dizeler ülkemizde bir zamanlar anlamı olan "Yerli Mallar Haftası"nı anımsatır: "hatta muz beş kiloluk hevenkleri / bir şişe Pepsi Kola'dan ucuz"...

Coca-Cola ile karşılaştığımız dizeleri ise Nâzım Hikmet'in ne denli ileri görüşlü bir şair olduğunun kanıtıdır. 1961'de yazdığı "Kosmosun Kardeşliği Adına" şiirinde şöyle seslenir bir uzaylıya:

Ne üs kurmağa geldim yıldızına
ne petrol, ne yemiş imtiyazı istemeğe
koka-kola satacak da değilim
selamlaşmaya geldim seni yeryüzü umutları adına
bedava ekmek ve bedava karanfil adına.

Kola savaşlarının uzaya çıktığı haberi gazetelerde 1996'da yer alırken, Nâzım Hikmet tam 35 yıl öncesinden görmüş gerçeği. Yeryüzü umutlarını gerçekleştirecek olanlar kimlerdir?.. Kimlerdir, bedava ekmek ve bedava karanfil adına uzaylıları selamlayacak olanlar? Ben, diyorum ki, Edip Cansever'de geleceği görebilen bir şairdir:

Küçüksu çayırını şantiye yapmışlar
İşçiler beton döküyor, demir eğiyor, zift kaynatıyor
Vakit öğleyi geçti çoktan
Yemeklerini yemiş olmalılar
Coca-Cola'ya doğrayıp ekmeklerini
İşçilerimiz, yarını kuracak olan işçilerimiz
Ben görür müyüm bilmem ama kuracaklar mutlaka.

12 Nisan 1961 'de Voskhod 1 ile yeryüzü umutları adına uzaya giden ilk insan olan Gagarin yoldaştan, Pepsi içip geğiren Rus kozmonotlara!.. Gagarin gördüğü bir uzaylıyı uyarmış olsa bari:
"Biz kaptırdık, sen COLLA..."

Re: Birazda oradan buradan
 

Arkadaşları, hiç sinemaya gitmediğini söyleyen Neyzen Tevfik'i bir Hollywood filmine getirirler. Filmin sonunda, başroldeki delikanlı kızı kurtarır ve öper. Işıklar yanıpta herkes ayağa kalkarken bir ses duyulur: "Tüh Allah müstahakkını versin!.."

Neyzen Tevfık'tir, bağırarak memnuniyetsizliğini dışarıya vuran. Nedenini soranlara beyazperdeyi göstererek şu karşılığı verir: "Orada da, kurtardıktan sonra kızlardan yararlanmayı düşünüyorlar. Demek onlar da bizden farksızmış. Yazıklar olsun!.."

Ölümünün ardından, 7 Temmuz 1968 tarihli Akşam gazetesinde yayınlanan yazısında Cahit Irgat, bilinmeyen bir yönünü anlatır Neyzen Tevfik'in: "O bir filmde oynadı. Bir frak giydirmişlerdi ona. Çok yakışmıştı siyahlar, o güzel başa. Bir konser veriyordu anıma göre. Ama pek beceremediğini, sevemediğini söylemişti bu işi. Gönlünce yaşamalıydı o, dörtgenler, çizgiler içine girmeden, dilediği gibi. Hiç kimseye boyun eğmeden."

Cahit Irgat'ın sözünü ettiği filmin adı "Onu Affettim'dir. 1951 yılında çekilen filmde Neyzen Tevfik önemli bir rol üstlenir ve başarılı olur. 1951, Nâzım Hikmet'in çok sevdiği memleketinden ayrılmak zorunda kaldığı yıldır. Şairin bilinmeyen bir yönü de sinemacılığıdır. Muhsin Ertuğrul'un yönettiği "Karım Beni Aldatırsa", "Fena Yol", "Söz Bir Allah Bir" ve "Cici Berber" adlı filmlerin senaryolarını yazar Nâzım Hikmet. Şair, 1933 yılında çekilen filmlerde "Mümtaz Osman" takma adını kullanır. Bir yıl sonra, yine Muhsin Ertuğrul'un imzasını taşıyan "Milyon Avcıları", "Aysel Bataklı Damın Kızı" ve ikincisi çekilen "Leblebici Horhor Ağa" filmlerinin afişlerinde de aynı senaristin adını okuruz. 1942 yılında gösterilen "Kıskanç" ve 1946'da seyredilen "Kızılırmak Karakoyun" aynı yönetmen ve senaristin eseridir. Ama, Nâzım Hikmet "Kızılırmak Karakoyun" filminde Mümtaz Osman değil, "Ercüment Er" takma adını kullanır.

"Düğün Gecesi-Kanlı Nigâr", "İstanbul Senfonisi" ve "Bursa Senfonisi" gibi kısa metrajlı filmler çeken Nâzım Hikmet'in ilk uzun metrajlı film yönetmenliği, Muhsin Ertuğrul ile birlikte çalıştığı "Cici Berber"dir. Bağımsız olarak ilk ve tek denemesi ise 1937 yılında senaryosunu da kendisinin yazdığı "Güneşe Doğru" adlı filmdir. Şairin künyesinde'kendi adını kullandığı filmin oyuncu kadrosunda şu adları okuruz: "Ferdi Tayfur, Mediha, Güzin, Reşit Baran..." Bir şairin adına da rastlanılır listede: Arif Dino... Neyzen'i anlatırken, Nâzım Hikmet'in sinema yaşantısına neden geçtiğimizin yanıtını da, Güneşe Doğru adlı filmin oyuncu kadrosunda buluruz. Evet, Neyzen Tevfik de, oyuncular arasındadır!

