* Ateist olduktan sonra hayata daha gerçekçi baktığımı, mantık hatalarını daha çabuk ortaya çıkardığımı farkettim. Ateist olma süreci insanı aklen olgunlaştırıyor. Bu açıdan olumlu bir değişim söz konusu. Ama onun dışında değişen pek bir şey yok. Yani üzerimde nur vardı da o kalkmadı anlayacağınız
* İşlerimin yolunda gitmesi ateist olmamdan önceki dönemki gibi. Bir değişiklik yok. İnişli çıkışlı bir hayat. Allah'ın gazabına da uğramadım anlayacağınız.
* İçimde dini manada herhangi bir kuşku ya da korku yok. Olduğuna inanmadığım bir şeyden korku duymam anlamsız olurdu zaten.
* Dönmek istediğim olmuyor. Ama yine de mevlevi tarzı tarikatlara sempati duyuyorum. O da felsefesi yüzünden. Allah'la bir alakası yok.
* İnançlılar hakkındaki fikirlerim net değil. Uzun bir süredir "Dinsiz" nicki ile islami sohbet odalarına girip tepki ölçüyorum. Küfür edip banlayanlar da oluyor, iyi niyet gösterenler de. Küfür edip banlayanlardan bir halt olacağını düşünmüyorum. İyi niyetli insanların önüne de daha önce seçenek konulduğunu düşünmüyorum.
* Hiçbir müslüman böyle bir etki yaratmadı üzerimde. Bunun kadar cesur, bunun kadar güzel, bunun kadar saygılı, bunun kadar bilmem ne olmayı düşünebilirsiniz. Ama bunun dinle ilgisi yok.
* Huzur hissediyorum evet. Ama bu benim tarihi eserlere olan sevgimden kaynaklanıyor olabilir. Bir kilisede de, bir antik tiyatroda da aynı huzuru duyuyorum. Anlayacağınız tarihi olması gerekiyor benim için. Yoksa mahalle camiinde öyle bir huzur duymuyorum.
* Psikolojim düzeldi. Var mıydı yok muydu? Yanacak mıyım yanmayacak mıyım? Tüh namazı kaçırdım! Top ne zaman patlayacak? gibi dertlerim ortadan kalktı. Ne mutlu bana...
Darısı başınıza
Saygılar