Hayat bir sınav ise...

[LifeOwneR]

madem hayat bir sınav neden şartlar eşit değil ? neden ,ona easy sana medium şunlara hard bunlara very hard bana extreme ?


saygılarımla

[imhotep]

Müminlerin her konuda olduğu gibi buna da güzel bir açıklamaları (ya da yamaları desek daha doğru olur) var.

En azından İslami olarak açıklamasını biliyorum.

Diyorlar ki Allah'ın ölçü kavramı mükemmeldir. Herkese ayrı sorular sorar ama sonra bunlar arasında denklik kurar. Mesela hayrat yaptırınca sevap defterinin öldükten sonra da kapanmayacağı ve sevapların işlenmeye devam edeceği söylenir. Fakir bir insan için bu durum bir adaletsizlik arz etmez mi ? Bunun açılımı da şöyle, fakir bir insan da hayat şartlarına göre değerlendirlir. Zengin bir insanın milyarlarca liralık yardım yapmasıyla fakir bir insanın yaşlı bir teyzeye yardım etmesi yeri gelir denk sayılır. Böylece Allah'ın ölçüsü şaşmaz, adalet de yerini bulur denir.

Böyle bir bakış açısının yama olduğu her halinden belli. Söylemeye gerek bile yok.

O halde bu müminlere sormak gerekli, affedilmeyecek suçlar işlersen ne olacak ? Tanrı kavamı üzerinde hiç düşünmemiş, kafa yormamış bir insan hayatı boyunca mümin olarak kalır. Ancak bu iş için kafa patlatan ve Tanrı'nın olmadığı fikrine kapılan iki insan için adalet söz konusu olamamaktadır. Çünkü Tanrı'ya inanmamanın affı yoktur. Değişik hayat şartları, değişik sorular bunun gibi durumlarda adaletsiz bir hal almakta.

Saygılar

[LifeOwneR]

Oyun ile alakalı forumların birini gezerken şu yazı ilgimi çekti ;



Bunu her zaman sordum kendime. Şu fani dünyada çok acı çekenler var ve bunun yanında 1 gün bile sıkıntısı olmadan mutlu/sakin üstüne berbat bir kişiliği(serseri, küfürbaz, yalancı vs.) olmasına rağmen çok rahat hayatını geçirenler var. Hep derler ya iyilik yap/iyi ol ki hayatın güzel geçsin fakat kötülük yapma vs. derler. Böyle birşey yok. Her zaman kurnaz olan kazanıyor. Her zaman iğrenç kişiler önden gidiyor. Ömrünü iyilik yaparak geçirenler acı çekiyor. Bunları hakettiler mi? Din dersi görüyoruz peki neden Allah buna izin veriyor? Adalet yok mu?
Her zaman iyi olmaya çalıştım. Karşımda ki kişileri üzmekten/kırmaktan kaçındım aksine mutlu etmeye çalıştım. Gereğinde şebeklik yaptım gereğinde ise muhabbetlerle güldürdüm ve eğlendirdim. 5 yaşımda annemle babam ayrıldı ve annemin yanında kaldım sadece yaz tatillerinde babamla oldum. Daha 1. sınıftayken birisine yardım ederken trafik kazası geçirdim ve bacağımla burnum kırıldı üstüne diğer taraflarda çatlaklıklar görüldü. Kırıklar tedavi gördü ama burnum? Şuan burnumun kırıktan kalan etkisiyle devasal büyük. Geyiğine olsun, alayına olsun her zaman aşağılandığım taraf burnum oldu. Bildiğiniz gibi herkes sevebilir ve bende bir kız sevdim. İlk kez bir kıza çıkma teklifi edicektim(5. sınıf) ve çok alaycı bir şekilde ters çevildim. Sevgi? Kalmadı artık sevdiğim. Sevsemde belli etmeye korkuyorum artık. Üvey babam oldu ve çok sevmiştim, sanki yeniden hayata sarılmış gibi hissettim fakat 4 yıl sonra boğularak öldü. Günlerim çok kötü geçmeye başladı. Hayattan artık zevk almadığımı hatta çoğu zaman kendime "Neden yaşıyorum?" sorusunu soruyorum ve bir cevap bulamıyorum. Kendimi öldürdüğümde arkamdan üzülmeyecek biri olcağını bilsem öldürürüm. Fakat aileminde üzülmesini istemiyorum. Neden böyle? Hayat neden böyle? Benim, bizlerinde hakkı değil mi güzel yaşamak. Güzel bir ortama sahip olmak, birinin gelip başını omzuna dayaması ve "seni seviyorum" demesi. Bir yere girdin mi sana selam verilmesi güzel birşey ama neden bunları haketmiyorum? Nerde yanlış yaptım? Yoksa iyi olmam mı? Kötü mü olsaydım? İnsanları durmadan aşağılayan, küfürbaz, herşeyi çıkar çıkan kullanan birimi olsaydım? Yukarda Allah yok mu? Neden bunlara izin veriyor? Atheist olarak adlandırdığımız, Allah'a inancı olmayan ve inanılmaz iğrenç hareketlerde bulunan insanlar bile paşa paşa yaşamını sürdürüyor. Yoksa herşey yalan mı?
Yaşamak herkesin hakkıysa neden böyle? Yapacak birşey bulamıyorum ne yapsam bilmiyorum. Herşey aksine gidiyor. Geçenlerde sanki düzelmeler yaşanıyor gibi oldu. Ortam güzel eğlenmeye başladık derken tekrardan başa döndü herşey. Sokayım böyle hayata. İşte dünya işte hayat. Kiminin kusursuz kiminin berbat. Fakat ben bunları haketmedim ve haketmeyip yaşayanlarda var. Kaçıp kurtulmak istiyorum artık sıkıldım bu hayattan. Ne yapsam bilmiyorum tıkandım köşe başında.