1938'de, Bakırköy Akıl Hastanesi'nde yatan Neyzen Tevfik'in odasına bir hasta daha konur: Fikret Mualla...

Sanatçının elinde ney tutan bir portresini yapan ressam, dostunu hiçbir zaman unutmaz ve defterine şunları yazar: "Biraz edebiyat bilgim ve zevkim varsa onu Neyzen Tevfik'e borçluyum."

Fikret Mualla'nın başına ne gelirse Degüstasyon'da gelir. Abidin Dino, Degüstasyon'da elli yıl boyunca konuşulanlar hakkında düzenlenen gizli raporların birkaç "debboyu" tepeleme dolduracağını yazar. Degüstasyon, sanatçıların uğrak yeridir. Öyle ki, Nâzım Hikmet, 1939 yılında bir sağlık raporuyla bir kaç günlüğüne özgür bırakıldığında, Sultanahmet Hapishanesinin kapısından bindiği taksi şoförüne Degüstasyon'a çekmesini söyler. Şair, garsona "köpüklü bir bira" diye seslenişindeki özlemi yıllarca anlatır durur, dost sohbetlerinde.

İşte, Fikret Mualla, o yıllarda bir Alman ressamın yaptığı ve baskılarının tüm duvarlara asıldığı Atatürk portresiyle göz göze gelir, Degüstasyon'da. Ressam, resmin "kitcsh" edilip, her yere asılmasını yüksek sesle eleştirir. Bununla da kalmaz, resmin kusurlarını anlatmaya başlar. Şu işe bakın ki, Degüstasyon'un masalarından birinde Atatürk'ün aşçısı Muhittin Yeğen de oturmaktadır. Durumun "patlıcan oturtma"ya dönüşeceğini sezen Fikret Mualla, Beyoğlu'ndan uzaklaşmak istese de, yakalanır ve karakola götürülür yaka paça!..

Ressam, Atatürk'e hakaret etmek gibi bir niyeti olmadığını, resim hakkındaki düşüncelerini bir sanatçı olarak dile getirmesinin suç sayılamayacağını karşısındaki kahramanlara anlatamaz. Gazeteci dostları, Fikret Mualla'nın ağır bir ceza almasını engellemek için biraraya gelirler ve aklından zoru olduğunu belgelemek üzere Bakırköy'de yatmasını sağlarlar.

Özgürlüğüne kavuştuğunda, akıllıların içerde, delilerin dışarda olduğu bir ülkede yaşayamayacağını anlar Fikret Mualla. Böylelikle, birçok ressamın devlet yardımıyla gittiği Paris'te kendi olanaklarıyla yaşamaya başlar. Ne var ki, bu güzel insanın sonu da, Paris'te, 1938 yılında, fakirlik ve açlıktan ölen ressam Hale Asaf'tan farklı olmayacaktır!..

Fikret Mualla'nın bakımını Madam Angles adında zengin bir kadın üstlenir. Ama ressam, soğuk kış günlerinde kadının kendisine kömür göndermeyeceği korkusuna kapılır. Korkusu yalnızca bu değildir. Polislerden korkar Fikret Mualla. Paris'te kaldığı evin alt katında oturan polisin kendini öldüreceğine inanır. Bir gün, evine dönerken adamın penceresinin açık olduğunu görür. İçeri girer ve yiyeceklerle dolu olan masanın üstüne çıkar. Kızını evlendiren polis davetlilerle eve döndüğünde masanın orta yerinde insan pisliğiyle karşılaşır!..

Fikret Mualla, "Manne" köyünde ölür. Abidin Dino, köyün adında bulunan Mualla'nın "M" harfinin silindiğinde geriye kalan sözcüğe dikkat etmemizi ister: "Anne"...

Aradan yıllar geçer... Fikret Mualla'yı ülkesinden ayrılmaya iten anlayış ele geçirir meclisin koltuklarını. Ressam, "anne"ye sığınırken, Türkiye "baba"ya emanet edilir. Fikret Mualla'nın resimlerinin değeri ise gün geçtikçe daha da anlaşılır. Tıpkı, Neyzen Tevfik'in şu dizeleri gibi:

Kime sordumsa seni, doğru cevap vermediler:
Kimi hırsız, kimi alçak, kimi deyyus!. Dediler..
Künyeni almak için, partiye ettim telefon,
"Bizdeki kayda göre, şimdi o meb'usl." Dediler!.

Re: Birazda oradan buradan
 

Pamuk Prenses'in hikayesini okuyanlar cücelerin iyi kalpli olduklarını bilirler. Çocukluğunda, yedi cücenin Pamuk Prenses'i kötü kalpli cadının elinden kurtarmak için nasıl çaba gösterdiğini öğrenmeyen yoktur... Ama, Pamuk Prenses'i okumayanlar da varmış!

