TD : Nasıl Yehova Şahidi oldun?
Habilis : Çocukluğumda hep İncil ve Tevrat okudum. Bazı akrabalarımın yönlendirmesiyle küçük yaşta Yehova Şahitleri’nin arasına girdim.

TD : Bir arayış mı söz konusuydu; bir gruba ait olma hissi gibi?...
Habilis : Sözünü ettiğim akrabalar dayım ve teyzemdi. Dayım şahitliği bulunduğu ülkede öğrenmiş ve daha sonra onu ziyarete giden teyzeme öğretmiş. İkisiyle de çok samimiydim. Onlar beni yönlendiriyordu. Toplantılara katılıyordum. Bu bazen teyzemin zoruyla oluyordu.

TD : Şahitlerden olabilmek için belli tören ve ritüeller gerekiyor mu?
Habilis : Hayır, belli bir uygulama yok. İlk toplantıda bir hemcinsiniz sizi sorularla, detaylı bir şekilde inceler; tetkik eder. Toplantı yeri “Kingdom Hall” da denilen, ibadetlerin yapıldığı sade görünümlü bir salondur..

TD : İlk toplantınızda neler hissettiniz; bir eksiğin doldurulduğunu mu düşündünüz?
Habilis : Çok küçüktüm, bilinçli değildim; seçim hakkım da yoktu zaten…

TD : Toplantıları kim yönetir?
Habilis : Bir vaiz kürsüye çıkar ve iki dergiden makaleler okur; ‘Kule ve Uyanın Dergileri’. Bunlar yayın organlarıdır. Diğerleri de bulunduğu yerden yazıyı takip eder. Toplantılar herkese açıktır.

"Her yöredeki cemaatin bir gözetmeni vardır"..

TD : Siz aktif miydiniz?
Habilis : Evet, cemaatte aktif rol oynayan biriydim. Toplantılarda söz alanlara mikrofon yetiştirmekti görevim. Buna rağmen ben ve benim gibiler sıradan birer şahit konumundaydık. Söz alanlara ‘öncü’ denir ve öncüler mikrofonla konuşurlar. Mikrofon tutmak önemli bir iştir. Buna ek olarak cemaatte en fazla vaaz eden kişiler arasındaydım. Ayrıca cemaatlerin gözetmenleri vardır; bunlara “İhtiyar” da denir. Öncüler de cemaatte özel görevler alırlar. Bunu kısaca “doktrini o coğrafyaya yaymak” olarak özetleyebiliriz.

TD : Bu yayma işi hangi öğretilerle yapılır?
Habilis : Yandaş kazanmak birincil görevdir. Tanrı ‘Yehova’dır. Bu Tevrat’a dayanmaktadır. Oğlu İsa Mesih’tir.



"Kurtuluşa İsa’nın çarmıhı sayesinde erişilebilir"!

TD : Yehova Şahitleri’nde ‘ruhban sınıfı’ var mı?
Habilis : Tabii var.. Ama biz ‘ruhban sınıfı’ değil de ‘özel bir sınıf’ olarak betimlerdik.

TD : Özellikleri nelerdi?
Habilis : Bu sınıfın ayrıcalığı ve yaptırım gücü vardı elbette ki… Onlar tıpkı Mitraizm’in babaları gibi kurtuluşa erişmiş ve Cennet’i garanti etmiş kişilerdir. Kurtuluşa yalnız İsa’nın çarmıhı sayesinde erişilebilir. Ancak bu her zaman garanti değildir. Bu düzeye erişebilmiş olan “144000ler” diye bilinen bir sınıftır. Bu adı almalarının sebebi İncil’deki ‘Rabbin Sofrası’ bahsidir. 144000ler ‘Şahitlerin kolektif papası’ durumundadır. Sunulan ‘ekmek ve şarap’tan yalnızca onlar tadabilir. Bu sofra sıradan ‘Şahitler’e yasaktır. Yalnız her müridin amacı sofrada yer alabilmektir.
“Sıradan şahitler –hak ederlerse- yerdeki, onlar ise gökteki Cennet’te yaşayacaklar” diye düşünülür. Bu düşünce onların gökteki ‘Rab’ ile birlikte yaşamayı hak etmiş olmalarının sonucudur. 144000ler'in konumu ‘Papalık’ gibidir. Toplantılarda konuları karara bağlarlar.

TD : Niçin 144 000? Bu sayı özel mi?
Habilis : 12’nin katı olması sebebiyle özel sayılır. Sofrada İsa hariç 12 kişi bulunduğu için... Aslında 144000 kişi değiller, sayıları daha fazla ama hedefleri bu… Kendilerini İsa’nın asıl kâhinleri olarak tarif ederler. "Bu şekilde, Kutsal Kitap‘a göre kelime anlamıyla İsa yalnızca mesh edilmiş Hıristiyanlar’ın -144.000ler’in- aracısıdır." (T. K. 17 Temmuz1979, sf. 31)
Şu söz onların kutsiyet anlayışı için yeterlidir sanırım: "Bu nedenle büyük kalabalık ne şimdi ne de gelecekte 144.000 gibi adil beyan edilmeyecektir... Zaten onların imanla adil beyan edilmeye gereksinimi yoktur." (Ewiges Leben in der Freiheit der Söhne Gottes, sf. 386)

"Onlara itaat 'Tanrıya itaat' demektir"…

TD : Bu kutsallık zihniyeti bir efendi-köle durumu yaratmıyor mu?
Habilis : Onlar Tanrı’nın inayetiyle yönlenen kişilerdir. Tanrı’ya itaat bu sınıfa itaatle eş değerdedir. Bu süper sınıfa karşı gelmek ise “Tanrı’yı reddetmek” demektir.

