Saygıdeğer Okurlar,

Bültenimizin 14. sayısında yeniden beraberiz…


Bu ay sizlere;

Bir süredir ülke gündemini etkileyen ‘Deniz Feneri’ yolsuzluğuyla ilgili farklı bir değerlendirmeyi,

Sitemize bir ‘Müslüman Üye’ olarak katılan ve buradaki kazanımları sonucu özgür düşünceye kavuşan ‘Preach’ isimli üyemizle yaptığımız söyleşiyi,

‘Diyanet ve Laiklik’ yazı dizimizdeki “Tehlikenin farkında mıyız?” başlıklı eleştiriyi

Ve

“Dinsel katliamlar ve İnsanlık onuru” dizi yazımızın 3. bölümünü sunuyoruz…

Katılımınız için teşekkürler…


DEĞERLENDİRME..


Deniz Feneri yolsuzluğu geçtiğimiz ay gündeme bomba gibi düştü. Almanya’da mahkûmiyet ile sonuçlanan mahkeme süreci Türkiye’deki siyaseti de gerdi, suçlamalar havada uçuştu. Bizim altını çizmek istediğimiz konu ise farklı...

Deniz Feneri soygunu örneklerinin ilki değil; daha önce pek çok benzeri gerçekleşti. Kombassan, Yimpaş ve İhlâs başta olmak üzere pek çok inanç temelli aldatmaca ve soygun yaşandı bugüne kadar. Hepsinde de İslam dini bir araç ve referans gibi kullanıldı; bu sayede inananlar kolayca sömürüldü. Bunlar aslında birer soygundu ve bu soyguncuların siyaset / tarikat ağında güçlü ilişkileri de mevcuttu.

Bu soygunları gerçekleştirenler, eylemleri ortaya çıkana kadar onlara itibar eden toplum tarafından dini bütün ve dolayısıyla ahlâklı insanlar olarak tanınmaktaydılar. Ne de olsa İslam’ı yaşıyorlardı, ibadetlerini eksiksiz yerine getiriyorlardı. Bu sebeple onlar kötü insan olamazdı…

Bu olaylar sonucunda pek çok insan mağdur oldu. Yıllarca didinerek biriktirdikleri paralar, dine ve dindarlara olan bakışları ve güvenleri yüzünden uçup gitmişti. Masum insanlar, kendilerine geleneksel yollarla belletilmiş İslami ahlâkı, zihinlerinde barındırdıkları ahlâkla eş zannettikleri için alın teri birikimlerini yine kendi elleriyle din sömürücülerine kolayca teslim etmişlerdi.

O hâlde birbiri ardına ortaya çıkmış bunca kötü örnek dururken İslam’a ait ahlâkın üstün fazilet olduğunu inatla bastırmaya çalışmanın bir anlamı var mı? Yaşananlar sonrası varılan sonuç bu şekildeki ‘inanç temelli ahlâk’ algısının yersiz olduğudur. Keza böyle bir algı hem diğer dinleri ve inançları hem de inançsızlığı ‘ahlâksız’ saymakla da eşdeğerdir...

Ahlâk kişinin karakterini sorgulayan bir ölçüttür. Bu kavramı belirleyen ve şekle sokan ise ‘genetik yapı’, ‘aile ve çevre etkileri’ ile ‘eğitim’dir. Toplumda ahlâkın sınırlarını ise üretim ilişkilerinin ortaya çıkardığı değer yargıları çizer. En önemlisi de ahlâk için kıstasın herhangi bir bağlılık ya da inanç değil sadece ve sadece ‘saygın insanlık’ olmasıdır.

İslam ahlakı, tüm dinlerde olduğu gibi sadece ezilen ve sömürülen kitlelere vaaz edilmekte ve onlardan itaatkâr bireyler olmaları istenmektedir. Sözü edilen bu ahlâk suyun başını tutanlar için bir değer taşımamaktadır. Güzel ahlâkı temsil ettiği ileri sürülen insanların, eylemlerinin odağına hep İslamiyet’i koyması ve -her nedense- sıklıkla dile getirdikleri bu –sözde- anlayıştan hiç nasiplenmemiş olması başka türlü nasıl açıklanır?