28 yaşındaki Kader Öztürk'ü bulur onlar... Dergilerde fotoğraflarını yayınlarlar, televizyonda haber programına çıkarırlar... Kolomb'un Amerika'yı bulması gibi medya da onu keşfeder. "Fuhuş yapıyorum de, sana yardım edeceğiz" sözüyle kandırdılar Kader'i. O da, bu teklif karşısında kaderinin değişeceğine inanır. Kimbilir, belki de, alacağı paralarla boy uzatma ameliyatı olmayı da düşlemiştir.

Pamuk Prenses'in sonunda cüceler, mutluluktan zıplayıp oynarlar. Oysa, Kader Öztürk oturduğu Ömer Hayyam semtinde kimseciklerin yüzüne bakamaz. Nasıl aldatıldığını, kullanılıp bir köşeye itildiğini anlatamaz mahalle esnafına. Karşılaştığı insanlar "fuhuş yapıyormuşsun" diyerek sırt çevirirler Kader'e. Medya gerçekten ekrandan göründüğü gibi yardımsever mi?,. Hayyam bir rubaisinde ne de güzel söylemiş:

Şeyh fahişeye demiş ki: —Utanmaz kadın;
Her gün sarhoşsun, onun bunun kucağındasın.
Doğru, demiş fahişe, ben öyleyim; ya sen?
Sen bakalım şu göründüğün adam mısın?

Kader Öztürk, kırılan onuruyla Beyoğlu'nda gezinirken "İstanbul Sokakları" adlı şarkının sözlerini mırıldanır: "Onu benden siz aldınız, onu benden siz çaldınız, İstanbul sokakları"...

1852'de yolu İstanbul'a düşen Fransız şair Gautier de, sokaklardan şikayetçi olmuştur: "Kimi sokakların geleneksel isimleri var. Bu isimler, bir hanın ya da bir caminin yakınlığından gelir. Sonradan öğrendim ki, benim sokağın ismi Derviş sokağıymış; ama hiçbir yerde yazılı olmadığından yolunuzu bulmak imkansız oluyor."

İstanbul'da, yeni bir uygulamayla tüm sokakların köşebaşlarına adlarının yazılı olduğu tabelalar konur. Tabelaların kiminde "Sokağı" yazarken, kiminde "Sokak" sözcüğü okunur. "Sokak yazan tabelalara "Street" yazsalar daha doğru olur. Merak etmeyin, yanlış olduğunu kimse söylemez. Yabancı sözcüklerle dolu olan tabelalara herkes alıştı nasıl olsa!

Alman şair Goethe'nin önsezileri çok güçlüydü. 1783 yılının 5 Şubat gecesi, hizmetkârı Seidal'i uyandırarak "Şu anda, yeryüzünün bir köşesinde korkunç bir deprem oluyor" der. Anılarında, iki hafta sonra Sicilya'da büyük bir deprem olduğunu söyleyen Seidal, şairin bu gibi olayları önceden hissettiğini, bazen de aynı anda haber verdiğini açıklar. Ama, Goethe aslında "Türk" olduğunu bilemez!.. Bu haber 1996 yılının Türkiye'sinde yayınlanan bir gazetede çıkar. Meğer Goethe'nin aslı Türkmüş. Bunun yazımızın konusuyla ne ilgisi var, demeyin?.. Böylelikle ünlü şairin adının İstanbul'da bir sokağa verilmesi olasılığı doğmaktadır. Evinizin bulunduğu sokağın köşebaşında şöyle bir tabela düşünebilir misiniz: "Goethe Sokak"...

Siz, iyisi mi sokağınızın adını "Kuğu Kuşu" olarak düşünün... Ve de, etrafınızdaki sokak tabelalarına kuş adları yazacak kadar kanat takın düşlerinize: Toy Kuşu... Ardıç Kuşu... Keklik Kuşu... Balaban Kuşu... Karakuş... Çaylak... Çayır Kuşu... Gece Ku¬şu... Sarıasma Kuşu... Ördek... Kırlangıç... Bıldırcın Kuşu... Üveyik... Şakrak Kuşu... Kız Kuşu... Zümrüt Anka... Saka Kuşu... Serçe Kuşu... Martı... İspinoz... Çoban Aldatan Kuşu... Akbaba... Piliç... Penguen... Arı Kuşu... Atmaca... Pelikan... Çalı Kuşu... Kumru... Bülbül... İskete... Mavi Kuş... Alakarga... Gök Kuşu ... Tarla Kuşu... Muhabbet Kuşu... Karabatak...

Sıra geldi sokağınızın bağlı olduğu caddenin adını koymaya. Tavuskuşu Caddesi olabilir mi? Ya da, Ağaçkakan Caddesi... Leylek Caddesi'ne ne dersiniz? Ebabil, Güvercin, Şahin, Sülün, Balıkçıl, Flaman Kuşu, Bozdoğan Kuşu, Florya Kuşu, Saksağan...

Yukarıda saydığımız tüm kuş adlarını İstanbul'un sokak tabelalarında okuyabilirsiniz. Bunu yapmak için kenti boydan boya dolaşmanız gerekmez. Çünkü, hepsi de, aynı semt içinde, yanyana sıralanmaktadır. Sirkeci'den bir banliyö trenine binip "Kanaryada inmeniz yeterlidir.

