Aynı şeyleri yaşayan var mı?
 

Arkadaşlar,

Ben 1-1.5 yıldır bbir Deistim, Dinden nasıl çıktığım buranın konusu olmadığı için atlıyorum.

Üniversiteden mezun olalı 4 ay oluyor, Ailemin yanına geldiğimde Ramazanın son günü yani arefe için sahuıra kalkılmıştı.

Annem Sahura kalkmam için yanıma gelip beni uyandırdığında, Sahura kalkmak istemediğimi, Çünkü oruç tutmayacağımı söyledim.

Sonrta, gönlü olsun diye kalktım sofraya gittim, ama pek birşey yemek istemedim.

Bahsi geçti ve sofgrada konuyu açmak istedim artık herhangibir dine inanmadığıma dair, çok büyük olay oldu, büyük tartışmalar oldu.

Karşılaştığım kötü muamele açıkçası beni çok üzdü, Halbuki ben onlardan sadece inancıma saygı göstermelerini beklemiştim.

En çok şaşırdığım nokta da, Ben hoş karşılayacaklarını, hatta oturup konuşabileceğimizi düşünmüştüm.

Hem Annemin hem Babamın, Son birkaç yıldır dini yönlerinin arttığını gözlemliyorum, ama onlar benim ailemdi, bana güvendiklerini bilirdim.

Tüm sülalede en çok sevdiğim insanlardan biri dayımdır, Hani herkesin bir sevgili dayısı vardırya, işte o da benim için öyledir, hiç olmazsa onun beni anlayacağını düşünmüştüm, tam tersini düşündüğüm insan bile bunu onaylamadı, Ben onun beni destekleyeceğini düşünüyordum.

Oturduk konuştuk falan, Herkesin kıramayacağı birileri vardır, onu kırmak içimden gelmedi, Sonuçta bunu gizli tutacağımı söyledim.

Şimdiki durumu söyliyim arkadaşlar, artık o konuları belki konuşmuyoruz, ama böyle birşeyi saklamak zorunda kalmak Benim için gerçekten çok üzücü.

Hadi bugün bir şekilde idare edeceğim, peki ya yarın? yarın birgün bir erkek çocuk sahibi olsam onu sünnet ettirmek istemeyeceğim, Onların benden beklediği alışıla gelmiş, dinî veya geleneksel şeyleri yapmak istemeyeceğim ve gene sorun olacak.

Uzun lafın kısası, diğer arkadaşların tecrübelerini de duymak isterim.

Saygılar.

Ben hiç müslüman olmadım ama annem hala beni müslüman görür hatta arada tartışmamızda söyler arkadaşlarımın yanında söyleme diye saçma sepet işler başka bir şey değil...

TurkceRap, onlara anlattığın şeyler onları üzmüş olmana değdi mi bari? Bence değmedi, değmez. Doğru bildiği şeyleri insan bazen kendine saklamalı. Seninkiler gibi annem babam olsaydı ve onlara içten bir sevgi besleseydim içimde döndürdüğüm dolapları bilmeleri pek de gerekmezdi. Üzerimde tahakküm kurmaya çalışmadıkları sürece, üzüleceklerine bilmesinler daha iyi.

Burada temel sorunun, ebeveynlerine göre senin toplumsal saplantıların dışında hareket ediyor gözükmen. Onlar kendilerini senle doğrudan bağlantılı hissediyorlar (bizim evladımız) ve bu yüzden kendilerini senden mesul görüyorlar. Sen ise kendini bağıntısız hissediyorsun ve özgürce dilediğini yapmak istiyorsun. Fakat bunun için evvela özgür bir birey gibi hareket edebilecek alana sahip olmalısın. Kendi paranı kazanmalı, kendi evinde oturmalısın. Ondan sonra "hayırsız evlat" statüsünden en fazla olsa olsa "sonradan şaşıran evlat" statüsüne yükselirsin.

Hepimiz aynıyız her hal...
Benim valide de tutturmuş işyerine karınca duası asacam diye...:hail:

Yahu, anne, git işine, arkadaşlar beni tefe koyar...Akşama kadar adamlara "kara mıstık oturmuş, yazmış" diye nutuk atıyorum...:D

Neyse ki ikna ettim de yırttık.
Şimdi kanıtlara girsem kalbi kırılacak...
Değmez, ne gerek var...

Benim ailem inançsız olduğu için böyle bir şey yaşamadım.. O yüzden bu konuda her hangi bir tecrübem yok.

Ama konu hakkında fikrimi sorarsanız, Shibumi'ye katıldığımı söyleyebilirim. Sırf düşündüklerini söylemek, onların bilmesini istemek adına aileni kırmaya, onları üzmeye hiç gerek yok.. Söylediklerine değmeyeceğini ileride daha iyi görürsün hatta.

