Dinlere inanmadığını söyleyememek
 

Bu akşam bir hoca misafirimizdi. Din hakkında biraz sohbet ettik. Zaten uzun zamandır benden şüphelenen babam, dinden çıktığımı anladı. Muhtemelen şu hoca misaifirimiz çıkıp gittikten sonra. Babam ilede tartışacağız bu konuda ya oturup bana din dersi verecek veya tutup azarlayacak.

Sizce insanın dinlere inanmadığını ailesine söylemeyip kişiliğinden taviz vermesimi önemli yoksa gizli bir şekilde deist veya agnostik olarak kalmasımı gerekli. Acil cevaplarınızı bekliyorum çünkü babamla diyolağum cevaplarınıza göre gelişecek.

Bence babanı etkilemenin, onun sorgulamasını sağlamanın imkanı yoksa hiç açıklama. Kafana takılan sorular olduğundan bahsedebilirsin.
Bu durum kişilikten taviz vermekten ziyade babayı "kafir bir evladım var" düşüncesiyle üzmemek içindir.

Sevgili onursal babanı kırma ben kendi babamdan biliyorum eğer böyle bir şey olursa(ki ben müslümanı) adamcağız kalbden gider. sen yine dinine geri dön:)

kaybedecek bir şeyin yok merak etme.


''Allahını kaybeden neyi bulmuş allahını bulan neyi kaybetmiş''

kesinlikle sorgulayamaz. hocayla konuşurken bile bana bağırdı "sen kimsinki bediüzzaman dersin it oğlu it, bediüzzaman hazretleri diyeceksin sen kimsinki onun söylediklerini eleştirirsin" dedi, muhtemelen misafir gittikten sonra beni camdan aşağı atacak :D

Sesini çıkarma babalar ne derse doğru der,hatır için çiğ tavuk yenir.
Onun değer verdiği bir şeyi yok sayamazsın.
itin hatırı yoksa sahibinin hatırı vardır.

"sen kimsinki bediüzzaman dersin it oğlu it, bediüzzaman hazretleri diyeceksin sen kimsinki onun söylediklerini eleştirirsin" dedi

Ben böyle bir şeyin yaşandığına inanmıyorum. kusura bakma

evet en iyisi ses çıkarmamak tamam doğrudur diyip geçmek. Bişeye yanmamda şimdi alacak eline kitabı gece yarısına kadar bana hadis okuyacak.

Kuranın kitabın çarpsınki doğru söylüyorum :D. sana yalan borcummu var. neyse ben çıkıyorum sonra görüşürüz

Peki inatlaşacağına o gelen hocaya merak ettiklerini neden sormuyorsun?:confused:

"Nereden çıkardın bunları baba, bak kafirunların sitesinde kafirleri nasıl haşlıyorum" deyip bu sitenin adresini verebilirsin :) Şaka tabii, bu yaştan sonra babanı değiştiremezsin, zaten kuşaklar, doğal yollarla kendini revize ederek istemese de çağa uydurmak zorunda kalacak.

Bence söyle, babanin artik "büyümesi" gerek. Neden inanmadiginida aciklarsan belki anlayisla karsilar. Ama aciklama yaparken dikkat et, "Muhammed Ayse'yi 6 yasinda evlenmis" diye sacma sapan nedenlerde sunma derim. Zaten bu nedenlerden dinden ayrilinmaz o baska konu. Ben sana bu isi benim nasil yaptigimi anlatayim belki kendine birsey cikarirsin.
Benim 16-17 yasindan beri inancim yok, komunist filanda degilim bunlari cevremde herkez, ailem ve beni taniyanlar biliyor. Sordularmi niye inancim yok diye, kuran'da benim ahlakima ve dünya görüsüme uymayan seyler olduguna ve böyle bir tanriya inanamadigima ve ne kadar ugrassamda kalpten inanamadigim icin kendi kendime aldatmama gerek yok diyorum. Bir kuran ayeti var kalpten inanmayip da öyle inanmis gibi yapanlari anlatan, onu hatirlatiyorum ve herkes hak veriyor. Hak vermeleride "yinede sen tekrar oku" gibi laflar ama hic kimseden negatif tepki görmedim.
Tabi bunlari yaparkende toplumdaki konumunu düsünmelisin. Mesela ticari negatif yönleri olabilir. Kim kafirle is yapmak ister ki :) ?

EDIT:
Eger dine inanmaman gecici bir durumsa, yani kurani okumadiysan, söyledigine ileride pisman olabilirsin. Anca benim gibi "azili kafirsen" söyle :)).

Babanı üzme de ne yaparsan yap,ister müslüman olduğunu söyle geçiştir ister nurcu ol ama üzmemeye gayret et derim.burada taviz falan sözkonusu değil bence.

Neyse bişey olmadı zaten, tutup karşına alıp nasihatte vermedi. Ama dinlere olan inancımın sarsıldığını anladı bir nebze.

5 vakit namazını kılan bir insanın oğlunu dinsizmiş gibi görmesi tabiki o insanı üzecektir. Eğer dindar bir anne babanız var ise bence hiç biriniz kendi inancınızı belli ettirmeyin. Ben hata yaptın dumumumu açığa vurdum, şuan babamdan daha çok üzüldüm (sırf babam üzüldü diye). Şimdi oturup günlerce dua edecektir. Anne babamızı üzmeye hakkımızın olduğunu sanmıyorum.

Saygideger arkadaslar;

Iyi, guzelde; benim bir tanidigim var, hergun dus alir. Daha, once, ben onu hicbir dini davranista da gormedim. Birgun, merak edip sordum. Cunku, ben hala "bizim eski usul" banyo yaparim.

"Ya", dedi;"sana soyluyeyim, ama kimseye soylemeyeceksin" Bende; "olur" dedim. Ben, aslinda, aliskanliktan dolayi, her sabah abdest aliyorum" Dedim ya, kendisinin hicbir dini davranisina sahit olmadim. Ustelik, bunu soylerken; bana "kimseye soyleme" diyor. Bunu nasil aciklarsiniz? Sizce, bu yaptigindan "utaniyor mu?"

Bunun disinda; benim, burdaki ve Turkiyedeki cevrem; benim, hicbir dini davranisim olmadigini bilir. Etrafimda "dini butun" kisiler de vardir. Hatta, yerine gore; kisisellige girmeden ve hicbir satasma-atismaya meydan vermeden "tartisirizda.

Hatta, ilginctir. Benim, disaridan bakis acimin ve notr algimin farkina varmis olacakki;"dini butun", bir kisi, benden; turkce kurani yorumlamami istedi. "Neden" diye sordugumda" eminim, sen yorumlarken; ne dini acidan ne de dine karsi acidan bakmayacaksin, onun icin bence; senin yorumun, hem saglikli, hemde objektif olur" dedi.Bende"soz veremem" dedim.

Saygilarimla;
evrensel-insan