1934 yılında, İstanbul Belediyesi tarafından yayınlanan "İstanbul Şehir Rehberi'ne bir göz atacak olursak Fatih Semti, Şehremini Nahiyesi, Veledi Karabaş Mahallesi'nde "Kürtler Sokağı"nın olduğunu görürüz. Hayrettin Lokmanoğlu'nun hazırladığı ve 1955'de basılan "Haritalı Şehir Rehberi"nde de, Kürtler Sokağı yerinde durmaktadır. Kürtler Sokağı'nm batısında Elektrik Sokağı, doğusunda Keresteci Veli Sokağı, kuzeyinde Yayla Caddesi, güneyinde ise Tıryakçı Sokağı bulunmaktadır.

90'lı yılların İstanbul'unda "Kürtler" adını taşıyacak bir sokağın varolabileceğini' elbette düşünemeyiz. Orhan Peksayar'ın hazırladığı "İstanbul Rehber'ine bakacak olursak sokağın adının değiştirilmiş olduğunu anlarız. Anadolu'nun doğusu kan gölüne dönerken Kürtler Sokağı'nın adını değiştirenlerin gayesinin ne olduğunu kestirmek hiç de zor değil.

Zaten sokağın yeni adı da, "Gaye Sokağı"dır L

Re: Birazda oradan buradan
 

NEREYE BASIYORUZ,NEREYE GİDİYORUZ

Önce kendi ayaklarının üzerinde durmalısın!"
Malum, 80'lerde patladı bu laf...
90'larda zirve yaptı.
2001 krizinin gündelik hayat kültürümüz üzerindeki etkisi nedeniyle şöyle bir sarsıntı geçirdi. Ama bakıyorum da hâlâ pek havalı, pek parlak...
Bir çok insana basit anlamda "özgürlük nedir" diye sorun, "kendi ayaklarının üzerinde durmak" diyecektir.
Gençlere yetişkinliği sorun, "kendi ayaklarımın üzerinde durduğum zaman" diyeceklerdir.
Yaşlılara sorun olgunluğu... Kuşkunuz olmasın ki, laf dönüp dolaşıp "ayaklarının üzerinde durmaya" gelecektir...
Başarı derseniz, popüler kültüre göre çok açık bir yolu var; kendi ayaklarının üzerinde önce şöyle bir duracak, sonra yaylanıp ileriye doğru fırlayacaksın!..
Allah Allah!
Nedir bu?
Ekonomik bağımsızlığı, anne-babanın vesayetinden kurtulmayı, eşe dosta muhtaç yaşamaktan "yırtmayı" ifade eden parlak bir laf mı bu sadece?
Biraz öyle...

Ama o kadar yalın, o kadar da düz değil. Biraz "çağın ruhu"ndaki yamukluğu, benmerkezciliği, seçilmiş körlüğü de anlatıyor sanki...
Düşünsenize; ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz, gayet  sağlam duruyorsunuz hem de! Gelen gidenin iteklemesi sizi sarsmıyor, tökezletmiyor, gücünüzü zayıflatmıyor (Yahu ne kadar şanslısınız, var mı böyle bir şey ?)
Yani herkesin, hele gençlerin tam özlemini çektiği; kıskandığı bir merhaleye çoktan erişmişsiniz, demektir Fakat iyi de... Bastığınız yer neresi ?

Asıl sorulması gereken soru bu değil mi ? Kendi ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz, güzel de, peki nereye basıyorsunuz ? Bastığınız yere, üzerinde durduğunuz şeye iyice baktınız mı ? Yo, hayır! "Çağın Ruhu" bu temel soruyu sormayı neredeyse yasaklıyor.
Hele şu soruyu asla sordurtmuyor size: Başkasının sırtına dayanmadan, oradan bir başkasını itmeden o üç kanşlık yerde ayaklarınızın üzerinde dikilmeniz, yükselmeniz mümkün mü ?

Ya da diyelim ki...
Yalnız kendinize güveniyorsunuz. Gücünüze güveniniz tam, becerilerinize de, yeteneklerinize de güveniniz tam. Ve kalkıp yürümeye başlıyorsunuz. Ama o da ne?
Yürüdüğünüz yer, yer filan değil sanki incecik bir tel... Sanki hayat sizi cambazlığa çağırıyor!

Yada...
Sevdiklerinizi kırdınız, tarumar ettiniz bütün çevrenizi. Ne için ? Ayaklarınızın üzerinde durabilmek için...
Yazık! "Yazık ama gerçek bu, ne yapayım!" diyor ve ilerliyorsunuz.
Sonra bir bakıyorsunuz, hayat, dünya, başkaları ve ne derseniz işte, hepsi sizin üzerinize basmaya başlamış. Sizin beliniz büküldükçe bükülüyor.
Bu ayaklar o ağırlığı çeker mi ?

Bakın, ne diyeceğim biliyor musunuz? Şu parlak, trendy ve ucuz "felsefeleri" ara ara unutalım. Bizi bu güzel laflar öldürecek. Aklımızı başımızdan alan güzel lafları biraz unutalım. Ne var yani ?
Zaten yürüyorsak ayaklarımızın üzerinde yürüyoruz; duruyorsak ayaklarımızın üzerinde duruyoruz.
Peki  itiş kakış dünyasında ayaklarımız bizi nereye götürüyor ?
Onu soralım...
Yani her şey tastamam yolculuğa çıkmışız da...

