Yeni Kuantum Deneyi Gerçekliğin Öznel Olabileceğini İddia Ediyor

["ictenlik"]

Arkadaşlar her neyse bir şekilde başlangıçsal zaman olmadığını felan düşünüyorum ya da yarı buçuk kavrıyorum. Ney ney ben de anlamıyorum ama yani genel olarak bu tartışmaların çözümsüzlüğünden sıkıldım, açıkça itiraf ettim..

Anlayabilmeyiz gibime geliyor ya da başka bir şey olmalı. Bütün yaşamımı nerdeyse bunları anlamaya adadım çoğu zaman. Elimde ne var? Koca bir hiç. Bu anlamsız. Cümle düzeyinde bu. Eğer elektron ve protonlardan anlasaydım bunu tartışırdım, hayır anlamıyorum. Ney mesela bir açıklama olabilir. Sanırım bunu bilim insanları da düşünüyordur. Umarım bir cevap verirler çünkü herkesin kafası karışık. Son 10 yılımı kendimce okuyarak, düşünerek, yarı buçuk tartışarak geçirdim. Kendi ölçütüm de cılız da olsa felsefe üretmeye giriştim. Ordan burdan veri bilgi derledim topladım. İnsanlar bir şeyler yapmalılar. Hayat amaçsız ve yaşamlar elden kayıp gidiyor. Bunu zaten kabullendik ama bilmiyorum. Boşluklarla ölemem gibime geliyor. Sanırım bu işleri hep bırakacağım. Anlamadığım şeyi tartışamam. Her neyse bu deney de bir şey ifade etmiyor onu anladım..

Tevrat'ın Vaizi gibi. Bu dünya da yapılan işler boştur boş. Gidip yaşamıma bakacağım. Bilgi aramakta boşmuş sonucu yok. Bir şey bulduğunu düşündüğünde bunun anlamı yok. Paylaşılabilir bir değer değil ya da insan hep çarpışma. İnanın yoruldum. Tek bildiğim bu. İletişime inanıyor ve güveniyorduk. Elimizde hiç bir şey yok. Bir avuç hayal kırıklığı. Son 5 yılımı yazma çabasıyla geçirdim okuduğum şeyler üzerine. Gerçekten bireysel bilme ve aydınlanma üzerine çaba harcadım. Elimde hiç bir şey yok. Hiç bir şeyin tarifi. Üç beş bozuk yapılı cümle. Hiç bir şeyi anlatmıyor. Yani insan ölçütünde realiteyi değiştirebilecek birmkurgul yok gibi. Marks'ın gücü yetmedi ve onun sözleri. Ne üretebilirim? Sanırım hiç bir şey. Bu kargaşayı ne ayıklayabilir. Bilmiyorum. Huzur arıyorum insanca. Yaşam boyu bunu aradım. Buraya da yolum uğradı çünkü elimdeki ve aklımdakileri gerçek sandım ya da paylaşılabilir buldum ya da sizde ne var ne var yok baktım. Hla bu dinyanın tartışmaları boş. İki kişisel sohbet grubunda zaman geçirmek bilim yapmaktan iyi gibi. Bu yaşıma gelip aldığım yaşam tecrübesi ya da boy ölçüsü...

Bildiğim bütünüyle buna benzer şeyler yazmak istediğim.

Her neyse bura Turan Dırsun Forum. Dinler için elimizde ne var? Bir avuç hayal kırıklığı ama artan Desit ve larşı teist kitle. Bu umut vericidir. İnsanlık bir hayal ürünü. Melih Cevdet te tnı şeyi diyordu Nazım da. Ne Marks görebildi insanların dirliğini ne benim umıdım kaldı. Kapitalizm çağı deyip bireysel emellere gömüleceğiz. Yaşamı kaybettiğimiz ve kaçırdığımız yerden geri yakalayacağız sanıeım. Amerikayı yeniden keşfetmiş gibi hissediyorum ve başa dönmüş gibi.
Öznel bir başlık ve yazım oldu evet bırakılımda izninizle bu da öznel olsun. Bütünüyle yaşam kırıklığı gibi bir şey doluyum. Bu u istemiyorum hayır bunu biliyorum. Ne insan saygısı ne insan sevgisi. Ciğere batan şeyler var. İletişim hataları. Nasıl yaşayacağını bile bilmiyorum. İşsiz kalmışım toplum berbat. Bilim yazıyorum. Partner arayacaksın bireyael çatışmalar var. Hepsinden bıktım ve yoruldum. İyi insan olmak giibi şeyler vardı bize öğretilmişti onu biliyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum . öyle yolsuz ve yönsüz hissediyorum ki onu biliyorum. Yarın nasıl yaşanacağı ı bilmemek gibi. Bir kabusa uyanmak gibi hayat. Çocukkenden bakında böyle değil ve böyle olmamalıydı diyebilirim. Bir şeyler yanlış gibi. Bu histen bıktım. Hayat ya da bireysel hayat ya da hayat tamircileri.. Hiç bir işe yaramıyor... Acı sanrı içimde yaşıyoruz. Ölüp gideceğiz bunu biliyorum. Ne aradığımı da bilmiyorum. Buraya niye geldiğimi de. Bunları niye yazdığımı da. Onları yazmak istemediğim için bunları yazıyorum en azından yazarken oh be bu benim gelan diyorum.. Böylesi iyi gidiyor ve bunu yazıyorum onu biliyorum. O halde kuantum muantum ben anlamam. Anlamıyorum... İnsanca yaşamak istiyorum onu biliyorum. Dünyadan nice şair geçti ve nice düşünür ölüp gittiler sözler bıraktılar. Biraz gençliğimde biraz çalıştım. Bir şeyler üretebilir miyim. Düşünceyle yön verebilir miyiz bir şeylere bunu düşündüm. Buna bazen inandım da. Yaşamım kayıp gidiyor. Anlatamıyorsam dersimi anlamamışımdır ve geveliyorumdur kesin. Yoksun. Yoksun bir hayat. Bir şeyler eksik bunu biliyorum. Herkes nasılda yaşıyor. Hepai benim kadar acı çekiyor mu? Ben mi dayanıksızım cevaplar yok. Hem olsa bile ne işe yarar? Kuantum. Amaçsızlık... Bilmiyorum insanlar büyümeli ve bir baltaya sap olmalı. Bu kadar acı olmamalıydı onu biliyorum. Bir yerlerde hata var ama ne? Neden bu kadar acı çektik. Bilmiyorum. Ne olur. Ne yapacağız şimdi? Yaşam devam. Anlamsız..

Kuantum bilsek kuantuma dönüşür müyüz mesela? Ne arıyoruz ki biz?

Öznel bir hayalet ya da yokoluş tanesi...