İnsanı İnsan Yapan Dinmidir Yoksa Sosyolojik Çevre ve Bilgi mi?

[EL_AkSa_ŞeHidLeRi]

Bilge Engin´isimli üyeden Alıntı

Burada yazı yazmaya başladığım günden beri teistler tarafından savunulan bir tez hep dikkatimi çekti. Eğer tanrı yoksa, cennet cehennem yoksa hayatın anlamı da yoktur, iyi olmak için bir çaba harcamaya gerek yoktur.

Yani; insanların birbirini öldürmesini, tecavüzleri, hırsızlıkları, savaşları, ahlaksızlıkları tanrının ve onun ceza/ödül sisteminin varlığı engeller.

Neredeyse doğduğum günden beri tanrı inancına sahip değildim. İzmirde büyüdüm ve hayatımın büyük bölümü orada geçti. Çevremde benim gibi arkadaşlarım vardı. Hepimizin ortak noktası sadece tanrısızlık değildi. Bizler evrensel doğrulara, bilgiye, çevremizde bulunduğumuz sosyal ortamda örnek kişiler olmaya ulaşma çabamız da ortak noktalarımızdı.

Ama ilginç şekilde bunu ne huri ne de allah için yapıyorduk. Hepimizin öğrendiği bir gerçek vardı, o da insanın sosyal bir hayvan olduğu. Bu yüzden sosyal ortam içerisinde yaptığımız her iste bir sosyal kaygımız olurdu. Sahil temizleme çalışmaları, kimsesiz çocuklar için yardım toplama, ekonomik durumuiyi olmayan çocuklara ders verme vb. Bu işleri yaparken tanrının ve ya ölüm sonrasında huriler ile dolu bir sahil vilası hayalimiz yoktu. Sadece çevremizde yardım etiğimiz ya da yaptığımız yardımı görüp gözlerimizin içerisine bakan insanların takdiri ve sevinci bizi bu işleri yapmaya sevk ederdi.

Özellikle insanlardaki bilgi seviyesi ve bilinç arttıkça bizim ekibe daha yatkın olduğu, bilgisizlik ve bilinçsizlik arttıkça ise dini grup ve akımlara daha yatkın olduğu daha ö dönemlerde dikkatimi çekmişti.

Gelmek istediğim nokta dindar arkadaşların, allahın varlığı olmasa iyilik de olmaz diyen düşünce yapıları.

Taşlanarak tekmelenerek öldürülen kadınlar, canlı canlı yaklan insanlar, canlı bombalar, cehalet pislik daha nicesini sayarım. Bunlar tanrının varlığından dolayı olan durumlar. yani bunlar tanrı olmaz ise iyilik olmaz diyen fikrin oluşturduğu manzaralar.

Bunları gördükçe tanrının olduğu bir hayat yerine bilgi, bilinç ve sosyalleşme çabasının olduğu bir hayatın daha fazla iyilik getireceği düşüncesindeyim.

Tanrı yoksa bilinç ve sosyalleşme artar, insan o zaman insan olur.

şu an bütün dünyanın ateist olduğunu düşünelim, en ufak bir kötülük bile olmayacağının garantisi nedir?