2. dogus veya kiyamet

[angel333]

mspandora´isimli üyeden Alıntı

Merhabalar, hikayem coook uzun ve yazmak zaman alir. Ozetleyecek olursam; ihl mezunuyum ve yillarca arapca okudum. Ilk kez 17 yasimda inanmadigimi ilan ettim ve basima gelmeyen kalmadi. Cok kotu surecler yasadim, 2 kez intihara kalkistim, ailem reddetti, utancla soyluyorum pes ettim. Yeniden inanmaya calistim. Bu arada evlendim, anne oldum. Ama 15 yil sonra ic sesimi dinledigimde yine ayni dusuncelerde oldugumu biliyorum. Manevi olarak cok yardima ihtiyacim var. 20 yildir surekli arastirmaktan yoruldum ve omur geciyor. Lutfen bilgili arkadaslar sorularima yanit verin.

Açıkçası bu bunalımların pek çok sebebi olabilir.

Ölüm korkusundan tutunda. Yok olma korkusu...

Biz bu hayatı seçmedik. Biz bu ülkeyi seçmedik. Biz var olmayı seçmedik. Yüz şeklimizi seçmedik. Hayattaki hiç birşeyi seçmedik. Tanrının bizi suçlamaya hakkı yok.

Hepimiz seçmediğimiz hayatı yaşıyoruz.

Pek çoğumuz kızgınız öfkeliyiz.

Açıkçası bana bu hayatımı yoksa cehennemimi seçersin deselerdi cehennemi seçerdim. Cehennemde insan bedeni yanar ama bu dünyada insanın duyguları yanıyor.



Hiçbirimiz hiçbirşey bilmiyoruz. Müslümanlar ateistler hristiyanlar budistler hiç kimse hiçbirşey bilmiyor.

Büyük bir bilinmezlik içindeyiz...

Bırakılım seçmediğim hayatı bir süre daha yaşayalım.

Yaşamak için bir sebep olmayabilir ama ölmek içinde bir sebep yok...

Öldükten sonra ne olacağını bilmiyoruz...

Belki bir rüyadan uyanış belki hiçliğe gidiş belki bir bilinmezlik...