Nefret ve Kökeni

[gematria]

anarchist´isimli üyeden Alıntı

sevgi ve nefretin her ikisinin de insana ait olduğu tespitinde yanılsamalar var.
nefret sonuç.bir sebebe bağlı olarak tepkisel olarak ortaya çıkıyor.
normal koşullarda , bir insan pek çok şeye karşı sevgi hissedebilirken, aynı anda pek çok şeye de nefret hissetmiyor.
aslolan sevgi.nefret ise arizi ve insanın özünden kaynaklanmıyor.
nefret iktidar ilişkilerinin sonucunda doğuyor ve gelişiyor.
o yüzden de nefret için koşulların oluşması gerekiyor.ötekileştirme bu koşullardan sadece biri.
normal şartlar altında bir başka insandan nefret etmeye değil sevmeye eğilimli olduğumuzu ifade etmeye çalışıyorum.
elbette insanın nefret edebilme yeteneği ve potansiyeli de var.bunu reddetmiyorum.

evet sayın anarchist günümüzün değişen rekabet sistemi ve gelişen teknoljsi sevgiyi nefretten daha önemli kılmıştır dolayısyla eğilim bu yönde artmıştır ... her duygu için bir uyaran gereklidir .. her duygu bir dış uyaran sayesinde bu ister rekabet olsun ister hayatta kalmaya çalışmak olsun ister öc olsun veya avlanmak amaçlı olsun ... sebepler zaten var olan cevheri açığa çıkarmakta hem nefreti hemde sevgyi ... ama dediğiniz gibi günümüzde artık diyaloğun kaba kuvvetten daha önemli olduğu bir çağda sevgi sevebilme gücü nefretten daha çok yararlıdır fonksiyoneldir...

[evrensel-insan]

Guncelleme

[Neva]

Ofke bir nebze anlasilabilir ancak nefret kendine esir edebilecek denli guclu ve kisiye zarar vericidir.

[Yıldıztozu]

Adalet beklentisi de nefreti doğurabilir. Adalet ve nefret arasındaki araç ise intikam.
Kötü olduğunu düşündüğümüz bir eylem karşısında sanki yapılmış olan kötülüğü yok edecekmiş gibi cezalandırma hissiyatına doğal olarak kapılabiliyoruz.
İntikam almak iyiliği artırmaz, sadece var olan kötülüğü artırır. Buna rağmen intikam sanki adaletin gereğiymiş gibi düşünülerek uygulanır. Adalet beklentisi doğamızda var. Dolayısıyla adaletin uzantısı olan intikam da doğamızda var.

Örneğin bir genç kıza işkence ederek tecavüz eden ve onu öldüren birisi halk tarafından linç edilmek istenir. Halktaki bu yoğun nefretin özü adalet beklentisinden geliyor.

O halde adalet etik midir? İntikam etik midir? Uzun zamandır bu soru aklımı meşgul ediyor.
Kötülük yapanı cezalandırmak, toplam kötülüğü artırır. Ancak yapılabilecek diğer kötülüklere caydırıcı etkisi varsa cezalandırmak var olabilecek kötülük sayısını azaltır. O halde buradaki kritik nokta caydırıcılık.

Adalet beklentisi rahatsız edici bir duygu. Çünkü adil bir doğanın var olması mümkün değil. Olmayacak bir şeyi istemek rahatsız edici.
Ya tüm doğadan nefret etmeliyiz, ya da adalet beklentisinden vazgeçmeliyiz.

[Leonardo]

Yıldıztozu´isimli üyeden Alıntı

Adalet beklentisi de nefreti doğurabilir. Adalet ve nefret arasındaki araç ise intikam.
Kötü olduğunu düşündüğümüz bir eylem karşısında sanki yapılmış olan kötülüğü yok edecekmiş gibi cezalandırma hissiyatına doğal olarak kapılabiliyoruz.
İntikam almak iyiliği artırmaz, sadece var olan kötülüğü artırır. Buna rağmen intikam sanki adaletin gereğiymiş gibi düşünülerek uygulanır. Adalet beklentisi doğamızda var. Dolayısıyla adaletin uzantısı olan intikam da doğamızda var.

Örneğin bir genç kıza işkence ederek tecavüz eden ve onu öldüren birisi halk tarafından linç edilmek istenir. Halktaki bu yoğun nefretin özü adalet beklentisinden geliyor.

O halde adalet etik midir? İntikam etik midir? Uzun zamandır bu soru aklımı meşgul ediyor.
Kötülük yapanı cezalandırmak, toplam kötülüğü artırır. Ancak yapılabilecek diğer kötülüklere caydırıcı etkisi varsa cezalandırmak var olabilecek kötülük sayısını azaltır. O halde buradaki kritik nokta caydırıcılık.

Adalet beklentisi rahatsız edici bir duygu. Çünkü adil bir doğanın var olması mümkün değil. Olmayacak bir şeyi istemek rahatsız edici.
Ya tüm doğadan nefret etmeliyiz, ya da adalet beklentisinden vazgeçmeliyiz.

