Nasıl ölmek isterdiniz ve son sözünüz ne olsun

ben sakin bi şekilde huzurla bütün hayatımı düşünerek , yapabileceğim herşeyi en iyi şekilde yaptığıma inanarak, her ne bekliyorsa beni bunu umursamadan sevdiğim kişiler içimde taşıyıp gözlerimi kapamak isterdim. En önemlisi ölüm anımda bilinçli olmak isterdim. Acı verici bile olsa.. Her anını yaşamalıyım. Bilmeliyim.

[volki]

ben fazla fizksel acı cekmeden biraz gecmişimi ve yasamın bir yandan komik bir yandan tarjik yanlarını düşünüp kahkahalarla tanrılara gülerek ölmek isterdim.......

[sodomo--]

Cem'in ötenazi konusunda ki düşüncelerine katılıyorum. Ama zannedersem dinsel önyargılar buna engel oluyor. Ölecek kişi intihar etmiş olmak istemiyor, ötenazi yapacak doktorlar da cinayet işlemiş olmak istemiyor.
Mesela organ nakli konusunda da böyle dinsel önyargılar rol oynuyor. Geçenlerde bir ilahiyat prof'u "Caiz değildir" gibi bir laf etti ve bu yüzden merhumun ailesi vazgeçti ve organ bağışı bekleyen 5 kişi'nin umutları yıkıldı.

Bir şeye "haram-helal" ikileminden bakarsanız olacağı budur ama "doğru-yanlış", "iyi-kötü" vb. vicdani bir açıdan yani "insan" gibi bakarsanız o zaman neyin doğru olduğu sorusunu "insanca" cevaplarsınız. Bizim asıl problemimiz bir türlü "dünyevi" bir vicdana sahip olamamak. Hala safsata kitapların peşine takılıp kendi vicdanına ihanet edenlerin son sözü söylediği bir ülkede yaşıyoruz, yazıktır bize.

Bı ölüm konusuna gelince, olayı çok depresif bir boyuta taşımaya gerek yok. Ölüm ölenden daha çok ölenin yakınlarına acı veriyor. Sonuçta ölüm herkese "adil" davranıyor, ne padişah dinliyor ne zengin ne fakir.

Ama yaşam öyle mi ya ?

Şahsen ölmeden birkaç saniye önce eğer mümkün olursa bir espri patlatacam.

Mesela şöyle olabilir: "Ey varlık ve yokluk alemi ! Topunuzun..........

Veya şöyle : "Geldim, gördüm ve gidiyorum "

Veya şöyle : "Oğlum borçlarımı ödeyiver"

Neyse, zannedersem espri yapmaya bile fırsatım olmaz.

Hayat mısın, ölüm müsün nesin
Demin candaydın, şimdi tendesin
Öyle karışık ki belli değil
Ben mi sendeyim ? Sen mi bendesin ?---Ümit Yaşar---

İlk önce bu ölüm korkusu üzerinde durmak istiyorum. Canlılar doğar, büyür ve ölür... Bu bir doğa kanunu. Bunu kabullenmek gerekir. Bunu kabullenenler için en ufak bir sorun yoktur. Ölüm konusunda sorunu olanlar bunu kabullenemeyenler. İstedikleri kadar kabullenmesinler bu bir gerçektir. Bu gerçekliği kabullenmek yaşama pozitif bakmaktır.

Bunu kabullendiğin zaman geriye bir şey kalıyor. Hem de önemli bir şey. Yaşamın boyunca insan olmanın hazını tatmışsan ve bunun da gereğini yapmışsan
korkulacak hiç bir şey yoktur. Hele hele insanlığa yararlı bir şeyler ortaya koymuşsan hiç korkma, ölümsüz bir insan olmuşsun demektir. Ne mutlu o insanlara ki bu ölümsüzlüğü tatmışlardır.

Ben de ölüm döşeğinde bu duygu ve düşünceler içerisinde ölmek isterim. Geriye dönüp baktığımda eyvah ben ne yapmışım *pişmanlığıyla ölmek istemem. Çünkü benim yaşam felsefemde ne geçmişe takılıp kalmak ne de ne olacağı belirsiz bir geleceğe takılmak vardır. İçinde bulunduğum anı en güzel şekilde değerlendirmek vardır. Bundan dolayı ölümü de o şekilde karşılayacağımı düşünüyorum. Son nefesimde hoşgeldin sevgili ölüm deyip geldiğim yere vicdan rahatlığı içerisinde gitmek en büyük dileğimdir.

