Sona Doğru
 

Sizlerde de böyle mi bilmiyorum ama her gün hayatım biraz daha anlamsızlaşıyor. Kendi yaşamamı sorguluyorum ve o kadar boşum ki anlatamam:) . Daha önce hiç bu kadar varlığımı ayaklar altına almadım. Şimdi 20 küsürlü yaşlardayım sıradan bir genç gibi değilim sanki 80 yaşında terminal döneme girmiş bir ihtiyarım. Bildiğim, yaşadığım, vicdanım, dünya görüşüm her şey anlamsız geliyor. Kendimden nefret ediyorum, kendimi hatırlamak, kendi sesimi duymaya bile tahammül edemiyorum yani kısacası şu saatten sonra yaşamam için bir neden yok. Aslında son 4-5 yıldır böyleyim ama şu son 2 aydır gerçekten tahammülüm kalmadı bir de bir şey fark ettim kendimi yok edeceğim için kafaya hiçbir şey takmıyorum ve ders bile çalışmıyorum, ailemden biri bile ölse üzülmeyeceğim o kadar soyutladım ki kendimi hayattan tek sırdaşım burası herhalde, can dostum yok :) Belki şuan için kendimi öldüremem ama ölümüme de yaklaşıyor gibiyim. Çünkü bıktım hep aynı kısır döngüyü yaşıyorum, bir ara dünya telaşına kapılsam da sonra yeniden o kısır döngüye giriyorum. Ben sıradan aptal insanlar gibi borç ya da aşk için kendimi öldürmeyeceğim, kendimi ödüllendireceğim ve bu boktan dünyadan kendimi kurtaracağım.
NOT: Amacım duygusallık, ilgi çekmek veya kendimi acındırmak değil sadece benim gibi gereksiz insanların yok olması gerekiyor bunun dışında dediğim gibi çok dolduğum için buraya yazma ihtiyacı hissettim. Sizlere de tavsiyem sadece dinlerden ve tanrılarından arınacak kadar sorgulayın. Ben ciddiyim zaten yakın zaman da bitireceğim bu işi sadece ne şekilde ve ne zaman yapacağımı ayarlayamadım. :boom:

Sevgili bilgetonyukuk,

Foruma hoşgeldiniz. :)

Sizi daha ayrıntılı tanımayı isterdim. Anlatmak ister misiniz?
Neden kendinizden nefret ediyorsunuz? Neyi yanlış yaptınız? Affedilmeyecek ne yaptınız?

Sevgiler

Söyleyemeyeceğim başka nedenler de var tabi ama şunu bilin ki bazı insanlar boşuna yaşıyor yani bu karakter meselesi ve ben dünya da yaşamak için o gücü kendimde bulamıyorum ve ben o sağda solda gördüğüm gereksiz insanlardan biriymişim meğer bunu son 2 aydır fark ettim. Affedilmeyecek yaptığım şey ise lisede ders çalışmamam nedeni de herhalde boş ve gereksiz olmamdan kaynaklanıyor yani anlayacağınız benim gitmem şart ama biraz da korkularım var.

Yap da arkandan başlık açalım. Son mesajını yazıp gitti diye.
Haber sitelerinde falan konuşuruz.
Hayatta yaşanacak güzel şeyler her zaman vardır.Doktora görün.Depresyon tedavi edilebilir bir hastalıktır.

Bence sen git doktora. Ben doğruları söylüyorum ne yaşadığımı bilmiyorsun evet kendimi yok edeceğim ama öyle aptal duygusal insanlar gibi bir şeyler yazmayacağım ardımdan.

Sevgili bilgetonyukuk,

Ders çalışmak dünyanın en kolay işi. Hele şimdilerde, derslerden geçmek çok daha kolay. Size dersi severek, sevdirerek anlatacak birini buldunuz mu işlem tamamdır. Bir kez severseniz, başarı elde ederseniz, artık kim tutar sizi.

İstanbul'da oturuyorsanız fizik, kimya, matematik konularında hafta sonları seve seve yardımcı olurum.

Gerçek neden bu değil sanırım. (Kızmayın ama, duyduğum en üfürükten sebep buydu diyebilirim. :) )

Anlatmak istemezseniz anlayışla karşılarım.
Ama madem geldiniz, kimsenin kimseyi tanımadığı forum ortamında derdinizi açtınız, sonuna kadar devam edin ki, forum üyeleri de size tecrübelerini aktarabilsinler.

Sevgiler

Yaşamak için hiç mi nedenin yok ? Sevişmek, yemek yemek, müzik dinlemek veya anlamı olan herhangi bir şey..
Yoksa eğer nihilist olmuş olabilirsin, eğer öyleyse gerçek ateistsin demektir. Çünkü gerçek ateist aynı zamanda nihilisttir de. Dolayısıyla intihar etmelisin.

Ders çalışma işi geçmişte kaldı o iş bitti yine de teşekkürler. Ama düşünüyorum ders çalışıp iyi bir üni kazanmış olsam dahi beynim de ki düşünceler değişmeyecek çünkü yüz kere yazdım yukarıda ben gereksiz, toplumdan soyutlanmış boş bir insanım.

Evet. Sevişmek, yemek yemek, müzik bunlar her hangi bir insan için geçerli ben tüm bu davranışları beynimde bitirdim. Bitirmem içinde nedenler vardı. Ama bu kadar çabuk değişeceğimi bilmiyordum. 2 ay öncesine kadar deist-agnostik arasında geziyordum, milliyetçiydim,kitap okumayı seviyordum ama yaşamımı sorguladım ve beynimde her şeyi bitirdim dediğin gibi intihar edeceğim ama korkularım var gibi.

Sen toplum için değil kendin için yaşıyorsun öncelikle.
Toplumdan soyutlanmış olman kendini yok etme nedenin olamaz.