"Tanrı sizi seviyor" mu?

[Vefik Sami]

RollingStones´isimli üyeden Alıntı

Sayın Vefik Sami,
Bu durumu İncilde de görmekteyiz. Peki incil için aynı düşüncede olmayışınızı nasıl açıklarsınız?

Sonuçta orada da ayartıcı olarak şeytan var ve şeytan Tanrı'nın gücü konusunda bilgi sahibi. Buna rağmen insanları ayartıyor.
Bu bir meydan okuma değil mi?

Şeytan kavramı her üç dinde de önemli durumda. Şeytan'ın insan ile mücâdelesi, bir ölçüde kabul edilebilir görünüyor. Aynı baba-anneden olan kardeşler para yüzünden birbirlerine düşman olabiliyor, hatta birbirlerinin canına kastedebiliyorlar.

Tuhaf olan; İblis'in Kur'anda geçen "Ben ondan üstünüm" iddiası. Eğer ben bir başkasından - kimi husûsiyetlerim nedeniyle - üstün isem, bunun farkındalığından hareketle, birilerine birşeyler ıspatlama derdinde olmam. Çok iyi "ressam" isem üstünlüğümü yaptığım resimler, çok iyi bir "doktor" isem bu özeliğimi deva gören hastalar zaten ıspat eder. İlla "biri"leri ile iddialşma içine girmem şart mı ?

İncilde bu hususda bir açıklık bulunmazken, Tanah'ta "Tanrı gibi olmak" istediği anlatılır ki; bu, Kur'anda hikâye edilen durumdan daha da vahimdir.

Özetle;İncilde İblis ve taifesi için "yoldan çıkmış melekler" betimlemesi yapılır. Söz konusu "yoldan çıkma" mümkün olan bir şeydir. İnsanlarda da bu durum gözlenmekte. Misâl, yaşadığı ülkenin yasalarına uymayan, çevresine sürekli zarar veren insanlar yok mu ? Benim anlamakta zorlandığım şu. İnançlı bir insan bilerek veya isteyerek yanlışlarını bir yöntem, hayat felsefesi hâline dönüştürmüyor. Bir biçimde hatâya düşünce, teövbe mekanizmasını devreye sokup, Tanrı'nın "Bağışlayıcı" sıfatından beklentiye giriyor. Ama; Şeytanda durum farklı. Nereye gideceğini bile bile "Şeytanlık" etmesi.

Söylediğinizde haklısınız.
Bu durum benim için de bir paradoks.