Ortaya çıkan sonuç ve vardığımız nokta dinlerin insanlara psikolojik tatmin ve bencil bir korku dışında çok fazla bir şey veremedikleridir. Tüm bu örnekler dinlerin toplumu sömürebilmek için kullanılan araçların başında geldiğini açıkça göstermektedir. ‘İnsan olma’ değil de ‘kul olma’ temelinde eğitilen insanımız ‘ilahi bir tarzda vahyedilmiş olduğunu’ düşündüğü bu inanışı kullanan sömürücülere maddi ve manevi anlamda teslim olmakta tereddüt göstermemektedir.

Asıl üzerinde durulması gereken nokta üstün fazilete haiz olduğu düşünülen bu ahlâki tarzın neden ‘hiçbir varsıl kesimin durağına uğramadığı ve onları eğitmeye yardımcı olamadığı’dır.



SÖYLEŞİ (Preach)..

TD: Sevgili Preach, merhaba.. Senin sitemizin diğer üyelerinden farklı bir özelliğin var; üye olduğunda ‘Müslüman’dın.. Hikâyeni bizlerle paylaşır mısın?

Preach: İstanbul’da çağdaş bir çevrede doğdum ve büyüdüm. Buna rağmen hemen her Türk evladı gibi İslamiyet’in iyi bir din ve Muhammed’in iyi bir peygamber olduğu öğretileriyle yetiştirildim.

O zamanlar ‘türban’ tanımlı bir baş bağlama şekli olmadığı gibi fazla sayıda tesettürlü de bulunmuyordu. Çocukluk yıllarımda Müslümanlık zararsız ve koruyucu bir inanç sistemiydi benim için. Henüz İslamiyet’e dair bilgilerim “Allah Baba’nın kötü durumlara karşı korumacı olduğu ve peygamberin onun elçisi vazifesi gördüğü bilgisi ile anneannemden yadigâr birkaç Arapça dua”dan ibaretti.

Ezberlediğim için ailemden ve yakın çevremden övgüler aldığım ve anlamını bilmediğim duaları, geceleri çocuksu korkularımı bertaraf etmek için okumadan uyuyamazdım. Yukarıda ‘ak sakallı, beyazlar içerisinde tonton bir dedenin var olduğunu ve beni koruduğu’nu bilmek derin bir huzur verirdi. Bu tam da çocukluğun mantıksız hayâl dünyasına has güven imgelemine uygun bir kurguydu.

Biraz daha büyüyünce zihnimde bir takım çelişkiler belirmeye başladı. Örneğin, Allah neden çeşitli dinler göndermişti; bir tane yetmiyor muydu? Sadece tek din göndermiş olsa ve onu İslamiyet’i koruduğu gibi korusa, böylece de insanlar arasında nifak ve ayrışma yaratmasaydı daha iyi ve mantıklı olmaz mıydı? Tüm bu sorular aklıma geldikçe onları kafamdan kovuyor ve “Tövbe tövbe!” diyordum.

Aydın bir ilahiyatçı olan aile dostumuza bunları sormaya ve karşılığında akla uygun gibi görünen cevaplar almaya başladıkça korkularım ve suçluluk duygum hafifliyor, kaybetmek üzere olduğum inancım yerine geliyordu.

Eğitimim ‘psikoloji’ üzerine olduğundan inancımla fazla oynamadım. Bana ‘içsel etkinlik sonucu ortaya çıkan inancın olumlu insan olmaya katkısı bulunduğu ve dini inancın insan ruhunun temel bir dinamiği olduğu’ öğretildi. Psikoloji bir bilim olarak inanç ve inançsızlık kavramlarını tahlil etmekten fazla bir şey vermedi bana.

