Kendisini "imanlı" bilip, kabul edenlere sorumdur.
 

Ey müslümanlar, Hristiyanlar, Yehova şâhitleri, Mormonlar, Mûseviler, Bahâiler, Hindular ve de Şamanistler!...
Hepiniz kendinizi inançlı ve dahi imanlı görür, öyle kabul edersiniz.
Neye inandığınızı/taptığınızı hiç düşündünüz mü ?

"Güç"e mi tapmaktasınızı;
Yoksa Tanrıya mı ?
Güç'e tapmak ile Tanrıya tapmak arasında sizce bir fark var mıdır ?
Varsa ne(ler)dir ?

NOT: BU bir sorgulama değildir. Öğrenme amaçlı sorulmuştur.

Güzel bir noktaya değinmişsiniz. Dini inancı olan kişilerin hep güce tapan kişiler olmaları tesadüf değildir. Tanrı'ya inanırlar çünkü Tanrı güçlüdür, inanmazsan seni cehenneme atar, inanır itaat edersen yırtarsın, seni cennete koyar huri, köşk falan da verir, köşeyi dönersin. Hep güçlüden yana olan, rüzgar nereden eserse oraya dönen kişilere bakın hepsi dini inancı olan kişilerdir.

Bu arada, saydığınız diğer dinler hakkında çok fazla bilgim yok ancak şamanizmde Tanrı yoktur, çeşitli ruhlar vardır. Eski Türkçedeki Tengri de "sema, sky" demektir, bugünkü anladığımız gibi Tanrı değildir, Köök Tengri "Mavi Gök, Blue Sky" demektir.

Neyi öğrenmek istediğini bilmeden nasıl bir cevap verilebilir ki bu sorulara?

Güç der iken kastettiğin nedir?
Tanrı der iken anladığın nedir?

Sen ile ben, farklı anlamlar çıkartabiliyor isek, burada nasıl bir cevap verebilirim ki?

Demek istediğim daha açık sorabilir misin, tam olarak anlayamadım sorularını.

Bir dip not ekleyeyim. Biz kendimizi imanlı görmeyiz, imanlı görmek isteriz.

Güç'ün insana sağlayabileceklerinden hareketle; paraya, makam ve mevkiye olan ihtiras gibi, güç'e karşı da, onu elde etme, sâhip olma ihitrâsı gelişebilir insanda.

Ama ben bundan bahsetmedim.
"Güç'e tapmak" derken:

Gücüne erişemediği için boyun eğmek zorunda kaldığı bir varlığa itaat etmek /tapmak ile Tanrı'ya tapmak arasında bir fark görebiliyor mu; kendisini "imanlı" olarak görenler/görmek isteyenler.

Doğrusu; ben de bunu anlamadım.
İmanınızdan şüphede misiniz ?

Eğer kasdınız "Son nefeste imanlı gitmek" ise, bu son derece saçma bir inanıştır. Ben, yıl boyunca iyi niyetinden, samimiyet ve çalışkanlığından şüphe etmediğim bir öğrenciyi, son derste yanlış cevap verdi diye sınıfta mı bırakayım ?

Vefik Sami,

Ben bundan bahsetmedim diyorsun ama gücüne erişemediği için boyun eğmek zorunda kaldığı der iken aslında bundan bahsediyorsun. İnsan, Allah'ın gücüne erişemediği için itaat etmiyor, kendisine verilenler için acizliği karşında şükrediyor. Dediğin gibi yapanı da vardır belki ama bunu da en iyi bilen Allah'tır.

Rabbim der ki,
Mesele iman edip cennete girmek değil. Gerçekten iman edenin gözünde cennet yok ki. Rabbimin rızasını kazanmaktan daha güzel cennet mi olur?



Son derste yanlış cevap verdi diye sınıfta mı bırakayım dediğin öğrenci, yanlış cevabı bilerek mi vermiştir yoksa bilmeyerek mi? Yıl boyunca samimiyetinden, çalışkanlığından şüphe etmediğin öğrencin, son derste değişti, senin ondan şüphe etmediğini bildiği için de bu iyi niyetini kullandı ve bilerek kasti yanlış yaptı. Nasıl olsa benden şüphe etmiyor, yanlış yapayım hatta başkalarının da yanlış yapmasına sebebiyet vereyim dedi. Sen bunu öğrenince yine dersten geçirir misin?

Bir dediğin diğerini tutmuyor.
Eğer sen "taklid-i iman"da isen, tahkiki iman sahibini ancak mutma'in edecek şeyi nereden biliyorsun ?
Bunu gönülden diyemiyorsan, kimi kandıracaksın ?
Ezbere iman oluyor mu ?

Ölümden sonra dirilmeyeceğini ve "Cennet" diye bir yere asla gitmeyeceğini bilsen, yine de bu "Rızâ" peşinde koşar mıydın ?

"Evet" deyip geçmek çok basit olur.
Neden "evet" dediğini de biraz açıklamalısın.

Ayrıca; sen burada başka, Mekke'nin 'ulu' Rab'bi Tevbe:111 de başka konuşuyor.

"Şüphesiz Allah, mü’minlerden canlarını ve mallarını, kendilerine vereceği cennet karşılığında satın almıştır..."

Demek ki sen İslâmı Allah'tan ve "Habibi"nden daha iyi bilmektesin

Vefik Sami,

Samimi yaklaşıp bir iki kelam edelim dedik. Hemen laf sokar oldun...

Soruna cevabım tabi ki evet olurdu. Neden? Milyarlarca neden yazılabilir ama ilk aklıma geleni yazayım.

Beni yaratması...
Doğdum, yetiştirildim, büyütüldüm, türlü türlü nimetlerden faydalandım.
Okudum, okutuldum bir meslek sahibi oldum.
Sevdim, sevildim, evlendim.
Şimdi yaşamaya devam ediyorum.

Bunların arasına milyarlarca neden sorusu için cevap koyabilirim.

Gerçekten "Laf sokma" gibi bir niyetim hiç olmadı.
Hattâ yazılan mesajlarından bunu sezinlediğimde, münâkaşayı derhâl bitiririm.

Neden "evet" dediğine dâir yaptığın açıklamayı tartışacak, yâhut beğenmeyecek durumda değilim. İnancınızdaki samimiyet sizinle iman ettiğiniz arasındadır. Bunu bir başkası net olarak aslâ bilemez. Benim aradığım; inançlı kişi o "samimiyet"i hangi donelerle elde etti ? Bu arada, "Güç'e mi tapmaktasınız, yoksa Tanrıya mı" sorum hâlen havada kaldı. Bununla ilgili sizden gerekçeli bir açıklama beklemekteyim. Fakat "Evet"e verdiğiniz cevap gibi klâsik/genel-geçer ifâdeler olacaksa, hiç zahmet buyurmayın

işi o "samimiyet"i hangi donelerle elde etti ? Bu arada, "Güç'e mi tapmaktasınız, yoksa Tanrıya mı" sorum hâlen havada kaldı. Bununla ilgili sizden gerekçeli bir açıklama beklemekteyim. Fakat "Evet"e verdiğiniz cevap gibi klâsik/genel-geçer ifâdeler olacaksa, hiç zahmet buy