TD : Bu gruba seçim nasıl yapılıyor?
Habilis : Herkes faaliyetleri, davranışları ve sözleriyle cemaatte özel olmak için çaba harcar.
Yani tam anlamıyla faal olmak gerekir.
Yılda bir kez düzenlenen sofralarda ekmek ve şarap sunulur. Bu sofra Hıristiyanlıkta her hafta kurulmaktadır. Sofra Nisan ayı sonuna doğru düzenlenir ama bu duruma göre değişebiliyor.
Burada ekmek ve şarap elden ele dolaşır. Çoğunlukla kimse yemez fakat bazen kendine vahiy geldiğini ve kendisini bizzat yönlendirdiğini iddia eden biri çıkar ve yer. Cemaat kişinin faaliyetlerini göz önünde tutarak olumlu görüş bildirirse giriş onaylanır. Sonra da onu Tanrı’nın seçtiğine inanılır.

TD : Teşkilat yapısı nasıldır?
Habilis : Bir merkez var, altta da cemaatler.. Merkez Amerika new York’ta.. Büyük bir disiplin ve totaliteyle düzeni korurlar. Bir çeşit askeri disiplin.. Örneğin sakal bırakamazsınız. Erkeklerde takım elbise, kadınlarda etek zorunluluğu vardır.
Vaazlarda okunacak makaleler burada düzenlenir. Tüm dünyaya buradan dağıtılır ve prensipler burada belirlenir. Ama ‘Papa’ gücüne sahip biri yoktur içlerinde..


"Şahitlerin karanlık geçmişini öğrenmiştim"...

TD : Onlarla kaç sene yaşadın ve ayrılışın nasıl oldu?
Habilis : 20 Sene… Süre bayağı uzun olduğu için kopmam da zor oldu tabii… Ben insanları çekmek için sürekli çaba gösteriyordum.
Ayrılmama sebep kişisel anlaşmazlıklar değildi. Bulunduğum yerden ayrılmış, başka bir yerde ikamet etmeye başlamıştım. Başka bir cemaatteydim. Bir ara araştırmaya yöneldim.
Bazı tarihsel dokümanlara ulaştım. Bunlar şahitler tarafından ulaşılamayacak derecedeydi.
Şahitler üyeleri araştırmaya yönlendirmezler; sadece kendi yayınlarının okunmasını isterler. Bunu sürüyü korumak için yaparlar tabii ki… Bu bilgilere yabancı internet sitelerinden ve kitaplardan ulaşmıştım. Ancak bu araştırma çok uzun sürmüştü; aylarca bocaladım ve sonunda en sağlıklı kararı verdim.

TD : Bulduklarınla öğretilenler arasındaki çelişkiler nelerdi?
Habilis : Şahitlerin karanlık geçmişini öğrendim; kıyamet tarihlerini , sahte peygamberliklerini ve diğer teolojik hatalarını gördüm. Yalnız bunu cemaat üyeleriyle pek paylaşmadım. Sadece ihtiyarlarla konuştum; düşüncelerimi söyledim ve ayrılma kararımı açıkladım. Dört saatten fazla konuştuk o gün. Ayrılmamı istemediler; hatta ayrılırsam delireceğimi iddi ettiler. Bunun amacı psikolojik baskıydı, karamsarlığa itmekti, korkutmaktı... Ama ben doğru bir karar aldığımı biliyordum



"Beni Şeytan’ın oğlu olmakla itham ettiler"…

TD : Ayrıldıktan sonra baskı ya da tecrit yaşadın mı?
Habilis : Psikolojik baskıya maruz kaldım. Arkadaşlarım benimle konuşmuyor, selam dahi vermiyordu. Hatta dayım ve teyzem bile..! Hepsi de benim Şeytan’ın çocuğu olduğumu iddia ediyordu.

TD : Şu 'kan nakli' meselesi de çok ilginç!
Habilis : Şahitler kan naklini reddeder ve bunun kabulünün Tanrısal emri çiğnemek ve ebedi hayatı yitirmek olduğunu öğretirler. Ölme ihtimali olsa dahi… Cemiyetin bu yasağından dolayıdır ki binlerce kişi ve hatta birçok masum bebek şahitler tarafından ölüme terkedilmiştir. Ancak kansız tedaviye müsaade var. Benim kopuşumu sağlayan bir etken de budur.


Habilis : Yehova Şahitleri aynı prensipten hareketle bir zamanlar her türlü aşılama ve organ naklini de ‘Tanrısal Yasa’yı çiğnemek anlamında yorumlamışlar ama sonra bunun yanlışlığını anlayarak değiştirmişlerdir. Yehova Şahitliği bir tarikattır. Sevimli görünebilir ancak son derece tehlikelidir. Toplum içinde görgü kurallarına ve ahlak prensiplerine bağlı gibi görünseler de niyetleri başkadır. Onlar insanın dünyaya geliş amacına karşıdırlar.

TD : Teşekkürler…