Okul sonrası ilk yetişkinlik dönemlerimde dini araştıracak, irdeleyecek boş zamanlar içeren bir dönemim oldu. Kuran’ı doğru anlamak üzere çok kere üst üste okudum. Kafamı kurcalayanların ilki “Bütün alemler birleşseniz Kuran’ın bir tek ayetinin benzerini yazamazsınız”dı… “Hadi, yazın da göreyim!” der gibi bir havada söylenmişti… Oysa daha güzellerini, daha sevgi dolu ve insancıl olanlarını yazabileceğimi biliyordum…

Bunlar aklıma geldikçe tövbelere devam ediyor ve “Muhakkak bu ayetleri indiren yüceler yücesi Allah’ın bildiği ve bizim bilmediğimiz bir şeyler vardır.” diye diyordum. Bizim aklımız bu doğaüstü yaratıcıya yetmezdi. Fazla sorgularsam dinden-imandan olacak, çeşitli belalara uğrayacak, sonunda da cehenneme gidecektim. Ne kötü bir kaderdi!.. Zihnimi susturmalı ve akla uydurmaya devam etmeliydim.

O dönem Allah’a daha da bağlanabilmek için namaz kılmaya bile başlamıştım. Bir Kâbe motifli seccade ve birkaç başörtüsü edindim. Çare olmadı! Namaz kılarken bile şeytan rahat durmuyor, beni dürtüyordu. Bu ritüeli uygularken neden başımızı bağlıyorduk; Allah bizim bedenimizin her kıvrımını bilmiyor muydu?

Çok garip bir Allah’la karşı karşıyaydım. Bu ibadetlerin beni Allah’a yakınlaştıracağını tasarlamışken nasıl oluyordu da daha çok ayrılıyordum ondan?...

Senelerce oruç da tuttum bir Müslüman olarak.. Ta ki, bir akşamüzeri oruçlu halimle kızımı parka götürüp onun feci bir kazadan kıl payı kurtulmasına şahit olana kadar. Eğlenmek üzere gittiğimiz parkta -belki de- kızımın ölümüne neden olacaktım, oruç uğruna...

Tehlikelerden haberi olamayacak yaştaki kızım, kaydıraktan kayarak büyük çocukların birbirlerini hızla salladıkları salıncaklara doğru koşuyordu. Yaptığını gördüm ve engel olmak istedim ama o an kan şekerim ve tansiyonum düşük olduğundan sadece bakmaya yetmişti gücüm… Heyecandan ağırlaşmıştım; düştü düşecektim. Birden, olayı fark eden bir adamın hızla onu kucakladığını ve birlikte yere yuvarlandıklarını gördüm. Kızımı kurtarmıştı... Parktaki kalabalık başımıza toplanmış benim ‘ne biçim bir anne olduğumu’ tartışıyordu. Çok korkmuştum. O gün son oldu ve bir daha oruç tutmadım.

Çağdaş, reformist mealciler Kuran’ın kara deliklerini mütemadiyen yamamaya çalıştıkça ben de bundan sebeplenmeye ve aklımdaki soruları zoraki de olsa cevaplamaya çalışmaya devam ediyordum. Aksini düşünmeye, çelişkileri ortaya dökmeye, tartışmaya, sorgulamaya cesaretim yoktu halâ; korkularım beni kendimle yüzleşmekten alıkoyuyordu.

Artık bu durumdan rahatsız olmaya başlamıştım. Beni kendime getirecek, gerçeklerle yüzleştirecek, doğruları anlatacak birilerine ihtiyacım vardı. Bu arayış içerisindeyken kendimi Turan Dursun Sitesi’nde buldum. Allah’ın hikmeti miydi, neydi? Bana acımış ve doğru yolu göstermişti sonunda… Hiç yazı yazmadan siteyi ve tüm forumu dolaştım; kısa sürede de hatim ettim.