Bence haklı

Saygılarımla

[evrensel-insan]

Saygideger LifeOwneR;

Yasam yasayacak olanin bir hakkidir.

Ama yasayacak olan yasami ozgur yasayamaz.

Yasam tek verilse bile yasamak tek degildir.Yasamak herseyin iciceligidir.yasami yasayacak olan,o anda yasami yasayanlarla birlikte bunu yapacaktir.

Yasam bireysel olsa bile yasamak toplumsal,sosyal,siyasal,ananevi,geleneksel,ulkese l,ailesel v.s. dir.Bu sayilanlar yasamin ozgurlugunu elinden alanlardir.

Yani bir alisilagelmislikler,kurallar,kaideler v.s. zinciridir.Burda onemli olan yasamin yasamasidir ve bunu da yapacak olan kisidir.

Bura da da sorun ya bu ozgurluk kisitlayicilarina boyun egilecek-karsi cikilsa bile-yada yasami yasatacak olan birey bir bir bu ozgurluk kisitliyacilari nedenleyip-sorgulayacak,ya bilincli sahiplenecek ve savunacak,ya da onlara ihtiyaci olmadigina karar verip,onlardan arinacaktir-tabi bu arinma dusunsel ve davranissal temelde ve arinamiyana saygi temelinde olacaktir.

Iste bu baskasina saygili olarak bilincli surulen yasam bireyin ozgurluk-dusunce ve davranista-siniridir.Bu sinir,bireyin nekadar herseyi sorgulayip-nedenleyip,kendini tanimasi ve kendi oz iradesiyle-baskasinin tesiri altinda kalmadan-sahiplendigine sahip cikarak,arindgini birakarak yasamasiyla dogru orantilidir.

Somut ozgur olamaz,ama soyutu-dusunceyi yonlendirme- ozgur birakmak somutun yonlendirilisidir.

Bence burada sorun,yasamin herhangi bir karesinde ki rahatsizliktir ve bu rahatsizlik soyuttur-dusuncede- ve bu rahatsizligida rahatlatacak olan yine dusuncedir.

Basarirsa,rahatlar,basaramazsa rahatsizlik cogalarak devam eder.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[vgm.1]

Hayat bir sınav ise... evrensel insan

Kopya çekin.

Selamlar.

[akropol]

Eğer dinler açısından ele alcaksak bence hayatın sınav olması çelişki değil mi? Sınav kelime anlamı olarak sınamaktan gelir. O zaman dinlerdeki büyük yaratıcı kavramına ters düşmüyor mu? Sınav insanları sınamak için, bilgisini ölçmek ve hakkında bilgi sahibi olmak için yapılır. Tanrı insanların içini, dışını, ne düşündüğünü-düşüneceğini, neler yapacağını bilmiyormu ki insanları sınava tabi tutsun. Araf Suresi 179 ayetine göre (geçenlerde bir konuşmasında RTE alıntı yaptı bu ayetten) birçok insan zaten cehenneme gidecek. Açıkçası tanrının bunu engellemek gibi bir niyeti de yok.

