Bilgiye, veriye, yaşamdaki yerine dair aforizmalar

[Şüpheci Dinsiz]

Biraz da kendi dağınıklığımdan, kafa karışıklığımdan yola çıkarak bu başlığı açmaya karar verdim.

Neredeyse Türkiye'ye girdiğinden beri bilgisayar ve internet kullanıyorum. İnternetten önce de bbs vardı, bilmem hatırlayanınız var mı?

Geçenlerde 4TByte disk dolmuş, neymiş diye baktım, gelmiş geçmiş bütün projelerin yedekleri ve onlarca versiyonlarının yedekleri, bütün yazışmalar, bütün e-postalar, veritabanı yedekleri. İki tane harici disk var, onlar da tıka-basa dolu, yedekler, yedekler...

Dönüp bakacak mıyım, kullanacak mıyım, başkasına verir miyim, başkasının işine yarayacak mı? Muhtemelen hayır. Sırtımda taşıyorum. Genelde her yıl DVD'ye yazar saklarım, evde eski yılların DVD'lerine baktım, bir kaç yıl önce yazdıklarım artık okunamıyor, veri kalıcı olarak kaybolmuş. DVD'ye bile güven olmuyor demek ki. Belki yer kiralayıp internette buluta atma zamanı gelmiştir. Bu haliyle hiç bir işe yaramayacağından eminim gerçi, yine de silmeye elim gitmiyor, ömür boyu sırtımda taşımak da istemiyorum.

Bunca veri değersiz gibi görünse de aslında süzülse-damıtılsa-derlense-anlaşılabilir bir sunumla bazı insanların işine yarayabilirdi. Her insanın diğerlerine öğretebileceği bir bilgisi-farkındalığı mutlaka vardır.

Bu başlığın hedefi bunun üzerinde tartışmak.

Neden bilgi edinmek isteriz, bilgiyi nasıl ediniriz, edinince bu bilgiyi nasıl kullanırız, nasıl bilgi üretiriz, edindiğimiz-ürettiğimiz bilgiyi başkasına nasıl naklederiz, nakletme kaygımız olmalı mı, olmamalı mı?

İlkel insanın yaşamı basitti ve bence güzeldi. Doğar, yetişkin olur, av peşinde koşar, avdan kaçar, yaşam alanı için savaşır, ürer, yaşlanınca da av olur, ölür giderdi, ölmekte iken sanmıyorum ki gözü arkada kalmış olsun.

Şimdi devlettir, kiradır, vergidir, enflasyondur, okuldur, iştir, trafiktir, siyasettir, teknolojidir, hava kirliliğidir, bilmem nedir, bin türlü belayla uğraşıyor. Bunlarla uğraşırken bir de bakıyor ki yaşlanmış, hayatı ıskalamış. Ölmeden önce yapmak isteyip de yapamadığı, yaşlandığı ve ekonomik durumu gereği yapamayacağı o kadar çok şey var ki.

Konuya geleyim; Bu çağda, kirli veri-az bilgi bombardımanı altında olan insanın yaşamını yavaşlatması, organize etmesi, sindire sindire yaşaması bir zorunluluk bana sorarsanız.

18-20 yaşlarına kadar bu bombardımandan veri topluyorsunuz, edebildiğiniz kadarını bilgi olarak süzüyorsunuz, yaş ilerledikçe okudukça, tecrübe kazandıkça, üzerinde düşündükçe neyin çöp neyin bilgi olduğu daha da netleşiyor. Bunları damıtıp gelecek kuşaklara, en azından çocuklarınıza aktarmak için yeterli zamanı ayırmanız lazım. Bunu yapmazsanız, onlar da hayatlarının değerli bir kısmını bu çöpleri-bilgileri çiğneyerek, hazmederek, kusarak geçirecekler. Dünya da şimdi olduğu gibi kusmuk içinde kalmaya devam edecek.

Bu bir yana, okumuş-yazmış-filozof yaşlılarla konuştuğumda gözlerinde bir hüzün görürüm. Bu insanlar yaşamları boyunca edindikleri bilgileri hazmetmişler, özümsemişler, bir şekilde doğayla-yaşamla ilişkilendirmişler. Öyle bir noktaya gelmişler ki, çöp verinin içindeki bilgiyi kolayca ayırabiliyorlar, çünkü verinin doğruluğunu test edecek binlerce referansa sahipler. Ancak ileri yaşların getirdiği bedensel zorluklarla boğuşuyorlar.

Şimdiki yaşam biçimine göre insanın ömrü çok kısa. Acaba yaşam biçimimizi iyileştirebilseydik farklı düşünür müydük?

Bence;
- Günümüz insanının yaşam biçimi yanlış. Çöp veri insanın boş ve verimsiz bir ömür geçirmesine sebep oluyor. İnsanın hayatını kazanmak için günde 4-5 saatten fazla çalışmaması gerek.

- Nüfus artışı derhal durdurulmalı, kalabalık şehirlerdeki nüfus yoğunluğu seyreltilmeli.

- Bilginin damıtılması ve denetlenmesi için güvenilir kurumlar tesis edilmeli, bilgiye erişim insan hakkı haline getirilmeli.

- Trafik gibi insan hayatından gaspeden garabetler sona erdirilmeli. Gürültü kirliliği sona erdirilmeli. Büyük şehirlerin yarısından çoğu doğaya iade edilmeli.

--/--

Devam edebilirim.