Düşüncelerim ve inancımda köklü değişimler meydana getiren şey sitedeki yazar arkadaşların yazıları oldu. Beni içlerinde kaybolmuş olduğum rüyalardan uyandırıp kendime getirdiler. Onlara hayatımın sonuna kadar minnettar kalacağım.

Bir kadın olarak İslamiyet’te zaten yerim yoktu veyahut yarım porsiyondu. Muhammed’in Allah’ının cariyeler, hanımlar ve evlatlıkların karıları konusunda sınır tanımadığı aşikârdı. Daha zayıf olan dişi cinse mirastan yarım pay belirlemiş, şahitliğini de yarım görerek ayırımcılık yapmıştı. Evet.. Muhammed’in Allah’ı ayrımcıydı.

Peygamberine, eşleriyle istediği sırayla beraber olabileceğini bile önerebiliyordu. Kendinden olmayanlarla savaşmayı, onları kırmayı -bırakın öğütlemeyi- mecbur bile tutuyordu. Cennet eril cinsin cinsine dönük isteklerinin turunç göğüslü kızlarca yerine getirildiği; içki alemlerinin yapıldığı, yiyecek ve içeceklerin bolca bulunduğu bir yerdi. Burada ‘Gılman’ denilen cinsiyetsiz oğlanlar bile vardı. Görevleri ve orada bulunuş amaçları neydi? Evet.. Muhammed’in tanrısı biraz değil çok fazla ‘large’tı…

“Tek ilah olduğu”nu iddia ettiği halde nedense ayetlerinde “Biz” diyebiliyordu. Kitabının bir yerinde ‘ehli kitap olan Yahudiler ve Hıristiyanlarla arkadaşlığa izin’ verirken bir diğer yerinde bunu yasaklıyor, zaman zaman da onların öldürülmelerini emrediyordu. Bir yerde “Hayır da şer de Allah’tan” derken bir yerde “Hayrın kendisinden, şerrin ise insanlardan olduğu”nu söylüyordu. Demek ki bu varlık çelişkilerle de doluydu.

Bizlere küfürler ediyor, kendine inandırmak için elinden gelen zulmü ardına koymuyordu. Bu çabasının sebebini hiç kavrayamamıştım. Sevgi ve saygı zaten hak getireydi. Artık midem bulanmaya, gözlerim kararmaya başlamıştı. Dönülmez akşamın ufkundaydım ve vakit de çok geçti. Allah mührünü tam kalbimin orta yerine basmış; gözlerimi körleştirmiş, kulaklarımı duymaz hale getirmişti? Hep iyi bir kul olmaya çalışıp çabalayan benden ne istemişti; neden yapmıştı bunu bana?

Ayrılıklar acılı olur ve gözyaşlarıyla son bulur genellikle; ama benimki gönül rahatlığıyla oldu. O terk ediş anındaki rahatlama ve iç huzurunu asla unutamam. Sanki üzerimden büyük bir yük kalkmıştı.

Hayatımın bundan sonrasında özgürüm. İnsan haklarının, hümanizmin, barışın hüküm sürdüğü bir dünya istiyorum; hiç değilse kendim için…

İkiyüzlülükle sömürülen İslam ülkeleri halklarının kötü ve zulümle yaşamalarını kendi penceremden seyrederken onlara acımayla karışık bir öfke duyuyorum. Tüm insanlığın en büyük düşmanı ve birer sömürü unsuru olan dinlerin adaletten dem vuran adaletsizliğinden, sevgiden bahseden sevgisizliğinden, iyilikten söz eden kötülüğünden, barışçı görünen savaşçılarından ve ikiyüzlülüğün her çeşidinden nefret ediyorum.

Hepimiz için karanlıklardan uzak, aydınlık, bilimle iç içe, yaşanabilir, özgür ve mutlu bir hayat istiyorum. Gerçeklerle yüzleşmekten korkmayan, aklı başında her bireyin kendini gerçekleştirmesi dileğiyle...

