Haz ve mutluluk üzerine

[stendhal]

Pyrrhon..her insanin dis dunyayi algilayisi vb. Ayni değil.. icinde doğup büyüdüğümüz aile toplum kultur kisinin gelisimsel olarak icsellestirdigi seyler.. bunlarin icerisinde duygu dusunce ve hazda var. Iyi bir cocukluk gecirmemis bir kisinin.. senin dedigin gibi yaparak mutluluk parcalari yaratabilecegine inanmiyorum..

[pianola]

stendhal´isimli üyeden Alıntı

Pyrrhon..her insanin dis dunyayi algilayisi vb. Ayni değil.. icinde doğup büyüdüğümüz aile toplum kultur kisinin gelisimsel olarak icsellestirdigi seyler.. bunlarin icerisinde duygu dusunce ve hazda var. Iyi bir cocukluk gecirmemis bir kisinin.. senin dedigin gibi yaparak mutluluk parcalari yaratabilecegine inanmiyorum..

Yanlış anlaşılmasın /etik derken, herhangi bir etik kuramından bahsetmedim, kişisel bağlamda, «sadece etik» ..

İlk cümlelerine katılıyorum, söylediğin gibi herhangi bir şey öngörülebilir, ya da —bir şeye veya onun ihtimâline dair mutlak çizgiler çekilebilir— gibi bir durum yok, fakat insan için rasyonal aklın kullanımı, kullanılmamasından daha iyidir
/verdiğin örnekten gidersek, rasyonal olmaya ç-alıştığın ölçüde, sözünü ettiğin kültürel içselleşmelerin sanallıkları da zamanla bilince vurabilir, buna mukabil insanın, beden ve çevresi üzerindeki farkındalığı genişler, kendisi için «rasyonal olanaklar yaratabilir», kötü bir çocukluk geçirmiş kişi dahil.. Dolayısıyla ilk önemli hamle, kişinin kendi bilincine temas etmesi, onun işleyiş biçimlerinin farkına varması.

Bir diğer fikir: bu temas olmadan tecrübe edilen mutluluk parçaları da tamamen kör tâlihe bağlı, bir de bu tür mutluluğun farkında da pek olunmuyor (bilinçsiz gelişen bir mutluluk türü olduğu için), her halükârda bedeni/bilinci tanıma yoluna giden, çevresini gözlemleyen rasyonal kişi açısından, mutluluk yaratabilmek adına daha fazla olanak var.

[Ahlaksız]

Yıldıztozu´isimli üyeden Alıntı

Dolayısıyla mutluluk yoktur. Acı vardır. Acının azaldığı veya bittiği yerde mutluluk yanılsaması doğar.

Belki de hayatta kalabilmek ve bilincimizin varolabilmesi sadece acıyla mümkündür.

İlginç..
Buradan ''acı mutluluktur'' sonucuna ulaşabiliriz..Ben çok mutluyum
Felsefe yapmak,harbi adamı delirtir

[stendhal]

Pyrrhon... bende son soylediklerine katiliyorum. Rasyonal akil ve bilgi ile icsellestirdigimiz sanalliklardan kurtulabiliriz. Insanin kendiligi ve dis dunyanin farkindaligi artar. Kendi deger yargilarini rasyonel akil ile varedebilir ve bunu hisseder.. ergin olmama durumundan kurtulabilir. Peki rasyonel aklimizla bunu yaparken hangi metodolojiyi kullanmamiz gerekiyor sence

[pianola]

stendhal´isimli üyeden Alıntı

Peki rasyonel aklimizla bunu yaparken hangi metodolojiyi kullanmamiz gerekiyor sence

olası yanlış anlamalar için: aklın rasyonâlliğini öne çıkarırken, «bedenin ihtiraslarını hor görmek» gibi bir anlam yok altında, bilâkis aklın rasyonâlliği bedenin/zihnin refahını sağlayacak etik için işleyecek ..

önerebileceğim bir metodoloji:

» İdeolojik bir temel olarak Epikürosçuluk [ölüm korkusunun geçersizlenmesi]
» Psikolojik mücadelede Lacan psikanalizi [gerçeklik kavrayışlarının düzeltilmesi, kitle-delüzyonlarından arınış, istencin bilinçle yönlendirilmesi]
» Metabolik-zihinsel mücadele için Zen [zihnin tanınması, amigdala faâliyetlerinin yavaşlatılması, bedensel itkilerin sistematik olarak kanalize edilmesi]

/uygulanabilir.

[Felâsife]

Yıldıztozu´isimli üyeden Alıntı

Aslolan güçlü olmaktır, mutlu olmak değil. Ama mutlu olmak bazen gücü artırabilir de.

Gücü zayıflıktan ayırırsan, güç bir hayal olur gider. Ona asla ulaşmak mümkün olmaz, ayrıca zayıflık korkusu ile sürekli güce tutunmak ihtiyacı insanı ESAS bu yorar. Bu ise Mutluluk filan getirmez.
Zayıflığında kendi içinde bir gücü vardır.

Bir gücün etkisi ile yaşamak herkese kolaydır, lakin zayıflığın zor şartlarında yaşamak, bu güç ile tarif edilecek bir şey değildir.

Gücün her türlü gücü vardır ama onun sınırı zayıflığa kadardır. Zayıflık gücü bitirir. Normal şartlarda zayıflıkta gücü bitirir, ama zayıflık bilinciyle yaşayan biri için, güç anca o kişiye vites attırır.
Hasılı salt güç, bir güç değildir, bir dünya sıkıntıları vardır.

Genelde karşımızda ki insanlara en güçlü taraflarımızı gösteririz, onu sevdiğimiz, onu için endişelendiğimizi AÇIK AÇIK söyleyemeyiz, çünkü bunu zayıflık olarak addederiz. Bu bile güçlü görünmek takıntılarından dolayı olur, oysa bu zayıflık ile bam-başka bir güçle tanışmış olabiliriz.
Çünkü zayıflık = korkudur, bu korku ile yüzleşen, onunla adeta alay edenden, daha güçlü kim olabilir?

Sevgiler

[stendhal]

Pryyhon.. onerdigin seceneklerin kisinin bahsettigimiz farkindaliga erisebilmesi icin yeterli olduklarini düşünmüyorum.

Epikurosculuk sadece makinenin bir dislisi veya zorlarsak baslangic olabilir

lacan psikanalizi.. ayni sekilde.. ve lacan psikanalizi yarida kalmis bir metodoloji bence( tartışılır )

zenin ise bir bilimsel temeli varmidir bilemiyorum