Aynısı olmasa bile, benim ailem de Kemalist ideolojiye benzer derecede bağlı.. Evde siyaset tartışmaya başlayınca ortalık birbirine giriyor.. Seçimlerde CHP'ye oy vermeyeceğimi, hatta Anayasa oylamasında 'Evet' oyu kullanacağımı söylediğimde babamı zor zaptetmişlerdi.

Bu yüzden, ben de artık evde siyaset tartışmama kararı aldım.. Çünkü benim söylediklerimi anlamak için uğraşmak bir yana, sanki kutsal değerlerine laf söylüyorum gibi tepkilerle karşılaşıyordum.. Bundan dolayı artık konu siyaset olduğu zaman fikrimi söylemiyorum.. Hatta bazen de, 'Öyle değil ama yine de öyle olsun' diye geçiştiriyorum.. Bazen fikrimi sorduklarında, sizin gibi düşünmüyorum ama tartışmak da istemiyorum diyorum.. O zaman bu tartışmalardan, kalp kırmalardan vs. eser kalmamıştı.. Ve bu yeni durumun eskiye göre çok daha iyi olduğunu anladım.

Benzer davranışları sana da tavsiye ederim dostum.

Zaten dediğim gibi o günden beri artık bu konu konuşulmuyor dostum, sadece Sizlerin, başka arkadaşların da fikirlerini almak istedim bu konuda, Yoksa tabiki Ben de senin gibi düşünüyorum, 4 ay oldu ve 4 aydır bu konuyu aaçılmamış olması bir yana, din ile ilgili bir konu geçse bile, o konu hakkında ya birşey söylemiyorum ya da geçiştiriyorum.

Tabiki dostum, Zaten dedimya ilk öğrendikleri günden sonra bu konu artık açılmıyor ama, yine de kendimi rahatsız hissediyorum, Bu yüzden buradaki diğer arkadaşların da benzer bir durum yaşayıp yaşamadıklarını öğrenmek istedim.

Şu konularla ilgili bir iki şey söylemem gerekirse;

Bir erkek çocuğuna sahip olursan, onu sünnet ettirmeni tavsiye ederim.. Sen bu durumun boş inançlardan kaynakladığını haklı olarak düşünsen de, bu çocuğun okul ortamında, arkadaşlarıyla birlikte geçireceği zamanda düştüğü psikolojik durum, çocuk üzerinde daha zararlı bir etkiye yol açabilecektir.

Dini ve geleneksel konulara ilgisiz kalmak, elbette senin hakkın.. Ama mesela bayram günlerinde çocuklarınla birlikte aileni ziyarete gitmek konusu vs. çocuklarını yetiştirirken de sana yardımcı olacaktır.

Bu yüzden, bu tür konuları sadece 'inanç' ekseninde değerlendirmek yerine, bir çok konuyla birlikte düşünmek sana yardımcı olacaktır, diye düşünüyorum.

Saygideger turkcerap;

Icinde yasadigin toplumu goz onune alirsak, yasadiklarin aslinda gayet normal seyler. Cunku toplumumuzda birey algisi olmadigi icin, her ebeveyn ve "buyuk" evladi ve kucukten, kendi istedigi gibi, dusunmesini ve davranmasini ister. Bu onun icin hem dogaldir, hem sevgidir, hem de "evladini/kucugunu v.s. dusunmektir"

Bence burada yapilmasi gereken, onlara saygisizlik etmeden ve onlarin dusuncelerini karsiya almadan, bir birey olarak seninde kendine ait,dusunce ve davranislarin olabilecegini, onlara kendi dusunce ve davranislarini ortaya koyarak gostermeye calismak. Eger senin varligini, algiulamaya baslarlarsa "oglum adam olmus" zihniyetini yerlestirebilirsen; o zaman onlarin dasenin dusunce ve davranislarina yavas yavas saygi gosterdigini fark edersin.

Ayrica onlar sana tanidiklari bu ozgurluk alaninin farkina da varmayabilirler.

Bence tartismak, atismak ve onlarin otomatiklesmis degerlerinin ustune gitmek yerine, gereken bahanelerle bu uygulamalara katilmamak, dusuncesi uygun olabilir.

Onlara birey oldugunu ispat ettikce, senin varligini hissetmeleri ve senin de kendine ait dusunce ve davranisin olabilecegini algilamalari zor olmayacaktir.

Maksat karsi cikmak, atismak, tartismak degil; kendi varligini, dusunce ve davranisini kabul ettirebilmektir.

Bu da karsi koymakla degil; kendini onlara ispat etmekle mumkundur.

Saygilarimla;
evrensel-insan

Sünnet konusu sadece bir örnek tabiki, onun için özel günlerde bir araya gelmek vs konusunda söylediklerinize katılıyorum, Ama birşeyleri yatsımak zorunda kalmak, Bu kopnuda nasıl bir tutum izlemenizin daha doğru olacağını kestirememek, pek kolay birşey değil kanaatimce.

Belki bazı inançlı insanlar dinden ya da din değiştiren kişilerin kolay olanı seçtiğini düşünüyor olabilirler, fakat gerçekten de hiç de göründüğü gibi değil.