Sevgiler…



DİYANET – LAİKLİK (12)..

Tehlikenin farkında mıyız?(1)

Diyanet İşleri Başkanlığı 2013 yılına kadar yapılacak faaliyetlerin ayrıntılı şekilde sergilendiği bir plan yaptı. “Stratejik Hedeflerimiz” başlıklı bu kapsamlı plan ayrıntılı olarak incelendiğinde dini temele dayanan bir toplum yaratılmak istendiği açıkça görülebiliyor.

Laik bir ülkedeki bu tür bir yapılanma ve bu uğurda belirlenen hedeflerin insanlarımız için birer risk ve tehlike olacağı aşikâr… Strateji planından derlediğimiz bazı başlıklarla bir devlet kurumu eliyle gerçekleştirilmeye çalışılan bu tehlikenin ayrıntılarını gözler önüne sermeye çalışacağız.

Bu planın en önemli ve öncelikli basamaklarından biri “Kadınların, erkek egemen toplumun kontrolü altında tutulmaya çalışılması ve dahası köleleştirilmesi” amacıdır. Bu amaçla ortaya çıkan konu, planda “Kadınlara yönelik irşat faaliyetlerini geliştirmek” başlığı ile yer almaktadır.

‘İrşat’ sözcük olarak “Doğru yolu göstermek” anlamı taşır. Ancak İslami literatürde bu sözcük “Gafletten uyandırma ve hidayete erdirme” şekliyle değer taşır. O hâlde anlaşılıyor ki kadınlarımız doğru yolda değildir; üstelik de gaflet içerisindedirler…

Sözü edilen bu faaliyet İslam’ın kadına bakışı göz önünde bulundurularak ve kadınlarla ilgili Kuran ayetleri çerçevesinde değerlendirildiğinde toplumun, en önemli niteliği ‘annelik’ olan kadının bağnazlığa gömülmek istenmesi suretiyle şekillendirilmeye çalışıldığı görülecektir.

Ayrıca plandaki bu tavır Diyanet’in kadına bakışını da belirlemektedir. Demek ki kadınlar cahil ve doğru yola getirilmesi gereken varlıklardır. Elbette burada kastedilen grup erkek esaretini kabul etmeyen ve dinsel inanışı kendi yaşayışı için öncelikli görmeyen, çağdaşça yaşamaya çalışan kadınlardır. İrşat faaliyeti sonucu, her biri potansiyel anne olan ve böylece bu planla hidayete erdirilerek doğuracağı nesillerin İslami tarza uygun olarak yetiştirilmesi sağlanmış olacaktır.

Peki, irşat olunacak kadınlar nasıl olmalıdır? Bunları da ilgili Kuran ayetlerinden görelim :

Nisâ Suresi 3. Ayet: “Eğer (velisi olduğunuz) yetim kızlar (ile evlenip onlar) hakkında adaletsizlik etmekten korkarsanız (onları değil), size helâl olan (başka) kadınlardan ikişer, üçer, dörder olmak üzere nikahlayın. Eğer (o kadınlar arasında da) adaletli davranmayacağınızdan korkarsanız o taktirde bir tane alın veya sahip olduğunuz (cariyeler) ile yetinin. Bu adaletten ayrılmamanız için daha uygundur.”

Nisâ Suresi 34. Ayet: “Erkekler, kadınların koruyup kollayıcılarıdırlar. Çünkü Allah insanların kimini kiminden üstün kılmıştır. Bir de erkekler kendi mallarından harcamakta (ve ailenin geçimini sağlamakta)dırlar. İyi kadınlar itaatkârdırlar. Allah’ın (kendilerini) koruması sayesinde onlar da gaybı korurlar. (Evlilik yükümlülüklerini reddederek) başkaldırdıklarını gördüğünüz kadınlara öğüt verin, onları yataklarında yalnız bırakın. (Bunlar fayda vermez de mecbur kalırsanız) onları (hafifçe) dövün. Eğer itaat ederlerse artık onların aleyhine başka bir yol aramayın. Şüphesiz Allah çok yücedir, çok büyüktür.”