Yolculuk nereye ?

Hiç bunu sorduk mu kendimize !...

                                                         Haşmet Babaoğlu

Re: Birazda oradan buradan
 

Sn. Psikokemoterapi,

Yolculuk nereye?

Hatalarımızı, cehaletimize bağışlayın

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili dostum, Coktan karsilikli yazisamadik, Yukaridaki satirlar gercegi ne guzel yansitiyor: Hayat kavgasina girisenler geriye donup baktiklarinda gorebiliyor kolaylikla.
* Herhalde bunun bilincine varan ebeveynler, torunlarina kendi cocuklarina verebildiginden daha cok bir sevgiyle baglaniyorlar. Torunu olan bir dostuma haklarinda sordugumda, gozlerinin parladigini, sinirli bile olsalar gevsediklerine bir cok defalar sahit oldum.

Re: Birazda oradan buradan
 

Merhaba sevgili ağabeyim,
Karşılıklı yazışamasakta biliyorum ki karşılıklı yüreklerde ve beyinlerdeyiz.
Rahmetli babamın bir lafı vardı bu konuda.Onun torunları olan bizim çocuklarımıza daha fazla sevgi gösterdiğinde bazen takılırdık "neden bize göstermedin bu sevgiyi" diye.Derdi ki
"Ülen siz sermayesiniz onlar kar"
Aslında dünya işlerinden vakit o dönemlerde kalıyor galiba bizlere.Ülkemizde oynayan "Babam ve oğlum" filminin çok tutması " Herhalde *bunun *bilincine *varan *ebeveynler, *torunlarina *kendi *cocuklarina *verebildiginden *daha *cok *bir *sevgiyle *baglaniyorlar." *bu yüzden sanırım.
Sevgilerimle hoş ve esen kal canım ağabeyim.

Re: Birazda oradan buradan
 

psiko sana emrediyorum (yersen) bu tattaki yazılara devam et.
* * *

* * * selamlar

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Başarmışsın dilaver; son yazı harikaydı. Eline sağlık ademoğlu.

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili Psikokemoterapi'nin Sunay Akın alıntısını bir kez daha zevkle okudum.
Ertuğrul Fırkateyninin kaptanı Ali Bey'in oğlu Hasan Ali Yücel, onun oğlu da Can Yücel. Ve Can Yücel yazdığı bir şiirde "Hayatta en çok babamı sevdim" der.

Ertuğrul faciasına Japonya'da günlerce yas tutulur. Bugün japonların büyük çoğunluğu Ertuğrul faciasını bilir ve bir Türk'le karşılaştıklarında Ertuğrul'u anarlar. Ama biz de çok az insan bilir Ertuğrul'u.

11 yıl sefere çıkmamış ve gözden çıkarılmış bir gemi sırf masrafları düşük tutmak amacıyla gönderilmiştir. Üstelik de tüm olumsuz raporlara rağmen. Bahane olarak Ertuğrul'un %100 Türk yapımı olduğu söylense de asıl sebep mevcut gemiler içinde hem kömürle hem yelkenle çalışan tek gemi olmasıdır. Ertuğrul'a kömür dahi kısıtlı olarak verilip açık denizlerde yelken açmaları istenmiştir.
Gemi için seçilen 500'e yakın tayfanın büyük kısmı marangozdur. Sebebi de dayanıksız gemide oluşabilecek hasarlar onarılsın diyedir.

Bu bir iade-i ziyaret olsa da Abdülhamit'in asıl niyeti Japönya'ya İslam ihracıdır. Bol miktarda din kitabı gönderilir. Gemi personeli rıhtımda toplu halde namaza dururlar. Japon halkı bu ibadet rituellerine merak sarıp öğrense de itibar etmez. İslam'la ilgili çağrılara ise verilen yanıt:
İzlediginiz bu yol ile dünyada inkişaf etmis tek bir millet bize gösterin, kafidir.." olur.
Tabi bir yanıt verilemez..

Birkaç sene önce Hürriyetin yaptığı bir anket vardı, halka, "En çok hangi milleti seviyorsunuz? / Kendinize yakın hissediyorsunuz?" diye soruluyordu. İkinci soru da "Neden?". İlk sorunun cevabı, açık farkla "Japonlar" şeklinde çıkmıştı, asıl ilginç olan ise, ikinci soruya en çok verilen cevap: Bilmiyorum / Fikrim yok / İçimden geldi işte...

Re: Birazda oradan buradan
 

Psiko abi.
harika bir yazı,
Biraz içini sızlatsada insanın,
Kaldırıp aynı kayalıklara vursada satırlarında.
yinede harika bir yazı, teşekkürler.

Re: Birazda oradan buradan
 

Adam maça gitmiş. Aldığı bilet, tribünün en uzak köşesindeymiş. Yerine oturmuş, birinci devreyi güç bela seyretmiş. O arada, ön tarafta, tam ortada bir koltuğun boş olduğunu fark etmiş. Devre arasında sıralar arasından geçip o boş yere ulaşmış. Yan koltuktaki adama sormuş:
- Burası boş mu?
- Boş...
- Nasıl oluyor da bu tıklım tıklım dolu stadda boş yer kalmış?
- Orası benim eşimin... Aylar önce bu maç için almıştık. Ama eşim vefat etti...
- Çok üzüldüm ama, dost ve akrabalarınızdan birine neden vermediniz bileti?
- Onların hepsi şu anda cenazede...

