objet [petit] a

[pianola]

Zizek Diyor ki

Yani, dürtünün ve etrafında dolandığı nesnenin gerçeğinin dışlanmasıdır felsefeyi kuran şey; işte bu nedenledir ki Zenon'un hareket ve çokluğun imkansızlığını ve dolayısıyla yokluğunu kanıtlamaya çalışırken başvurdugu paradokslar, ilk gerçek filosof olan Parmenides'te Bir'in, hareketsiz Varlığın öbür yüzünü oluştururlar.

nesnenin-gerçeğinin-dışlanması olarak "düşünme edimi"nden ne anlamak gerekiyor?....Lacan'ın meşhur "bilinçdışı dil gibi yapılanmıştır" kavramının özü tam da burada yatıyor olabilir mi? istem-dışı fizyolojik süreçlerin toplamı demek olan bilinçdışının --ki bilinçdışı Lacancı terminolojide bir sıfattır-- yüzeyinde fenomenleşen "semptom"lar bütününü "öznenin psikolojisi" değil de, "öznenin psikolojikleşmesi" olarak okumak gerekiyor belki de.bu durumda , Lacan'ın obje a hakkındaki [Freudcu] anti-psikoloji hareketinin niçin "yapısalcı" olduğunun cevabı da; öznenin psikolojikleşmesinin, ancak a'nın A içerisinde tanımlanması aşamasında ortaya çıkan yapısal eksiğin duyumsanmasının sonucundan ibaret olduğudur, bir başka ifade kullanırsak; psikoanalizi yapısal bir fenomenoloji olarak düşünürsek eğer, hiçbir yapı içrek bir olgu değildir. bunun için "jouissance" dediğimizde, o tam da sapkınlık açıklaması paragrafında değinilen "öz-ikna"nın sosyolojik düzeneğe ait bir fenomen oluşuna işaret ediyor, çünkü; aşkın gösteren olarak A, jouissance önündeki engeli temsil ettiği gibi onun koşuludur; bilinci kendi etrafında dönmeye --ıskalamaya-- yöneltecek yegane ontik unsurdur. demek ki öznenin psikolojikleşmesinin son-ucu olarak içerik kazanan "Ben", "eksikliğin [özgün bağlamların yedeğinde] dile --ve dolayısıyla düşünceye--" gelmesi"dir, hatta "konuşma" ediminin özü de budur, yani "konuşan" varsa, orada "bilinçdışı" vardır...

***

bilinçdışı üzerine Freud'a kısa bir dönüş yapmak gerekiyor. belirli içerikleri konuya sağladıktan sonra obje a'nın daha iyi anlaşılacağını düşünüyorum /sürecek..