Diyanet’in ‘İdeal İslam Kadını’ tipi yukarıdaki ayetlerde çok açık olarak tasvir edilmektedir. Bu gayeyle tüm kadınların bu şekli benimsemesi ve –dolayısıyla- bir erkeğe ikinci, üçüncü, dördüncü eş olarak varmak istemesi sağlanmaya çalışılmaktadır. Büyük oranda eğitimsiz bırakılmış, inançlar ve gelenekler eliyle yasaklanmış ve hor görülmüş kadınlarımıza bu irşat -üstelik de- laik devletin bir kurumu eliyle ve sözcük anlamı sayesinde -bir nevi- perdelenerek sunulmaktadır.

Kocasına itaat etmeyen ve onu efendi olarak görmek istemeyen ayrıca insani eşitlik taraflı olan birçok kadınımız da bu sayede, gerekirse erkeğinden dayak yemeyi mubah sayan önemsiz varlıklar haline ‘hidayet’ vaadi aracılığıyla getirilmeye çalışılmaktadır.

İşte Diyanet İşleri Başkanlığı’nın stratejik planının kadınlarla ilgili özü budur. Bu planı bozmak elbette ki kadınlarımızın ellerindedir. Çağdaş kadınımızın bu planın bir parçası olmayacağına eminiz.. Şimdi seslerini daha fazla yükseltmeleri ve bu çağ dışı saldırıyı boşa çıkartmak için mücadele vermelerinin zamanıdır. Bu mücadele inanca karşı bir mücadele değildir; bu belli bir inanç biçiminin tüm topluma dikte ettirilmesine karşı olan mücadeledir.

Çağdaş kadınımız İran’daki hemcinslerinin yaşadığı olumsuzlukları mutlaka göz önünde bulunduracaktır.



ARAŞTIRMA..

Dinsel katliamlar ve İnsanlık onuru (3)

İlkel topluluklardan itibaren günümüze kadar tüm toplumlar, evreni anlayabilmek ve sınırlarını aşabilmek için korkularının ve diğer dürtülerinin yönlendirmeleri ile 'din' denilen kavramı ve buna ait ritüelleri yaratmışlardır. İnsan aklının başvurduğu en belirgin yöntemlerden biri olan din, zaman içerisinde -gereksinimlerin de yönlendirmesiyle- ne yazık ki egemenlerin güç dengelerini kurabilmek adına en sık tercih ettikleri yöntem olup çıkmıştır.

Bizim üzerinde bilgi vermeye yoğunlaştığımız alan olan ‘dinsel katliamlar’ kavramı da tarih içerisinde birçok etkileşimle var olagelmiştir. Tarihsel süreçte dinsel katliamlar ve iktidar adına verilen savaşlar iç içe geçmiş durumdadırlar. Tarih, ‘din ile devletin özdeş olduğu’ bir örgütlenme biçimine sahiptir. Bu durum hemen hemen bugün de geçerlidir. Din ile devletin özdeşliği, her iki olgunun içeriğinden bağımsız olarak genel bir bütünlüğü ifade eder.

İçinde bulunduğu çevreyi anlamaya yönelen uslar, zaman içerisinde çeşitli sistemler barındıran ve gereksinimlere yanıt vermeyi kolaylaştıran bir mekanizma geliştirmişlerdir. ‘Din’ adı verilen bu mekanizmanın ritüelleri, onu sosyal çevrelerde etkin inanışlar haline dönüştürmüştür. Bu sayede ‘din’ denilen kavram ‘ilkel belirleyici’ rolünden sıyrılıp ‘baskın siyasi görüş’ haline gelebilmiştir. Bu nedenle de hiçbir din, oluşum kıstaslar içinde kalamamıştır. Dinlerin birer şiddet ve sömürü aracı olarak tarihe damga vurmalarının nedeni, zaman içerisinde iktidar çatışmalarına hizmet etmek için var olmuş olmalarıdır.