[vartor]

Mevzu olume dondu; Ben olurken , bilincim yerinde ise, hicbir pismanlik duygusu olmadan kendimden memnun olmek isterdim, ancak bunun mumkun olacagini da zannetmiyorum.

[sodomo--]

Sevigli Ezkamo, senin bu doğayı ve doğal olanı kabullenmiş bir hoşnutluk içinde olmana hayranım.
Ben de anlamaya çalışıyorum bunu ama olmuyor, bir yerde insan ipleri koyuveriyor.
Acaba doğadan uzak mı düştük veya doğa'nın ruhuna yabancı mı kaldık da şimdi de korkuyoruz ondan ?
Malum insan bilmediği şeyden korkarmış.
Acaba meditasyon mu yapsak ?

Ama bir şey var ki, ölümü çekici kılıyor bana.
Adeta bir "kavuşma" özlemi gibi bir şey. Bana büyük bir gün gibi geliyor ölüm günüm.
Hatta bazen istemiyor da değilim hani.
Bakalım, göreceğiz....

Sevgili Sodomo,
Ağlayarak geldik, bari giderken istediğimizi söyleyerek gidelim

Son sözümüze de kulp taktın ya... aşkolsun.

Hadi affettim...

Bir daha olmasın ama

Not: Kahrolsun emperyalizm, bir slogandan çok daha fazla şeyler ifade eder. Bunu bir gün anlayabilirsin umarım. Ama üstadın dediği gibi, insanın düşünceleri nesnel koşullarının bir ürünüdür. Belki içinde bulunduğun durum anlamanı, radikal olmanı engelliyor. Olsun engellesin. Nolcek ki? Yani, çevre şartları ile kısıtlıyız diye kendimizi, düşüncemizi de mi kısıtlayacağız? Nesnel koşullarımıza aykırı düşünce edinemez miyiz? Ekinci arabamızı almaya çalışıyorsak, herkese bir araba diye haykıramaz mıyız? Allaha inanmiyorsak, ben allah olsaydım hepinizi tepesinde bir değnekle yaratırdım. Günah işleyenin kafasına bir değnek... bak o zaman nasıl adam olurdunuz diyemez miyiz?

Sodomo abi,
eminim sen böyle de yakışıklısındır ama;

KIRMIZI SANA ÇOK YAKIŞIR

Sodomo abi.

[ibrahim_z]

deniz gezmiş gibi ölürken ölümsüzleşerek ölmek isterdim. * * * * * * * * *umarım son sözüm keşke olmaz

sodomo--";p=&quot´isimli üyeden Alıntı

Sevigli Ezkamo, senin bu doğayı ve doğal olanı kabullenmiş bir hoşnutluk içinde olmana hayranım.
Ben de anlamaya çalışıyorum bunu ama olmuyor, bir yerde insan ipleri koyuveriyor.
Acaba doğadan uzak mı düştük veya doğa'nın ruhuna yabancı mı kaldık da şimdi de korkuyoruz ondan ?
Malum insan bilmediği şeyden korkarmış.
Acaba meditasyon mu yapsak ?

Ama bir şey var ki, ölümü çekici kılıyor bana.
Adeta bir "kavuşma" özlemi gibi bir şey. Bana büyük bir gün gibi geliyor ölüm günüm.
Hatta bazen istemiyor da değilim hani.
Bakalım, göreceğiz....

Sevgili Sodomo,

Hayır dostum. Meditasyona gerek yok. Her şey sana bağlı. Yeter ki yetinmeyi bil. Ben insanoğlunu biraz doyumsuz görüyorum. Sıkıntımız orda başlıyor. Burda işte yaşama bakış açımız devreye giriyor. Ben yaşama bakış açımı o yazıda belirttim. Her zaman yaşama iyimser bakarım. Yaşamamız bile başlı başına bir olay. Bunun bile hazını duyuyorum. Hiç yaşamamış olsaydık bir düşün. Mademki yaşıyorsun onun değerini bilip ona göre hareket edeceksin.