Re: Birazda oradan buradan
 

Dört arkadaş, her hafta sonu toplanıp mutlaka poker oynarlarmış.
* *Yine hafta sonu toplanmışlar, arkadaşlardan biri gecikmiş.
* '' Herhalde trafiğe takıldı biraz bekleyelim'' demişler ama ,dördüncü uzun süre gelmemiş
* - Bu artık gelmez hadi dağılalım, dedikleri anda dördüncü kapıdan içeri girmiş.
* *Sormuşlar. Nerdeydin?
* *Kaynanamı gömdüm.
* *Bu üstün başın niye toz, toprak
* * Cevap
* - çok direndi şıllık.

Re: Birazda oradan buradan
 

Her tarafı estetik cerrahlar tarafından mükemmelleştirilen bir kadına aşık olup,yıllarca ardından koşan adam en nihayet emeline kavuşur ve evlenirler.
Adam akşamı heyecanla bekler.Nihayet eve gelirler ve yatak odasına girerler.Kadın başlar üstündekileri çıkarmaya.Üst başın çıkması bitince de kadın takma kirpiklerini çıkarır,tırnaklarını çıkarır,postişini çıkarır,silikonlarını çıkarır çekmeceye koyar ve adama
-Hadi sevgilim gel.
Adam gördükleri karşısında hayli şaşkın bir vaziyette bir kaç dakika donakalır ve sonunda
-Tamam *karıcığım geleyim gelmesine de yatağa mı çekmeceye mi ?

Re: Birazda oradan buradan
 

:lol: *:lol: *:lol:

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

Re: Birazda oradan buradan
 

"Adam *gördükleri *karşısında *hayli *şaşkın *bir *vaziyette *bir *kaç *dakika *donakalır *ve *sonunda
-Tamam * karıcığım *geleyim *gelmesine *de *yatağa *mı *çekmeceye *mi *?"

:lol:

Psiko; fıkran çok güzeldi..
Şimdiki kadınlar süs bebeği;
her tarafları silikon veya takma..

TV lerde boy gösterenlerin çoğu bu takımdan..
Sahnede bakıyorsun; harika..
Ama normal hallerinde, dönüp yüzlerine bakmazsın..

Benim esprili olarak dillendirdiğim bir laf var..

"Adam arkadaşlarıyla barda içerken gözü televizyona takılır.
Kadının biri şarkı söylemektedir.
Adam kadehten bir yudum daha alıp;
"Yahu ne muhteşem kadın..aahh"diye iç geçirince arkadaşları,
"Ne diyorsun sen!.Bu senin karın yahu.." deyince
sarhoş hayıflanır:
"Yapmayın yahu..Evdeki buna hiç benzemiyor.." :lol:

Brigitte Bardot diye bir fransız dilber vardı.
Çok fazla benim tipim değildi.
Ama kadının bir tutumuna hayran oldum.
Yaşlanmaya başladığını hissettiği anda,
ortadan kayboldu,hiç devamlı estetik maskaralığına bulaşmadı.
Çirkinleştiğini de göstermedi.
Sevenlerinin hafızasında/hayalinde
hep o çok güzel bir Brigitte olarak kaldı.

Arada akşamları hanımın zoruyla
"Televole Magazin" kültürümüze de arttırıyoruz mecburen.
Seyretmesen olmuyor,hanıma da uymak gerek arada.
Oralarda görüyorum bu aşırı estetik facialarını..
Bu dudak silikonları iyice sevimsiz yapmış bu süs bebeklerini.

Hülya gençliğinde harikaydı.
Yaşlandığını anlaymadı..
Güzelliği uçtu gitti..kabullenemedi.
Gündemde kalmak için devamlı polemiklere girdi.
Güzelliğinden başka bir sermayesi yoktu..
O da kediye yüklenince,
çekilmez oldu..

Bir başka estetik harikası da,
her gün bir kadın programı yapıyormuş,
engin Kasımpaşa kültürü ile her konuda
fikir serdediyor, nasihatlerde bulunuyor.

İki konudan biri de;
kendinden 15-20 yaş genç sevgilisi ile yatmasını
"Nikaha bağlasın mı, bağlamasın mı?"
Çocuk bu "Kırk kocadan kalma " kart bakirenin genç düşkünlüğünden istifade ile,
epey yol aldı, görünür bilinir oldu, şöhreti yakaladı.

Bir de bir şarkıcının bir tutumu güldürdü beni.
Zengin adamlarla yattığı için,
kendine ayrı bir statü vermiş.. :D
"Benimle böyle konuşamazsın..Ben şuyum..ben buyum.."diye hava yapıyor..
Başkalarını küçümsüyor..

Bu eski bir meslek..
Hep *revaçtadır..

Sosyetikleri de bunlar..
Halbuki bu mesleği icra edenler ,
hep kendini ve eksiğini bilir,
böyle konularda boyunları bükük olur,
"Hayat bizi buna itti.." derlerdi.

