Günmüze uygun düşen bir ŞİİR

[kartopu]

Güneş yükselmeden kuşluk yerîne

Bîr adam camîden döndü evîne

Oturdu sessîzce yer mînderîne

Kızı "Bayram" dedî, yalın ayaklı

Adam "Bayram" dedî, tam ağlamaklı

Elî öpüldükçe îçî burkuldu

Konuşmak îstedî, dîlî tutuldu

Güç belâ ağzından bîr "off! " kurtuldu

Oğlu "Bayram" dedî, sırtı yamalı

Adam "he ya" dedî, gözü kapalı…

Düşündü kış yakın, evde odun yok

Tenekede yağ yok, çuvalda un yok

Yok yoka karışmış; tuz yok, sabun yok

Avrat "Bayram" dedî, eğdî başını

Adam "evet" dedî, sıktı dîşînî…

Çalışsa ne îş var, ne cepte para

Dağ oldu îçînde büyüyen yara

Dîktî gözlerînî karşı duvara

Takvîm "Bayram" dedî, sîlîndî yazı

Adam "öyle" dedî, bağrında sızı…

Döndürse yönünü herhangî dosta

Yaralı, garîban, dul, yetîm, hasta

Yıllar, aylar, günler erîrken yasta

Yer-gök "Bayram" dedî, ağzını açtı

Adam "Bayram" dedî, evînden kaçtı!..
*Abdülrahim Karakoç


Şiir i Radyoda dinledim çok hoşuma gitti günümzle de uyumlu olduğundan paylaşmak istedim. Kurban (bayramı) ve Kriz bir arada birde topluma baskı