Ay tanrısı(allah) Ay'ı bile bilmiyordu..

[exclusive]

Kuranda Ay için "nurlu" ifadesinin kullanılmış olması müslümanlar için can sıkıcı sorunlardan biri olmuş. Özellikle nurcular "biz nurcuyuz, bu nur meselesine ehemmiyet verelim" deyip işi bayaa kurcalamış ve yüzlerine gözlerine bulaştırmışlar.

Normalde ışık saçan şeyler için kullanılan bu ifade, ışık saçmayıp sadece güneşin ışığını "yansıtan" Ay için kullanılınca "allah, Ay'ın ışık saçmadığını, sadece yansıttığını bilmiyor muydu?" gibi bir soru doğmuş.

Bu sorunu çözmek için de şöyle bir tanım yapılmış: "Nur, başka bir ışık kaynağı vasıtasıyla parlak olan cisimlerin saçtığı ışığa denir"

http://www.menzil.net/ians/61.htm

Böylece Ay'ın bir ışık kaynağı olmadığının kuranın yazarı tarafından bilinmediği gerçeğinin üstü örtülmeye çalışılmıştır.

Oysa bu düzeltilmiş nur tanımı aşağıdaki ayete uymaz.

Ahzâb Sûresi 46. Allah'ın izniyle, bir davetçi ve nûr saçan bir kandil olarak (gönderdik).

Muhammed için söylenen bu sözlerdeki "nur saçan kandil" ifadesi nurun düzeltilmiş tanımındaki gibi "başka bir ışık kaynağından gelen ışıkla parlak olan cisimlerin saçtığı ışık" olmadığını açıkça gözler önüne sermektedir. Kandil, yağ yakan bir tür gaz lambasıdır ve başka bir cisimin yaydığı ışıkla aydınlanmaz, bizzat kendisi ısı ve ışık üretecek şekilde tasarlanmıştır ve başka yerden gelen ışığı yansıtmak gibi bir olayı yoktur.

Yani nur düpedüz ışık saçan, kendisi bir ışık kaynağı olan cisimin yaydığı ışıktır ve kurana göre Ay da böyle bir ışık kaynağıdır.

Ayrıca kuranda allahın da nur olduğunu söyleyen ayetler vardır. Bu sonradan düzeltilmiş nur tanımı böyle ayetlerin de başını belaya sokar.

Aslında ışık, aydınlık, parlaklık gibi yakıştırmalar islam öncesi dinlerde de kutsal olan şeylerin ifade edilmesinde hep kullanılmış şeyler. Bence bunun sebebi de eski dinlerde Venüs, Mars, Ay, Satürn, Güneş, Merkür vs gibi çıplak gözle görülebilecek, parlak gök cisimlerine Tanrı-Tanrıça denilerek tapılmış olmasıdır. İslam da bu dinlerin torunudur.

[spartacus]

1960 lı Yıllarda, Ay'a gidiş hayalleri az çok gerçek ile buluşurken, Türkiye gibi çağdaş bir ülkede?, toplum bu konuda ikiye ayrılmış.

Aya gidilemez diyenler ise çoğunlukda olup, bu çoğunluğu dini ve dindar düşünceler oluşturmuştur. Öyleki Aya gidilebilir dediği için, kovulan, sürülen, mirasdan mahrum bırakılanlar bile vardır. Çıplak gözle gözleme dayanan binlerce yıl evvelinin teorileri malesef tabu zırhının altında hala hüküm sürüyor, üstelikde gerçek karşısında zorda kalınca, bir uğraşla savunmak için çırpınılıyor. Hatta ayetler ile bile fütursuzca oynanıyor. Ne denir, oynayana cahaldan helal olsun.

Yakında örnek bir kaynağı buraya alayım, küçük bir yaşam öyküsünden, küçük bir kesit, Ay bir nurdur ona gidilemez denmesinin sosyal yaşamda bile nelere mal olduğunu görelim.

Bu gün bilinen ise, öyle düşünür isek Dünya da bir kandildir. Bizde kandil için fitil.

[sargon]

Herhalde Muhammed, Allah'tan aldığı ışığı yayan bir nur oluyor. Ana ışık kaynağı Allah olmalı.

Işık, Ortadoğu dinlerinde önemli bir yere sahip. Eski Ahit'te Musa Tanrı ile görüşmeye gider. Döndüğünde yüzü öyle parlıyordur ki, diğer insanları bu parlaklıktan korumak için yüzüne peçe takarak dolaşır. Hala bana garip gelen birşey. Bir erkek niye peçe takar. Sümerlerde bir peçe takma olayı var. Mabet fahişelerine takılıyor. Hatta mabetlerde sadece kadınlar değil erkekler de tanrı adına fahişelik yapıyorlar. Hep aklıma gelmiştir, acaba Tevrat'ta anlatılan Musa da bir mabet fahişesi erkek miydi? Tevrat'a göre Tanrı ile görüşmesinden sonra geldiğinde yüzündeki parlaklık yüzünden yapar bunu.

Bir başka seferinde de RAB Musa'dan Yahudilerin önde gelenlerini toplamasını ister, nuru o kadar güçlüdür ki, adamlar biz gelmeyelim, bu nura bakamayız, sen git görüş derler.

Eski Fars ve Kürtlerin (İrani halkların) dini olan Zerdüşlükte ve Kabala mistik ekolünde de ışık çok önemli bir kavram. İslamiyetteki halinde ise ben hiçbir felsefi derinlik görmüyorum açıkçası. Işık ve karanlık üzerine bir dünya açılım *yapılabilecekken, İslamiyetin yüzeysel felsefi bakışı bu fırsatı kaçırtmıştır.

[spartacus]

Uzunca dönem Güneş'e Tanrılık biçilmiş, çıplak gözle bakmak ise mümkün değil.