- Yasalarda amaç intikam değildir. Caydırıcılıktır. Yani her bireyin kendi özgürlüğünün başkasının özgürlüğünün başladığı yerde bittiğini bilmesidir.


- Kavramlara bence dikkat etmeliyiz. Tabiatta hayvanlar kendi doğaları neyse ona göre yaşıyorlar. İlkel dediğimiz avcı-toplayıcılar da öyle. Ve Doğa'nın bu düzenini hem anlamaya çalışıp hem de ona büyük saygı duyuyorlar.


Mesela yeni bir Haber. ABD'li bir çift (psikopat bir çift) 13 tane çocuğu evlat edinmiş, okula göndermemiş (ABD yasaları izin veriyor), sonra kendi sapıkça inançlarına göre bunlara yıllarca eziyet etmişler.


Şimdi hayvan bunu yapmaz. İnsan da yapmaz. Ama insanın içinden böyle yaratıklar çıkıyor, hayvanın içinden böyle yaratıklar çıkmıyor.


O zaman "adaletsiz" dediğimiz doğada bir şey unutmuş muyuz ona bakacağız. Daha doğrusu kendi doğamızı seversek, daha iyi (hayvana yakın) insan olabiliriz. Aydınlanma filozoflarından Rousseau'nun "itiraflar" veya "toplum sözleşmesi" kitapları bu açıdan değerlidir.


Cumhuriyet düşüncesi de bu tür "doğaya uygun" yönetim arar. Din devleti "doğaya uygunluk" aramaz. TR'deki gibi "güçlünün dediğine uygunluk" arar veya "dine uygunluk" aradığını söyler.

[Andrew]

Khaos´isimli üyeden Alıntı

nefret iktidar iliskilerinin sonucunda doguyor ve gelisiyor.
o yuzden de nefret icin kosullarin olusmasi gerekiyor.otekilestirme bu kosullardan sadece biri.

Satgideger khaos,

Nefret, cesitli faktorlerden kaynaklanabilecek karmasik bir duygudur ve kokenleri kisiden kisiye farklilik gosterebilir. Insanlarin neden nefret ettigini anlamak istiyorsak, cesitli psikolojik, sosyal ve kulturel faktorleri goz onunde bulundurmamiz gerekir.

Korku ve tehdit unsanlari mesela: Bunu soyle aciklayabiliriz; Insanlar refahlari, inanclari veya degerleri icin tehdit olarak algiladiklari bireylere veya gruplara karsi nefret gelistirebilirler. Bu korku, algilanan bir guc, kaynak veya statu kaybindan kaynaklanabilir ve nefretle karakterize edilen SAVUNMACI BIR TEPKIYE yol acar.

Cehalet: Bilgi eksikligi, yada cehalet farkli fikirdeki insanlardan nefret etmede rol oynayabilir. Basmakalip ve onyargilar, sinirli bilgiye veya onyargili tavra dayali olarak olusabilir, bu da nefrete sebebiyet verebilir.

Nefret sosyallesme ve grup dinamikleri olarak ogrenilebilir bir seydir. Insanlarin kendi gruplariyla guclu bir sekilde ozdeslestigi ve grup disindakileri farkli veya asagi olarak algiladigi grup ici ve grup disi dinamikler, baskalarina karsi dusmanlik ve nefreti korukleyebilir. Olmayan bir durum mu, oluyor.

Baska var midir? Vardir tabi ki! Travma ve gecmis deneyimler de siddet veya kotu muamele deneyimleri gibi, bireyin dunya gorusunu sekillendirebilir ve icerleme, ofke ve nefret duygularina yol acabilir. Bu deneyimler, bireylerin acilarini baskalarina yansittigi bir nefret dongusu yaratabilir.

Ideolojik veya politik inanclar da nefrete yol acabilir. Nefret bazen bolunmeyi, hosgorusuzlugu veya ayrimciligi tesvik eden ideolojik veya politik taraflar tarafindan da korukleniyor. Belirli ideolojiler, belirli bireylere veya gruplara yonelik nefreti hakli cikaran ve pekistiren bir zemin hazirliyor. Bunun en guzel ornegi, Turkiye'deki neredeyse her politikacinin yaptigi seydir. AKP, CHP MHP ya da IYIP gibi.

Sonra, sosyal ve ekonomik faktorler de nefret duygusunda onemli rol oynar. Sosyo-ekonomik esitsizlikler, yada kaynaklar icin rekabet, bireyler veya gruplar arasinda gerilim ve dusmanlik yaratabilir. Ekonomik mucadeleler veya algilanan adaletsizlikler, gunah kecisi ilan edilmesine ve belirli bireylere veya topluluklara karsi nefretin gelismesine yol acabilir.

Bende bu faktorlerden kaynakli bir nefret nadir ve dusuk seviyede de olsa olusuyor. Fakat olmamasina gayret etmekteyim. Ve bunun yararini gormekteyim. Nefret insanin icini kemiren birseydir.


Saygilarimla