Dinlerin meşru kıldığı savaşlar, bahsettiğimiz iktidar çatışmalarının birer sonucundan ibarettir. Din burada ‘gücün edinilmesi’ne aracı olmuş, iktidara ve egemenlere hizmet edip durmuştur. İktidar, dinin siyaset diliyle ifadesi iken, din de iktidarın gizli ve en önemli dili olmuştur. İşte bu sebepledir ki dinsel inanışları gereği katliam yapan insanlar, yaptıklarını ulvi bir görev olarak benimsemişlerdir. Onların bu cüreti edindikleri alan direkt olarak ‘dinlerin dayandığı tanrısal gücün merkezi’dir.

Bu savaşlar meşrudur onlara göre, çünkü tanrının kendilerinden böyle olmasını istediğine inanır, tanrılarının vaatlerini gerçek kılabilmek için bütün varlıkları ile çabalarlar. Böylece katliamlar sıradan birer savaş olmaktan çıkıp kutsal sıfatlar ile bezeli dramatik olaylara dönüşürler. Tıpkı ‘Haçlı Seferleri’ adı altında Hıristiyan olmayan halkların yurtlarının talan edilip yağmalanışının ve binlerce insanın öldürülüşünün kutsal bir amaca hizmet olduğu; İsrail topraklarında hükümranlık kurmak için onca savaşa baş koyan Yahudi halkının ‘Arz-i Mevud’ iddiası ya da tüm dünyayı İslamlaştırmak üzere kılıç kuşananları ‘Gaza ve Cihad’ algısı içinde mübarek kılan anlayışın benimsediği ortak yönelişlerde olduğu gibi…

Sözde ‘din ve tanrı’ adına savaştırılan insanlar öte dünyalarda alacakları mükâfatlar ve bazı kutsal sıfatlarla avundurulmaya çalışılır. Çünkü tanrıları kusurdan muaftır ve onlar için her zaman en doğru yolu belirleyen olmuştur. Onlar artık katliamların sorumluları değil tanrılarının muzaffer ordusunun birer neferidirler.

Dinlerin, inanırlar üzerindeki bu şartlanmasıyla toplumsal anlamda çok büyük etkiler yaratılabilir. Çünkü grup halinde yaşayan insanları herhangi bir konu için hareketlendirmenin en başarılı araçlarından biri dindir ve din üzerinden asıl ulaşılmak istenen güce erişebilmek çok daha kolay olacaktır.

Siyasal, sosyal ve ekonomik sorunların temel teşkil ettiği dinsel savaşlar tarihin binlerce yıl önceki dönemlerinde de iktidar ve güç için dine başvurulmasına neden olmuştur. Bilimsel verilerle edinebileceğimiz bazı bilgiler bizi bu toplumların yazıtlarını incelemeye itmektedir. Bu yazıtlarda her ne kadar ‘din’ belirgin sebep gibi algılanmasa da, gücün edinilmesi neticesinde inanır egemenlerin tanrılarına olan şükranları ve tanrıları eliyle diz çöktürdükleri kavimlerin dillendirildiği sıkça görülür. İktidar ve din adına yapılan bu savaşların girift olduğu gerçeğini bir kez daha hatırlatalım ve bu döneme ait bazı Asur yazıtlarını dile getirelim:

Asur krallarından biri olan 1. Tiglat Plaser, Prizm yazıtlarında, kendisinden önceki Asur, Enlil, Sin, Şamaş gibi tanrılardan bahseder ve bu tanrıların kendisine Asur'u verdiğini söyler. Daha sonra unvanlarını sayar: “Güçlü kral, kâinatın kralı, dünyanın dört bölgesinin kralı, bütün kralların çobanı, sevilen rahip, elinde Tanrı Şamaş'ın emirlerini yerine getirmek için parlak asası olan Tiglat Plaser, Enlil'e itaat eden kişi, bütün tanrılara itaat eden gerçek bir çoban...”