Yaşam sınav filan değildir.
Yaşamak adı üstünde yaşamaktır.
Kah acı çekerek yaşayıp *isyan etmekdir hayata.
Kah zevk içinde yaşayıp neşe ile gülmektir hayata.
Yaşamak talihsiz bir tohum olarak düşmektir ana rahmine.
Yaşamak *mutlu bir tohum olarak dökülmektir ana rahmine
Yaşamak boğulmaktır aldığı her nefesten
Yaşamak tad almaktır her aldığı soluktan.
Sınav filan yoktur arkadaşım bu eşitsiz şartlarda.
İnadına yaşamak vardır insan olana.
İnadına direnerek yaşamak vardır.
Tüm haksızlığa tüm zülmüne hayatın.
Asıl yaşamak budur işte.

Hayat bir sınav ise...
ben böyle bir sınava katıldığımı hatırlamıyorum..
Hayata gelmek benim tercihimmiydiki..
Bilerek istiyerekmi katıldım bu sınava..
ne hakkı var birinin(!) beni yaratıp sınava tabi tutmaya..
cennetimi talep ettim ondan..ki sınıyor beni..
Hanginiz sınav için geldiniz dünyaya..
hanginiz cennete gidebilmeyi istediniz yokluğunuzda..ki o da sizi
böyle bir sınava tabi tuttu...
Sınav birşeyi istemişsen,onu kazanabilmen için yapılır..
ben cennet yada cehennemi hiç istemedimki yokluğumda.. :wink:

[vartor]

Var olmayi bile isteyen olmadi yoklugunda.
Nereden bakarsak bakalim, kendi irademiz disinda katildik hayata.
Hayat diger canlilar icin ne ise, bizim icin de odur.
Sinav degil tamamen tesaduftur.
Kadinin ayda bir olgunlastirdigi yumurtayi, milyonlarca spermden bir tanesinin dollemesiyle baslar insan icin.
Dunyanin en refah ulkesinde baslayan hucre cogalmasi icin de, en bedbaht kosesinde olusan hamilelikte de sinav boyle baslar. Kuraklik ve acligin hukum surdugu bir ulkede doganla, En gelismis techizatli hastanede doganlar icin ise, sinav daha bastan farklidir.

İmtihan aslında sanıldığı gibi Allahın insanları onların da onayını almadığı halde soru ve tekliflere maruz bırakması değildir. Tersine, varoluşla beraber insanın iyi ve kötü yönlerle çift kutulu olarak meydana getirilmesiyle, insanin özünde olan bu ikililiği çalıştırma ve geliştirme ve iyiye doğru yönlendirme gerçeğidir. Ve bu çatışmanın gerçekleşmesi için de, insanın serbest olması gerek. Yoksa eğer insan, bir otomatik makine olsaydı, kafasında özellikle soyut değerleri anlayacak derecede diyalektik çatışma ve bu sayede gelişme olmazdı. Varlığı yine tekdüze bir seviyede kalırdı. Yani imtihan edilme insandaki bu kutupların çalışmasının bir sonucudur Allahın insandan beklemesinden değildir.



Eğer imtihan veya tecrübeden geçme özelliğinin neden (diğer varlıkların aksine) insana verilmiş olduğu merak edilecekse buna da şunu söyleyebiliriz. İnsan mutlak öz(Tanrı)den gelen varlık dünyasının en olgun türüdür. Onun için dini terminolojide Allahın halifesi olarak tanıtılmıştır. Halife olan varlık, vasfını ötede bir tanrıdan almamaktadır. Bu idrak, O'nun özünden gelmektedir. Dini anlayışta Allahın ruhundan üfleme olarak açıklanan işte budur. *Çünkü artık zaten kendisinde tanrısal yansımalar oluşmuştur. Tasavvufta bu öğreti yaygındır. Öze indikçe Tanrı görülür ve hissedilir. Bunun da yolu ibadetten geçmektedir. İbadetin düzgünlüğü bu tecrübeden geçme olayının başarılı olduğunu gösterir. O halde imtihan yukarıdan aşağıya doğru bir tekliften çok insanın özünü bulma yolculuğunda kendisinde var olan iyi ve kötü yetiler arasında tecrübeden geçirilmesidir.