Fazla derinlere dalma dostum. Kendini yiyip bitirmenin bir alemi yok. Yolun sonlarına doğru geliyoruz. Yanlış doğru Aldostu'nun tanımına göre zanlarımız var. Dönüp de sakın arkana bakma. Doğru yanlış zaten o zanlarımız ruhumuza işlemiş. Bu saaten sonra o zanlardan ne sen ne de ben vaz geçeriz. Çünkü kendimize göre onlar bizim doğrularımız. İşte ben de yazılarımda kendi doğrularımı yaşıyorum. Olay bundan ibarettir.

Hayır dostum. Daha yaşayacak günlerimiz ve yıllarımız var. Asıl bu yaşamımızın belirleyicisi genlerimiz ve genetik yapımız. Ben kişi olarak samimiyetimle söylüyorum ölüm aklımın ucundan geçmiyor. Ama hazırlıklı olduğumu da belirteyim. Çünkü haykırarak söylüyorum ben ölümden korkmuyorum. Çoğu insana bu tuhaf gelir. Çünkü ben kendimi egolarımdan mümkün olduğunca arındırdım. İnsan doğası gereği egoisttir. Ölümden korkunun bence temel nedeni de budur. Sen bir canlısın. Bir kanun var. Kabullenmek zorundasın. Hani bir tabir vardır: ''Tohumluk mu geldin dünyaya...'' Kabul etsen de etmesen de öleceksin. Bunun lamı cimi yok. Ozaman niye uzatıp duruyorsun. Zamanı gelince öleceksin.

Bu ölüm hiç ummadığın bir anda veye doğal olarak eninde sonunda gelip seni bulacaktır. Hani bazen istemiyor da değilim diyorsun. Yapma sodomo dostum. Yaşamın çirkinlikleri kadar güzelliklerini de ne tez unutuyorsun. Bak şu yazışmalarımız bile yaşamın bir güzelliği değil mi?...İnsanları bundan mahrum bırakmaya ne senin ne de benim hakkım var. Her şeye rağmen yaşamak kadar güzel bir şey var mı?...Ne güzel demiş usta şair Nazım:

* * * *''Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür,
* * * * *Ve bir orman gibi kardeşcesine...''

Evet dostum. Ölüm gelirse hoş gelsin... Bilmem anlatabildim mi?...Sevgiler...

[soro]

namaz esnasinda secdede iken olmek isterdim.acili veya acisiz olmasi muhim degil zira olunce unuturuz o aciyi zaten.
esimin ve kizimin yanimda olmalarini ve onlari teselli edebilecek kadar uyanik ve konusabilir olmaliyim.
kimseye bir borcumun olmadigini soyleyip *ve *eger varsa maddi imkanlarimiz cercevesinde bundan sonraki bensiz hayatlari icin bir iki oneri sunmak isterdim.
ama bu istegimden beni geri ceken engellerim var.
tek endisem olumle ilgili, ailemin cok fazla uzulmesi ve bir tek kizim ve esimin geride yalniz kalmalari bu vahsi dunyada ve de beni defnetmek icin insanlara verecegim zahmettir.fazla veya hic dostum yoktur gercek manada su dunyada. cesedimi cenaze arabasina tasiyacak kadar dort kisi lazim amma bakiyorum yok belki *ancak kardeslerim- ki biri ateist zaten-,bu isi yaparlar. bunu cok dusundum,bir denizde bogulup kaybolsam cesedim bulunmasa bu sorun cozulur amma bu kez de ailem oldugumu kabullenmez uzun bir sure ve hayatlari zehir olur.yansam cesedim komur olur aci cektim diye cok uzulurler.trafik kazasinda parcalansam yine izdirap ve lime lime cesedim *cok uzer onlari.inanin onlara bu uzuntuleri yasatmamak icin imkan olsa once onlarin olmesini ve benim olum acimi yasamamalarini istiyorum bazen.
veya hepimiz bir deniz kazasinda kaybolsak herhalde kimsenin de rahati bozulmaz.aglarsa anam aglar o de eger hayatta ise.
17 agustos depreminde esim kizim ve ben o 40 50 saniyelik sarsintida hemen uzerimizi giyinip'abdest alip birbirimize sarildik ve bekledik.
olmeye hazirdik,kelime-i sahadet getirip,bu sarsinti da bizim Rabbimizden olup yabanci degil ne gelirse bas ustune dedik sadece bekledik.
birsey olmadi.iste oyle bir anda tum ailemle beraber olmek isterim.son sozum ise sehadet kelimesi olmali.