Şimdikiler meslekleri ile gurur duyuyor.
Ve RTÜK de bu ahlaksızlıkların yayınlanmasına ses etmiyor..

Ahlaki değerlerimiz çok düştü..
Çoluk çocuk bu görgülerle büyüyor.

Esefle izliyorum.

Re: Birazda oradan buradan
 

öpücük nedir:

Ekonomistler der ki: “Öpücük, talebin her zaman için arzdan fazla olduğu bir alışveriştir... Muhasebeciler der ki: Öpücük, geri dönüşüm sağladığı için kâr oranı yüksek bir tür kredidir. Matematikçiler der ki: Öpücük, sonsuzluktur çünkü burada 2’nin böleni yoktur. Geometriciler der ki: Öpücük, iki dudak arasındaki en kısa mesafedir. Fizikciler der ki: Öpücük, kalbin yoğunlaşması sonucu iki dudağın birbirine yapışmasıdır. Kimyacılar der ki: Öpücük, iki kalbin birleşmesi sonucu ortaya çıkan reaksiyondur. Anatomi profesörleri der ki: Öpücük, aşk ve heyecan taşıyan bakterilerin tükürük yoluyla ağızdan ağza geçmesidir. Fizyoloji profesörleri der ki: Öpücük, insan vücudundan 2 adalenin heyecanla birbirine değerek kasılmalarıdır. Dişçiler der ki: Öpücük, hem bulaşıcı hem de antiseptiktir. İstatistikçiler der ki: Öpücük, 90-60-90 ölçülerindeki artma ya da azalmaya bağlı olarak değişiklik gösterebilen bir olgudur. Filozoflar der ki: Öpücük, çocuklar için oyun, gençler için zevk, yaşlılar için güvendir. Dilbilgisi öğretmenleri der ki: Öpücük, tekil gibi görünen ama çoğul olan, cins isim gibi görünen ama özel olan ve her cümlede bir anlam ifade eden kelimedir. Mimarlar der ki: Öpücük, iki dinamik nesnenin arasında sağlam bir köprü oluşturan değerdir. Ve bilgisayar bilimcileri der ki: Öpücük, bazen iki sistemin iletişimini hızlandıran önemli bir sistem dosyası, bazen de bütün sisteminizi altüst eden bir virüstür.

Re: Birazda oradan buradan
 

Kim tarafından ve ne zaman söylendiği bilinmeyen bir bildiride, Kızılderili reis şöyle seslenir Beyaz Adam'a: "Toprağımızı alma isteği üzerine düşüneceğiz. Halkım 'Beyaz Adam'ın almak istediği nedir?' diye soracak. Bunu bizim anlamamız zor. Eğer o güzelim havanın, köpüren suyun sahibi biz değilsek, onu bizden nasıl alabilirsiniz ki? Güneşte parıldayan her bir çam ağacının, kara ormanların üzerinden asılan sisin, vızıldayan arının, halkımızın belleğinde ve düşüncelerinde kutsal bir anlamı var. Ağaçta yükselen özsuyu Kızıl Adam'ın anısını taşıyor. Bir toprağın parçasıyız, toprak da bizim parçamız. Hoş kokulu çiçekler kızkardeşlerimiz bizim, rengeyiği, at, yüce kartal ise erkek kardeşlerimiz. Irmağın köpüren dalgaları, çayırdaki çiçeklerin özsuyu, tayın teri, her biri bir ve tek soya, bizim soyumuza ait. Bu yüzdendir ki, Washington'daki Büyük Reis bizden toprağımızı isterken, çok şey istiyor."

Günümüzde poster yapılan Kızılderili reisin bildirisi bir çok odanın duvarını süslemektedir. Hediyelik eşyaların bile üstüne yazılan bu sözler amacından uzaklaştırılarak, doğa sevgisinin şiirsel bir anlatımı olarak algılanıyor. Oysa, bildirinin içinde Beyaz Adam'ın ilk kez Kızılderililer'e karşı kullandığı bir silaha karşı direnme arzusu vardır. O silah, insanı bir parçası olduğu topraktan ayıran dikenli teldir!..

Dikenli tel, Amerika Birleşik Devletleri'nin ağaçsız ve son derece büyük çayırlıklara sahip olan Illinois eyaletinin DeKalb kentinde doğmuştur. Ortaya çıkışıyla da batıya göç hareketini hızlandırmış ve Kızılderililer için kendilerini hoş kokulu çiçekler olan kızkardeşlerinden, rengeyiği, at, yüce kartal gibi erkek kardeşlerinden ayıracak koşulların oluşumunu sağlamıştır.

Kızılderili topraklarının işgale açılmasıyla Avrupa'dan gelen göçmen çiftçiler, Atlantik kıyılarından kıtanın iç kesimlerine doğru yola koyulurlar. Amerika'nın batısına uzanan bozkırlar üzerine yayılan göç dalgasını Kızılderililer değil, başına buyruk bir şekilde ortalıkta gezinen hayvan sürüleri durdurur. Bu durum karşısında ekili alanlar tahta çitlerle çevrilmeye başlanılır. Ne var ki, tahta az bulunduğundan, bu malzemeyle çit yapmak pahalıya mal olur çiftçilere. Hayvan sürülerinin zarar vermemesi için, geniş arazileri tahta çitle koruma altına almak maddi sorun yarattığından, göç hareketi etkisini kaybeder ve Kızılderililer soluk alma fırsatı bulurlar.