Ardından şu ifadeleri ile yazıtın din ile iktidar ilişkilerinin birbiriyle bütün olduğu iddiamızı doğrular : “Saltanatımın başlangıcında Muşki ülkesinin 20.000 insanı ve 5 kralı ki Alzi (Elazığ bölgesi) ve Prulumzi ülkesini 50 yıldan beri ellerinde tutmaktaydılar; bu ülkeler önceki yıllarda Asur'a haraç ve vergi verirlerdi. Bu insanları bir savaşta yendim. O insanlar (Muşkiler) güçlerine güvenerek aşağılara doğru (güneye ) geldiler ve Kutbuhi ülkesini (Kammepene, Adıyaman) ellerine geçirdiler. (Muşkiler yavaş yavaş Asur'a yaklaşıyor). Tanrım Asur'un yardımıyla ordumu ve savaş arabalarımı topladım arkama hiç bakmadım (tedirgin değildim). Çok zor bir coğrafya içinde olan Kaşiari dağlarını aştım (Toroslar). Bu 20.000 savaşçı ve onların 5 kralıyla savaştım ve onları mağlup ettim. -Dağların yüksek yerleri ve ovalarına- o insanların kanlarını akıttım. Kentlerinin dışında kafalarını keserek buğday yığınları gibi üst üste koydum. Sahip olduğum her şeyi Asur'a taşıdım. Ordusundan geri kalan 6.000 insanı da Asur'a taşıdım. Bazıları kaçmıştı, bazıları ayaklarıma kapanmıştı; ben hepsini kendi insanlarım saydım.”

Bu yazıt bizim için oldukça değerli bir kaynaktır. “Tüm tanrılara itaat eden gerçek bir çoban” ve “Elinde Tanrı Şamaş'ın emirlerini yerine getirmek için parlak asası olan Tiglat Plaser" unvanlarına dikkat çekerek 1. Tiglat’ın ‘yapmış olduğu savaşları tanrılarının ışığında gerçekleştirmiş olduğu’ yorumuna da varabiliriz.

Bir diğer Asur yazıtında da kral 1.Salmanasar yapmış olduğu savaşların sonucunu tanrısı olan Asur’a atfeder. Kendisi de rahip olan 1.Salmanasar’ın da ifadeleri şunlardır: “Himme, Uadkun, Bargun, Salua, Halila, Nilipahri, Zingun adlı ülkeleri ve -bunlara ait- askeri güçleri ele geçirdim. 51 Kenti zapt ettim, yaktım; mallarına haraç olarak el koydum. Tüm Uruadri ülkesini 3 günde tanrım Asur’un ayaklarına dize getirdim.”

Görüldüğü gibi kendileri de rahip olan bu krallar yaptıkları her işi tanrılarına adamış ve onların sadık birer hizmetkârı olarak bu emirleri yerine getirdiklerine inanmışlardır. Yönettikleri insanları bu yıkımlar ve savaşlarda taraf olarak kullanabilmek adına tanrısal erklerle donatıldıklarını da iddia etmişlerdir. Edindikleri her zafer tanrılarının birer inayeti olmuştur. Tarihe iz düştükleri her savaşı yine tanrılarının arzularıymış gibi yansıtmışlardır. Oysa tablo nettir ki yapılan her türlü savaş-katliam-yağma tamamen iktidar hırsı ve gücün edinilmesi ilkeleri ile ortaya konmuştur; bir tanrının ihsan etmeye çalıştığı inayetlerle değil…

Bu kesif örneklerden de anlaşılacağı gibi ‘tanrı ve din’ kavramları siyasetin gizli bir kod ile aktarılmasını başaran sömürü araçları olmaları dışında hiçbir amaca hizmet etmemişlerdir.