Çiftçiler, tahtanın zor bulunması, pahalı olması ve tam bir koruma sağlayamaması karşısında dallarında İri dikenler bulunan "osange orange" adlı kısa boylu ağacı çit yerine kullanmaya karar verirler. İkili sıralar halinde birbirine yakın olarak dikilen bu ağaçlar üç ya da dört yıl sonra büyüyerek iyi bir koruma sağlamayı başarırlar. Öyle ki, osange orange yetiştiriciliği başlı başına bir endüstriyi oluşturur. Fakat ağaçların geç büyümeleri, ekili alanı işgal etmeleri, sınıra yakın mahsule gölge yapmaları ve zararlı böceklere yuva olmaları gibi sorunlar yeni arayışları da gerekli kılar.

Dikenli tel "osange orange" denilen ağaca borçludur doğuşunu. George Basalla "Teknolojinin Evrimi" adlı kitabında bu konunun altını çizer: "Dikenli tel, doğa ürünü bir nesnenin, insan ürünü bir nesneye dönüştürülmesi sürecinin modern bir örneğidir ve en basit ürünün bile bir öncele sahip olduğunu göstermektedir. Dikenli tel, insanların teli rastlanmadık bir biçimde tesadüfen eğip bükmeleri sonucu yaratılmadı. Çiftlik hayvanlarının izinsizce özel bir araziye girmesine karşı etkili bir engel olarak işlerlik gösteren organik bir biçimin bilinçli bir çabayla taklit edilmesi sonucunda ortaya çıkmıştır."

Michael Kelly, üstünde on beş santim aralıklarla metal dikenler bulunan telin 1868 yılında patentini alır ama, dikenli tel sektörünü ele geçirenler DeKalb kentinde yaşayan üç uyanık olur. Jacop Haish adlı keresteci, Isaac L. Ellwood adlı hırdavat tüccarı ve joseph F. Glidclen adlı çiftçi, kentle 1873 yılında açılan panayırda Hently M. Rose'un, dikensiz tellere monte edilmek üzere hazırladığı bir aletle tanışır. Tahtanın üzerine takılan uzun çivilerden oluşan alet üç göçmenin de ayrı ayrı ilgisini çeker. Dikenleri çit teline bağlayarak üretmeyi kafasına koyan Glidden ve Ellwood ortak bîr fabrika kurarlar. Haish ise kendi fabrikasını kurarak onlara rakip olur.

Patenti alınan dikenli tel, fabrikalarda her gün kilometrelerce uzunlukta üretilmeye başlanınca göç dalgası yeniden hareketlenir. Böylece, uyuyan dev uyanır ve koca adımlarıyla Kızılderilileri ezmeye kaldığı yerden devam etmeye başlar. Bu arada, patent denilen belgenin, icat edilen bîr aracın daha eski ürünlerden kaynaklanan ilişkiler ağını yok sayarak, geçmişe yönelik borçları örtbas etmek anlamına geldiğini de belirtmeliyiz. Patent, Karl Marx'ın, icadın bir dahinin kahramanca çabaları sonucu değil, bir çok küçük ilerlemenin birikimiyle gerçekleşen toplumsal bir süreç olduğu düşüncesini tutsak etmek amacıyla çekilen dikenli teldir!

Kızılderili reisin sözlerinde yer alan mülkiyetçilik karşıtlığını görmemek de, Beyaz Adam'ın ekmeğine yağ, ne yağı, kan sürmekten başka bir şey değildir.

Edit:Şahsıma son derece doğru ve haklı geldiğinden dolayı;yazıdaki Karl Marks'ın patent hakkındaki düşüncesini buraya aldığımdan kaynaklı Karl Marks adı geçtiğinden,propagandist sayılıp küfür falan yemem UMARIM. * * * psikokemoterapi

Re: Birazda oradan buradan
 

Sevgili Psikokemoterapi Hocam;

Düşünmeye kim zincir yada tapu vurabilir ki. Ne alırsanız alın bu size gelen bir şey olmayacaktır. *Ve asla düşünsel alandaki katılımlarımıza ve düşüncemize böyle ortaçağdan kalma duvarların örülmesine izin vermeyelim, bin yıllardır insanlığı susturdular ve düşünceye örülen duvar için taş koyana susarak bir taşda biz eklemeyelim. Çünkü düşünce susturulamaz ancak insan susturulur ki o nedenle küfür gibi şeylerin, susturulması mümkün olmayan düşünceye set olmasına izin veremezsiniz(vermezsinizde bu gün gibi açık : ) ). İnsanı hedefleyerek düşünceleri susturmaya çalışan her türlü yöntem insanlık dışıdır, serti yada yumuşağı yoktur.

Galileo işkence görsün diye hücre, ev hapsine alınmadı, düşüncesini kimse ile paylaşamasın diye yapıldı. Oysa Galileo'nun düşüncesi susturulamadı, artık ne mutlu ki şiddet ve baskı ile saklanan ve bulanı yalıtarak-yakarak susturulmaya çalışılan gerçek, gün gibi ortadadır. Dünya yuvarlaktır döner.